Όσιος Ιώβ ο Θαυματουργός της Ποτσάεφ

Σε ηλικία δώδεκα μόλις ετών έλαβε το μοναχικό σχήμα στη μονή της Μεταμορφώσεως, ενώ έζησε πάνω από εκατό χρόνια αφιερωμένος στον Χριστό. Μέσα στο σπήλαιο της Ποτσάεφ, καθώς προσευχόταν με την ευχή του Ιησού, ένα ουράνιο φως τον περιέλουσε και φώτισε όλη τη μορφή του. Ο Όσιος Ιώβ γεννήθηκε γύρω στα χίλια πεντακόσια πενήντα ένα στην Πόκουτια της Γαλικίας και στον κόσμο ονομαζόταν Ιωάννης Ζελέζο.

Από μικρό παιδί έδειξε σπάνια ευσέβεια και αγάπη για την προσευχή, γι' αυτό οι γονείς του τον εμπιστεύθηκαν νωρίς στη μοναστική ζωή. Στα δέκα του χρόνια έφτασε στη μονή Ουγκόρνιτς και δύο χρόνια αργότερα έγινε μοναχός με το όνομα Ιώβ. Η αυστηρή άσκηση, η ταπείνωση και η αγνότητά του τον ανέδειξαν γρήγορα ανάμεσα στους αδελφούς.

Σε νεαρή ηλικία αξιώθηκε να λάβει και τον βαθμό της ιεροσύνης, διακονώντας με φόβο Θεού τα ιερά μυστήρια. Η φήμη της αρετής του απλώθηκε σε όλη τη Γαλικία και έφτασε ως τους μεγάλους άρχοντες της εποχής. Έτσι ξεκίνησε μια πορεία αφιερωμένη ολόκληρη στην Ορθοδοξία, μέσα σε μια εποχή σκληρών δοκιμασιών για την πίστη.

Γύρω στα χίλια πεντακόσια ογδόντα ο πρίγκιπας Κωνσταντίνος Οστρόζσκι, μεγάλος υπερασπιστής της Ορθοδοξίας, ζήτησε από τον Όσιο να αναλάβει την ηγουμενία της μονής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού κοντά στην πόλη Ντούμπνο. Εκεί έμεινε για περισσότερα από είκοσι χρόνια, καθοδηγώντας τους αδελφούς μέσα σε μια εποχή που οι Καθολικοί και οι Ουνίτες πίεζαν σκληρά τους Ορθοδόξους. Στις αρχές του δέκατου έβδομου αιώνα αποσύρθηκε στον λόφο της Ποτσάεφ και εγκαταστάθηκε σε ένα σπήλαιο κοντά στην αρχαία μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Εκεί φυλασσόταν η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Ποτσάεφ, που τιμάται στις είκοσι τρεις Ιουλίου. Οι αδελφοί της μονής, βλέποντας την αγιότητα του ερημίτη, τον παρακάλεσαν να γίνει ηγούμενός τους. Ο Όσιος δέχθηκε με ταπείνωση και ανέλαβε το βαρύ διακόνημα με ζήλο και αγάπη.

Ήταν πράος και γλυκύς στους αδελφούς, μοιραζόταν μαζί τους τους κόπους και έπιανε ο ίδιος δουλειά. Φύτευε δέντρα στον κήπο της μονής και ενίσχυσε το δίκτυο των νερών της. Η ζωή του γινόταν παράδειγμα ζωντανό για κάθε μοναχό που τον πλησίαζε.

Ο Όσιος Ιώβ στάθηκε φλογερός υπερασπιστής της Ορθοδοξίας απέναντι στις διώξεις των Καθολικών. Μετά την Ένωση της Βρέστης, που έγινε το χίλια πεντακόσια ενενήντα έξι, πολλοί Ορθόδοξοι στην Πολωνία στερήθηκαν τα δικαιώματά τους και πιέστηκαν να ασπαστούν τον Καθολικισμό. Αρκετοί ιεράρχες λύγισαν και προσχώρησαν στην Ουνία, εγκαταλείποντας την πατρώα πίστη.

Ο Όσιος όμως δεν κάμφθηκε και μαζί με άλλους αγωνιστές υπερασπίστηκε την Ορθοδοξία με όπλο τα ιερά βιβλία. Αντέγραφε με τα χέρια του ορθόδοξα κείμενα και τα διέδιδε στους πιστούς, στηρίζοντας το ποίμνιο μέσα στη θύελλα του διωγμού. Ο πρίγκιπας Οστρόζσκι από τη δική του πλευρά ανέλαβε την πρώτη έντυπη έκδοση της ορθόδοξης Βίβλου, που κυκλοφόρησε το χίλια πεντακόσια ογδόντα ένα.

Ο Όσιος συμμετείχε ενεργά στους αγώνες του ρωσικού λαού για τη διαφύλαξη της πίστης. Παρέστη στη Σύνοδο του Κιέβου το χίλια εξακόσια είκοσι οκτώ, που συγκλήθηκε εναντίον της Ουνίας, και έδωσε εκεί τη μαρτυρία του. Μετά το χίλια εξακόσια σαράντα δύο έλαβε το μεγάλο και αγγελικό σχήμα και μετονομάστηκε Ιωάννης.

Η ζωή του ολόκληρη υπήρξε μια αδιάκοπη ομολογία της αληθινής πίστης. Η μυστική ζωή του Οσίου ήταν ακόμη βαθύτερη και πιο θαυμαστή. Πολλές φορές κλεινόταν ολομόναχος μέσα στο σπήλαιό του για τρεις ολόκληρες ημέρες ή και για μια ολόκληρη εβδομάδα, χωρίς να βγει καθόλου.

Η ευχή του Ιησού δεν σταματούσε ποτέ μέσα στην καρδιά του, αλλά κυλούσε αδιάλειπτα μέρα και νύχτα. Ο μαθητής του Δοσίθεος, που έγραψε αργότερα τον βίο του, διέσωσε μια συγκλονιστική μαρτυρία. Κάποτε, ενώ ο Όσιος προσευχόταν μέσα στο σπήλαιο, ένα ουράνιο φως κατέβηκε και τον περιέλουσε ολόκληρο.

Ο γέροντας κοιμήθηκε εν Κυρίω το χίλια εξακόσια πενήντα ένα, σε ηλικία μεγαλύτερη από εκατό ετών. Είχε διοικήσει τη μονή της Ποτσάεφ για περισσότερα από πενήντα χρόνια, αφήνοντας πίσω του μια αδελφότητα στηριγμένη στην πίστη και την άσκηση. Η ανακομιδή των τιμίων λειψάνων του έγινε στις είκοσι οκτώ Αυγούστου του χίλια εξακόσια πενήντα εννέα.

Μια δεύτερη ανακομιδή πραγματοποιήθηκε στις είκοσι επτά και είκοσι οκτώ Αυγούστου του χίλια οκτακόσια τριάντα τρία. Έτσι η Εκκλησία τιμά τον μεγάλο αυτό φωστήρα της ορθόδοξης μαρτυρίας στις σλαβικές χώρες.