Ο Απόστολος Ανανίας και η βάπτιση του Σαύλου

Στην Ευθεία οδό της Δαμασκού, ένας μαθητής του Χριστού άπλωσε τα χέρια του πάνω στον φοβερότερο διώκτη της Εκκλησίας. Τα μάτια του Σαύλου άνοιξαν ξανά μέσα από εκείνη την προσευχή, και ο μελλοντικός Απόστολος των Εθνών δέχτηκε το άγιο βάπτισμα. Ο Ανανίας ανήκε στους Εβδομήκοντα μαθητές και έγινε ο πρώτος επίσκοπος της Δαμασκού.

Η ζωή του υφάνθηκε ολόκληρη μέσα στην υπακοή στο θείο θέλημα και στο κήρυγμα του Ευαγγελίου. Όταν ο Κύριος του φανερώθηκε σε όραμα, του ζήτησε να αναζητήσει στο σπίτι του Ιούδα έναν άνθρωπο από την Ταρσό. Ο Ανανίας γνώριζε καλά τη φήμη του Σαύλου και τα δεινά που είχε φέρει στους χριστιανούς της Ιερουσαλήμ.

Δίστασε μπροστά στον φόβο, καθώς ο διώκτης είχε φτάσει στη Δαμασκό με σκοπό να δέσει όσους ομολογούσαν το όνομα του Ιησού. Ο Κύριος όμως τον καθησύχασε με λόγια γεμάτα σιγουριά για το μέλλον του Σαύλου. Του αποκάλυψε ότι εκείνος ο άνθρωπος είχε εκλεγεί σκεύος εκλογής για να κηρύξει το όνομά Του σε λαούς, βασιλείς και στα παιδιά του Ισραήλ.

Αμέσως ο Ανανίας υπάκουσε στη φωνή του Κυρίου και έσπευσε στο σπίτι όπου βρισκόταν ο Σαύλος. Άπλωσε τα χέρια του πάνω στον τυφλωμένο άνδρα και του είπε ότι ο Ιησούς, που του είχε φανερωθεί στον δρόμο, τον έστελνε για να ξαναβρεί το φως. Ο Σαύλος είδε αμέσως ξανά και βαπτίστηκε με τα ίδια χέρια του ταπεινού μαθητή της Δαμασκού.

Από εκείνη τη στιγμή ο πρώην διώκτης μεταμορφώθηκε σε ακούραστο κήρυκα του ονόματος του Χριστού. Μετά από λίγο καιρό, οι Ιουδαίοι συμφώνησαν μεταξύ τους να σκοτώσουν τον Παύλο εξαιτίας της νέας του ζωής. Ο Ανανίας, μαζί με άλλους μαθητές, τον κατέβασε μέσα σε ένα καλάθι από το τείχος της πόλης και τον έσωσε.

Ο ίδιος δεν φοβήθηκε ποτέ τους αντιπάλους του Ευαγγελίου και έμπαινε με θάρρος στις ιουδαϊκές συναγωγές. Κήρυττε ελεύθερα το όνομα του Κυρίου σε Ιουδαίους και σε εθνικούς, χωρίς να λογαριάζει κινδύνους και απειλές. Η πίστη του ξεπερνούσε κάθε εμπόδιο, ενώ ο λόγος του άγγιζε με δύναμη τις καρδιές των ακροατών του.

Από τη Δαμασκό ο Απόστολος Ανανίας πήγε στην Ελευθερούπολη, για να συνεχίσει εκεί το έργο της σωτηρίας των ψυχών. Έδειχνε στον λαό τον δρόμο της αλήθειας και θεράπευε αρρώστους με τη χάρη που του δινόταν από τον Θεό. Πολλοί άνθρωποι πίστεψαν στον Χριστό μέσα από τη διδασκαλία του και τα θαύματα που γίνονταν δίπλα του.

