Ο Άγιος Δομνίνος, ο μάρτυρας της Θεσσαλονίκης

Με τα πόδια κομμένα ως τα γόνατα, ο Άγιος Δομνίνος έζησε ακόμη επτά ολόκληρες ημέρες χωρίς να γευτεί τροφή. Ο ίδιος, ενώ τον ξέσχιζαν μπροστά στον αυτοκράτορα Μαξιμιανό, περιγελούσε τον τύραννο και αναιρούσε τα είδωλα. Καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη και έζησε στα τέλη του τρίτου αιώνα μετά Χριστόν, γύρω στο διακόσια ογδόντα οκτώ.

Ήταν Χριστιανός με ένθερμη πίστη και κήρυττε ανοιχτά τον λόγο του αληθινού Θεού στους συμπολίτες του. Τα χρόνια εκείνα ο Μαξιμιανός ο Γαλέριος έχτιζε βασιλικά ανάκτορα στην ένδοξη πόλη της Θεσσαλονίκης. Μέσα σε αυτό το κλίμα διωγμών συνελήφθη ο Δομνίνος ως φανερός Χριστιανός και κήρυκας της ευσέβειας.

Οι στρατιώτες τον οδήγησαν δεμένο μπροστά στον ίδιο τον αυτοκράτορα για ανάκριση. Ο Μαξιμιανός τον αντιμετώπισε με οργή, καθώς αισθανόταν προσβολή για τη φανερή ομολογία του Αγίου. Τον ρώτησε με αυστηρότητα πώς τολμούσε να ομολογεί άλλον Θεό μέσα στην πόλη όπου παρευρισκόταν ο ίδιος ο κυρίαρχος.

Του ζήτησε αμέσως να θυσιάσει στα είδωλα, αν ήθελε να κρατήσει τη ζωή του. Η απάντηση του Αγίου όμως υπήρξε σταθερή άρνηση μπροστά σε κάθε απειλή του τυράννου. Ο Δομνίνος δεν λύγισε ούτε με τα λόγια ούτε με τον φόβο του επικείμενου θανάτου που τον περίμενε.

Ο αυτοκράτορας, βλέποντας το θάρρος του, διέταξε αμέσως τους δημίους να ξεσχίσουν το σώμα του μάρτυρα. Καθώς οι σάρκες του σπαράσσονταν από τα φοβερά όργανα του βασανισμού, εκείνος δεν έβγαζε καμία κραυγή πόνου. Αντίθετα, με θαυμαστή πνευματική δύναμη, περιγελούσε τον τύραννο για τη ματαιότητα της εξουσίας του.

Η υπομονή του Αγίου λειτουργούσε ως σιωπηλός έλεγχος και ζωντανός ονειδισμός για τον ασεβή αυτοκράτορα. Ο Μαξιμιανός ένιωθε μέσα του ντροπή και ταραχή από τη γαλήνη που έδειχνε ο μάρτυρας μέσα στα μαρτύρια. Τότε, με νέα οργή, πρόσταξε να βγάλουν τον Δομνίνο έξω από τα τείχη της πόλης.

Εκεί, σε έρημο τόπο, οι δήμιοι έκοψαν με τον πιο ωμό τρόπο τα πόδια του ως τα γόνατα. Ο Άγιος, αντί να ξεψυχήσει αμέσως, παρέμεινε ζωντανός μέσα στους αβάσταχτους πόνους για επτά ολόκληρες ημέρες. Όλο αυτό το διάστημα δεν δέχτηκε ούτε μια σταγόνα νερό ούτε την παραμικρή τροφή για ενίσχυση.

Τελικά, ευχαριστώντας με όλη του την καρδιά τον Θεό που τόσο αγάπησε, παρέδωσε στα χέρια Του τη μακαρία ψυχή του.