Ο Άγιος Νεόφυτος του Ουρμπνίσι και η θαυμαστή του μεταστροφή

Από γενιά Περσών πυρολατρών κατάγεται ο ιερομάρτυρας Νεόφυτος, που έγινε αργότερα επίσκοπος και ποιμένας ψυχών στη Γεωργία. Ένας Σαρακηνός στρατηγός είδε αγγέλους να κατεβαίνουν από τον ουρανό στη μονή και άλλαξε ολόκληρη τη ζωή του. Τον έβδομο αιώνα μετά Χριστόν, με διαταγή του Σαρακηνού εμίρη Μουμνί, ο στρατηγός Αχμάντ επιτέθηκε στη Γεωργία με τεράστιο στρατό.

Αφού κατέλαβε το κεντρικό τμήμα της Εσωτερικής Καρτλί, έστειλε δύο διοικητές του, τον Ομάρ και τον Μπουρούλ, προς την πρωτεύουσα Μτσχέτα. Στη συμβολή των ποταμών Μτκβάρι και Αραγκβί, απέναντι από το χωριό Τσιχεντίντι, οι εισβολείς ανακάλυψαν σε βραχώδη περιοχή μια ομάδα σπηλαίων. Σχεδίαζαν να τα καταλάβουν, μα δεν κατάφεραν με κανέναν τρόπο να περάσουν τον ποταμό Μτκβάρι.

Ύστερα από αυτήν την αποτυχία, οι εχθροί ρώτησαν τους αιχμαλώτους τι ακριβώς υπήρχε μέσα σε εκείνα τα σπήλαια. Έμαθαν ότι ήταν η μονή Σιο-Μγκβίμε, όπου ζούσαν εκλεκτοί δούλοι του Θεού, οι οποίοι είχαν στερηθεί κάθε γήινη απόλαυση. Οι διοικητές έμειναν έκπληκτοι με την απάντηση και αποφάσισαν να μεταφέρουν αμέσως αυτή την πληροφορία στον Αχμάντ.

Ο Αχμάντ τότε, σαν να επρόκειτο για κάτι συνηθισμένο, έστειλε τον Ομάρ στη μονή να ζητήσει από τους μοναχούς προσευχή και μνημόσυνο στον τάφο του ηγουμένου τους, του αγίου Σίο. Παρέδωσε μάλιστα δώρα αλόης και θυμιάματος, ζητώντας να προσφερθούν ως θυσία πάνω στον τάφο του οσίου ηγουμένου. Καθώς πλησίαζε τα σπήλαια της μονής, ο Ομάρ έστειλε αγγελιοφόρο για να ειδοποιήσει τους μοναχούς ότι ερχόταν με ειρήνη και δώρα.

Μόλις όμως ζύγωσε στις πύλες της μονής, είδε στρατιά ασωμάτων δυνάμεων να κατεβαίνει από τους ουρανούς. Ανάμεσά τους ξεχώριζε ένας γέροντας λαμπρός, που έλαμπε από ένα μεγάλο και υπερκόσμιο φως. Η πράη και ταπεινή συμπεριφορά των μοναχών συγκλόνισε βαθιά την ψυχή του Σαρακηνού διοικητή.

Σύντομα κατάλαβε ότι οι παράξενες εκείνες στρατιές ήταν άγγελοι του Θεού. Ο γέροντας ήταν ο ίδιος ο άγιος Σίο της Μγκβίμε, ο ηγούμενος της μονής. Διηγήθηκε λοιπόν στους μοναχούς το όραμα και υποσχέθηκε να επιστρέψει, να βαπτιστεί, να γίνει μοναχός και να μείνει εκεί για πάντα.

Πράγματι, ο Ομάρ εγκατέλειψε σύντομα όλα του τα υπάρχοντα, τον στρατιωτικό του βαθμό και τον πλούτο του, και βαπτίστηκε στη μονή Σιο-Μγκβίμε. Μαζί του βαπτίστηκαν επίσης δύο από τους δούλους του, αφού όλοι μαζί αποφάσισαν να αφιερωθούν στον Χριστό. Ο Ομάρ έλαβε το νέο όνομα Νεόφυτος, που σημαίνει νεόφυτο στην πίστη, όπως αναφέρει και ο απόστολος Παύλος στην Πρώτη προς Τιμόθεον.

Οι δύο δούλοι του ονομάστηκαν Χριστόδουλος και Χριστοφόρος, σαν δείγμα της νέας τους ζωής μέσα στον Κύριο. Κατά θείαν οικονομίαν, ο άγιος Νεόφυτος χειροτονήθηκε αργότερα επίσκοπος Ουρμπνισίου, και όλοι θαύμαζαν τη σοφία και τη σταθερότητά του. Στάθηκε αληθινός πατέρας του ποιμνίου του, στηρίζοντας τους αδυνάτους και θεραπεύοντας τους ασθενείς με προσευχή.

Σήκωνε όσους είχαν πέσει, ελευθέρωνε δαιμονισμένους και αναζητούσε με αγάπη τα χαμένα και κινδυνεύοντα πρόβατα. Τους προστάτευε με στοργή, ώστε να μην ξαναπλανηθούν μέσα στους δρόμους της απιστίας και της αμαρτίας. Ο εχθρός όμως της σωτηρίας δεν άντεχε την αποστολική δράση του πρώην Πέρση, και έπεισε τους πυρολάτρες να σκοτώσουν τον χριστιανό ποιμένα.

Έτσι, οι άπιστοι έστησαν ενέδρα και επιτέθηκαν στο απομονωμένο κελί του αγίου Νεοφύτου. Τον έδεσαν χειροπόδαρα και άρχισαν να τον εμπαίζουν, να τον καταριούνται και να τον υβρίζουν με μανία. Γνώριζαν επίσης ότι ο άγιος ποθούσε να μιμηθεί τον πρωτομάρτυρα Στέφανο, και σχεδίασαν να τον θανατώσουν με λιθοβολισμό.

Όταν έφτασε η ώρα της αναχωρήσεώς του, ο άγιος στράφηκε προς τους διώκτες του με φωνή γαλήνια και τρυφερή. Τους είπε πως ο θάνατος ήταν γλυκός για εκείνον, γιατί επιθυμούσε να λύσει τον δεσμό ανάμεσα στη θνητή και την αθάνατη φύση του. Με το αίμα του, πρόσθεσε, θα στερέωνε την αγία Εκκλησία, που έχει θεμελιωθεί πάνω στο τίμιο αίμα του Υιού και Λόγου του Θεού.

Οι εξαγριωμένοι ειδωλολάτρες τότε τον λιθοβόλησαν μέχρι θανάτου, ενώ εκείνος φώναζε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, δέξου την ψυχή μου!