Εκείνη την εποχή ηγεμόνας της πόλης ήταν ο Λουκιανός, άνθρωπος που λάτρευε τα κτίσματα και όχι τον Δημιουργό. Ο διάβολος τον ξεσήκωσε εναντίον των χριστιανών και του υπέβαλε να εκδώσει σκληρή διαταγή σε όλη την επαρχία. Όποιος τιμούσε τον Εσταυρωμένο θα παραδιδόταν σε θανατηφόρα βασανιστήρια, ενώ όποιος αρνιόταν τη χριστιανική πίστη θα δεχόταν δώρα και τιμές.

Ο άγιος Ανανίας όμως δεν σταμάτησε ούτε στιγμή να φωτίζει τους κατοίκους με το κήρυγμα του Ευαγγελίου. Ο Κύριος παρέμενε διαρκώς μαζί του και ενεργούσε μέσα από τα χέρια του πολλά και μεγάλα θαύματα. Οι ειδωλολάτρες τελικά τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν μπροστά στον ηγεμόνα, που άρχισε να τον πιέζει με κάθε τρόπο.

Ο Λουκιανός προσπάθησε με κολακείες και υποσχέσεις να τον κάνει να θυσιάσει στα είδωλα της αυτοκρατορίας. Ο Ανανίας όμως απάντησε με σταθερή φωνή ότι δεν προσκυνά ψεύτικους θεούς, παρά μόνο τον αληθινό Κύριο. Διηγήθηκε πως είχε δει με τα μάτια του τον Ιησού και είχε συνομιλήσει μαζί Του στόμα με στόμα.

Θύμισε στον ηγεμόνα την οπτασία της Δαμασκού και την αποστολή του να θεραπεύσει τον Σαύλο μέσα από τη δύναμη του Θεού. Ομολόγησε με παρρησία ότι ο Χριστός ελευθέρωσε όλους τους ανθρώπους από την εξουσία του πονηρού και τους οδήγησε στον Πατέρα. Ο ηγεμόνας τότε άρχισε να τον απειλεί με φοβερά βασανιστήρια, αν δεν εκτελούσε αμέσως τη διαταγή του.

Ο Απόστολος ύψωσε τα χέρια του στον ουρανό και ζήτησε από τον Κύριο τη χάρη των μακαρίων Αποστόλων. Παρακάλεσε να μη χάσει τη Βασιλεία των Ουρανών εξαιτίας των δολοπλοκιών του ασεβούς ηγεμόνα. Ο Λουκιανός διέταξε να τον ξαπλώσουν χάμω και να τον χτυπήσουν με βούνευρα χωρίς κανένα έλεος.

Έπειτα όρισε να σκίσουν τα πλευρά του με σιδερένια νύχια και να κάψουν τις πληγές με αναμμένες λαμπάδες. Ο άγιος Ανανίας υπέμενε όλες τις σκληρές δοκιμασίες με τα μάτια του υψωμένα προς τον ουρανό και την καρδιά του στη συνεχή προσευχή. Ο ηγεμόνας τον ρώτησε ξανά μέχρι πότε θα παρέμενε πεισματικός μέσα σε τόσο φοβερά βασανιστήρια.

Ο Απόστολος του απάντησε με θάρρος ότι δεν θα προσκυνούσε ποτέ νεκρές πέτρες και άψυχα ξύλα. Δήλωσε ξεκάθαρα πως πιστεύει μόνο στον Πατέρα, στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα, τον Δημιουργό του παντός. Είπε ακόμη στον τύραννο να σταματήσει τις άσκοπες προσπάθειες και να ολοκληρώσει γρήγορα όσα είχε σχεδιάσει εναντίον του.

Ο Λουκιανός τότε γέμισε από οργή και πρόσταξε τους ανθρώπους του να βγάλουν τον άγιο έξω από την πόλη. Εκεί τον λιθοβόλησαν με μανία, καθώς ένας νέος Στέφανος έδινε το αίμα του για το όνομα του Χριστού. Ο Απόστολος φώναξε με δυνατή φωνή και παρέδωσε το πνεύμα του στα χέρια του αγαπημένου του Κυρίου.

Χριστιανοί από τη Δαμασκό βρέθηκαν εκεί και μετέφεραν με τιμές το ιερό λείψανο στην πατρίδα του για ταφή.