Όσιος Στέφανος ο Σαββαΐτης

Ένα ορφανό παιδί από την Παλαιστίνη έφτασε να θεωρείται από τους συμμοναστές του σαν άγγελος που κατέβηκε από τον ουρανό. Για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια έμεινε δίπλα στον θείο του Ζαχαρία, υπακούοντας σε αυτόν σαν να υπάκουε στον ίδιο τον Χριστό. Ο Στέφανος γεννήθηκε στις αρχές του όγδοου αιώνα σε ένα χωριό της περιοχής της Ασκάλωνας.

Έχασε νωρίς και τους δύο γονείς του, και έτσι τον πήρε κοντά του ο θείος του, μοναχός στη Λαύρα του Αγίου Σάββα. Εκείνος τον ανέθρεψε με αγάπη και τον γαλούχησε με τις υψηλότερες ευαγγελικές αρετές. Από τα ίδια του τα χέρια ο νεαρός Στέφανος έλαβε το αγγελικό σχήμα και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στον μοναχικό αγώνα.

Δεν εγκατέλειψε τον γέροντά του ούτε για μία στιγμή, μέχρι που η υπακοή του έγινε δεύτερη φύση μέσα του. Στο πρόσωπο του θείου του έβλεπε τον ίδιο τον Κύριο και υπηρετούσε με χαρά και απλότητα. Έτσι θεμελιώθηκε από νωρίς η πνευματική του πορεία, πάνω στην ταπείνωση, τη μελέτη και την αδιάλειπτη προσευχή.

Η ζωή του στη Λαύρα τον προετοίμασε σιωπηλά για τους μεγάλους ασκητικούς αγώνες που θα ακολουθούσαν αργότερα. Όταν ο θείος του έφυγε για να αναλάβει ηγούμενος στα μοναστήρια του Καστελλίου και του Σπηλαίου, ο Στέφανος ανέλαβε νέα διακονήματα μέσα στη Λαύρα. Για δύο ολόκληρα χρόνια εργάστηκε ως αρτοποιός, ζυμώνοντας με ταπείνωση το ψωμί των αδελφών.

Έπειτα, για τρία χρόνια υποδεχόταν τους προσκυνητές που έφταναν κουρασμένοι από τα μακρινά ταξίδια τους. Στη συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος και διακονούσε στις ιερές ακολουθίες, ενώ ταυτόχρονα έψαλλε ως κανονάρχης. Όλα αυτά τα διακονήματα τα έφερε εις πέρας με τέλεια αυταπάρνηση και βαθιά εσωτερική σιωπή.

Οι αδελφοί έβλεπαν στο πρόσωπό του μια τόσο φωτεινή υπακοή, ώστε νόμιζαν πως ζούσαν δίπλα σε άγγελο του ουρανού. Δεν αναζητούσε ποτέ ξεκούραση ούτε αναγνώριση, αλλά εργαζόταν για την αγάπη του Χριστού και των αδελφών. Άδειασε εντελώς τον εαυτό του από κάθε ίχνος προσωπικού θελήματος και ξεκίνησε χωρίς κίνδυνο τον δρόμο της ερημικής ζωής.

Για πέντε ολόκληρα χρόνια έμεινε έγκλειστος μέσα σε ένα κελί, βγαίνοντας μόνο το Σάββατο και την Κυριακή. Η προσευχή δεν διακοπτόταν ποτέ από τα χείλη του, ούτε μέρα ούτε νύχτα, μέσα στη γλυκιά αυτή σιωπή. Διψασμένος για ακόμη βαθύτερη κοινωνία με τον Θεό, ο Στέφανος απομακρύνθηκε λίγα μέτρα από τη Λαύρα, για να μην του διασπά τίποτε τη θεωρία.

Εκεί έζησε μόνος, βυθισμένος στη μελέτη της φύσης και στην ανύψωση του νου του προς τον ουρανό. Αγαπούσε τα ελάφια που τον πλησίαζαν χωρίς φόβο, αναγνωρίζοντας την αγαθότητα και την παιδική απλότητα της ψυχής του. Μετά από δεκαπέντε χρόνια απόλυτης ησυχίας δέχτηκε κάποιους μαθητές, τους οποίους καθοδηγούσε με σοφία και διάκριση.

Χάρη στους ασκητικούς του αγώνες και στα άφθονα δάκρυα της μετάνοιας έφτασε στη μακάρια κατάσταση της απάθειας. Ο Κύριος του χάρισε τότε τη δύναμη να επιτελεί θαύματα για το καλό των αδελφών του. Έδιωξε δαιμόνιο από ένα μικρό κορίτσι που το βασάνιζε με σκληρότητα, και το παιδί ελευθερώθηκε εντελώς.

Έκανε νερό να αναβλύσει από την ξερή γη, για να ξεδιψάσει έναν από τους πιστούς μαθητές του. Αγάπησε τους αγώνες για την ορθόδοξη αλήθεια και μετείχε πρόθυμα στον πόλεμο κατά των αιρέσεων με τον λόγο του. Σύμφωνα με την πρόρρησή του, εκοιμήθη ειρηνικά την τριακοστή πρώτη Μαρτίου του έτους επτακόσια ενενήντα τέσσερα.