Ονησιφόρος και Πορφύριος, οι μάρτυρες που μάζευαν σώματα μαρτύρων μέσα στη νύχτα

Μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, δύο πιστοί χριστιανοί κατέβαιναν στις χαράδρες της Εφέσου για να μαζέψουν σώματα μαρτύρων. Αυτοί οι δύο, ο Ονησιφόρος και ο Πορφύριος, βρήκαν τελικά τον ίδιο θάνατο, δεμένοι πίσω από άγρια άλογα. Ζούσαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, όταν ο διωγμός κατά των χριστιανών είχε φτάσει στην πιο σκληρή του μορφή.

Και οι δύο υπηρετούσαν σε διάφορα φιλανθρωπικά έργα της Εκκλησίας με ταπείνωση και αφοσίωση. Ταυτόχρονα όμως ανήκαν σε μια μικρή ομάδα πιστών με έργο εξαιρετικά επικίνδυνο και ιερό. Έβγαιναν μέσα στη νύχτα και αναζητούσαν τα σώματα των μαρτύρων που οι ειδωλολάτρες πετούσαν στις χαράδρες.

Τα συγκέντρωναν με ευλάβεια και τα παρέδιδαν στους πιστούς, ώστε να ταφούν με την τιμή που τους άρμοζε. Ήταν μια αποστολή που απαιτούσε τόλμη, αγάπη και βαθιά πίστη στον Χριστό. Κάθε νύχτα ρίσκαραν τη ζωή τους για να μην αφήσουν τα λείψανα των αδελφών τους έρμαια στα θηρία και στις βροχές.

Η Εκκλησία εκείνη την εποχή ζούσε μέσα στο αίμα και στον τρόμο, όμως οι πιστοί δεν λύγιζαν. Ο Ονησιφόρος και ο Πορφύριος αποτελούσαν ζωντανό παράδειγμα διακονίας μέσα στους χαλεπούς εκείνους καιρούς της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Κάποια νύχτα όμως οι διώκτες τους εντόπισαν την ώρα που εκτελούσαν το ιερό τους έργο και τους συνέλαβαν.

Τους οδήγησαν μπροστά στους ειδωλολάτρες άρχοντες, οι οποίοι προσπάθησαν να τους εκβιάσουν να αρνηθούν την πίστη τους. Οι δύο μάρτυρες όμως έμειναν σταθεροί στην ομολογία της αγίας πίστης στον Χριστό. Δεν φοβήθηκαν τις απειλές, ούτε υποχώρησαν μπροστά στα επικείμενα φρικτά μαρτύρια που τους περίμεναν.

Οι δήμιοι άρχισαν να τους χτυπούν ανελέητα σε όλο τους το σώμα με ξύλα και μαστίγια. Έπειτα τους ξάπλωσαν πάνω σε πυρωμένα σιδερένια καθίσματα και τους έκαιγαν με δυνατή φωτιά. Οι άγιοι υπέμεναν με θαυμαστή καρτερία, δοξάζοντας μέσα στους πόνους τους τον Δεσπότη Χριστό.

Στο τέλος οι μανιασμένοι διώκτες έδεσαν τα ταλαιπωρημένα σώματα των δύο μαρτύρων πίσω από άγρια άλογα. Τα ζώα ξεκίνησαν με δυνατό καλπασμό, σέρνοντας τους αγίους μέσα από αγκάθια και πέτρες. Για ώρες ολόκληρες τα άλογα έτρεχαν αχαλίνωτα πάνω στο ανώμαλο και πετρώδες έδαφος.

Όταν επιτέλους σταμάτησαν εξαντλημένα, τα σώματα του Ονησιφόρου και του Πορφυρίου είχαν βρεθεί διαμελισμένα και πνιγμένα μέσα στο αίμα τους. Έτσι παρέδωσαν τις ψυχές τους στον Θεό, για χάρη του οποίου είχαν αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή τους. Όταν έπεσε η νύχτα, οι πιστοί αδελφοί τους έκαναν για εκείνους ακριβώς ό,τι έκαναν και οι ίδιοι όσο ζούσαν.

Μάζεψαν κρυφά τα διαμελισμένα λείψανα των δύο μαρτύρων με ευλάβεια και βαθύ πόνο στην καρδιά. Τα μετέφεραν στο χωριό Παγγιανό, όπου τους έθαψαν με την αρμόζουσα τιμή και τα δάκρυα της αγάπης. Από τον τάφο των δύο αγίων άρχισαν σύντομα να αναβλύζουν θαύματα και θεραπείες ποικίλες.

Άρρωστοι έπαιρναν την υγεία τους, δαιμονισμένοι ελευθερώνονταν και θλιμμένοι έβρισκαν παρηγοριά μέσα από τη χάρη των μαρτύρων. Δοξαζόταν έτσι ο Θεός, ο θαυμαστός στους αγίους του και προσκυνητός στην Αγία Τριάδα. Το παράδειγμα του Ονησιφόρου και του Πορφυρίου θυμίζει τα λόγια της Αποκαλύψεως του Ιωάννου.

Εκεί ο ευαγγελιστής αναφέρει πως είδε τη γυναίκα, δηλαδή τη διεφθαρμένη ειδωλολατρική κοινωνία, να μεθάει από το αίμα των αγίων του Χριστού. Όμως ο δίκαιος Θεός έκρινε τελικά την πόρνη, τη νοητή Βαβυλώνα, και εκδικήθηκε το αίμα των δούλων του. Οι δύο άγιοι μάρτυρες κατέρριψαν με την υπομονή τους την υπερηφάνεια του πονηρού εχθρού.

Φωτίστηκαν από τη χάρη της ακτίστου Τριάδος και έγιναν παράδειγμα πίστεως για όλους τους αιώνες. Η μνήμη τους τιμάται την ένατη ημέρα του Νοεμβρίου με ευλάβεια από ολόκληρη την Εκκλησία.