Η Οσία Ματρώνα της Κωνσταντινουπόλεως

Ντύθηκε άντρας και πέρασε χρόνια ολόκληρα σε αντρικό μοναστήρι με το όνομα Βαβύλας, χωρίς κανείς να μαντέψει την αλήθεια. Όταν φανερώθηκε το μυστικό της στον όσιο Βασιανό μέσα από θεϊκό όραμα, η ζωή της πήρε καινούργιο δρόμο και έγινε φωτεινό παράδειγμα για ολόκληρη την Πόλη. Καταγόταν από την Πέργη της Παμφυλίας και έζησε στα χρόνια των αυτοκρατόρων Μαρκιανού και Λέοντα του Θρακός.

Γεννήθηκε από γονείς ευσεβείς και πλούσιους, οι οποίοι την πάντρεψαν νωρίς με έναν επιφανή άντρα, τον Δομετιανό. Από τον γάμο τους απέκτησαν μια κόρη, που της έδωσαν το όνομα Θεοδότη και την ανέθρεψαν με φροντίδα. Όταν ο σύζυγός της χρειάστηκε να μετακομίσει στην Κωνσταντινούπολη για τις υποθέσεις του, πήρε μαζί του και τη Ματρώνα.

Εκεί η νεαρή γυναίκα γνώρισε μια ευλαβική κυρία, την Ευγενία, και μαζί προσκυνούσαν τα ιερά σκηνώματα της Βασιλεύουσας. Είχαν και οι δύο τον ίδιο πόθο για τον Θεό, γι' αυτό συνήθιζαν να τρέχουν σε ολονυκτίες και σε εορτές των αγίων. Σιγά σιγά η καρδιά της Ματρώνας φλεγόταν από έναν βαθύτερο πόθο, που ξεπερνούσε κάθε γήινο δεσμό.

Ο Δομετιανός άρχισε να την υποψιάζεται όταν την έβλεπε να λείπει σχεδόν κάθε νύχτα από το σπίτι. Φαντάστηκε άσχημα πράγματα και της απαγόρευσε να βγαίνει, για να μην επισκέπτεται πλέον τους ιερούς ναούς. Η Ματρώνα πικράθηκε πολύ και παρακαλούσε με δάκρυα τον Κύριο να της ανοίξει δρόμο προς την αφιερωμένη ζωή που ονειρευόταν.

Μια μέρα, σε αγρυπνία στον ναό των Αγίων Αποστόλων, γνώρισε μια μοναχή με το όνομα Σωσάννα, στην οποία εμπιστεύτηκε τους κρυφούς λογισμούς της. Της παρέδωσε τη μικρή Θεοδότη, ώστε να την αναθρέψει εκείνη με φόβο Θεού και αγάπη. Ελευθερωμένη από τη φροντίδα του παιδιού, η Ματρώνα ζητούσε επίμονα από τον Θεό σημάδι για το επόμενο βήμα της.

Είδε τότε σε όνειρο τον σύζυγό της να την καταδιώκει, ενώ κάποιοι μοναχοί την έκρυβαν στους κόλπους τους. Σύμφωνα με τη θεία αυτή υπόδειξη, έκοψε τα μαλλιά της και φόρεσε αντρικά ρούχα, παίρνοντας τη μορφή ευνούχου. Πήγε ξανά στον ναό των Αγίων Αποστόλων, άνοιξε το Ευαγγέλιο και βρήκε τον λόγο για την άρση του σταυρού.

Με γεμάτη χαρά την καρδιά, έφτασε στη μονή του οσίου Βασιανού και έγινε δεκτή ως ευνούχος με το όνομα Βαβύλας. Από τις πρώτες κιόλας μέρες ξεχώρισε για τη σιωπή, τη νηστεία, την υπακοή και τον ζήλο στα ασκητικά παλαίσματα. Όταν ένας μοναχός παρατήρησε τα τρυπημένα της αυτιά, εκείνη απάντησε με σύνεση και κράτησε το μυστικό της ασφαλές.

Ο Θεός όμως αποκάλυψε στον όσιο Βασιανό και στον ηγούμενο Ακάκιο πως ο Βαβύλας ήταν στην πραγματικότητα γυναίκα. Ο γέροντας την κάλεσε και την έλεγξε με αυστηρότητα, επειδή ρισκάρισε σκάνδαλο μέσα στην αδελφότητα. Καθώς θαύμασε όμως τον αγώνα της, την έστειλε σε γυναικείο μοναστήρι της Εμέσης στη Συρία.

Εκεί διέπρεψε σε ταπείνωση και αρετή, ώσπου, μετά τον θάνατο της ηγουμένης, εκλέχθηκε ομόφωνα ως νέα προεστώσα. Στην ίδια εποχή έγινε η θαυμαστή ανεύρεση της τιμίας κεφαλής του αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Η Ματρώνα πήγε με ευλάβεια στα Ιεροσόλυμα, πήρε λίγο από το ευωδιαστό μύρο και θεράπευσε έναν τυφλό άνθρωπο αλείφοντας τα μάτια του.

Το θαύμα αυτό μεταδόθηκε παντού και έφτασε στα αυτιά του Δομετιανού, ο οποίος εξακολουθούσε να την αναζητεί σε κάθε γωνιά της αυτοκρατορίας. Έσπευσε στην Έμεσα, αλλά η οσία πρόλαβε και έφυγε για τα Ιεροσόλυμα και ύστερα για το όρος Σινά. Καθώς εκείνος συνέχιζε την έρευνά του, η Ματρώνα κατέφυγε στη Βηρυτό και εγκαταστάθηκε σε έναν εγκαταλειμμένο ειδωλολατρικό ναό.

Οι δαίμονες την ενοχλούσαν με φωνές και φαντάσματα, καμιά φορά παρουσιάζονταν ως ευσεβείς και έψαλλαν μαζί της, και άλλοτε εμφανίζονταν ως όμορφες γυναίκες με δόλιες συμβουλές. Εκείνη όμως τους έδιωχνε με τη νοερά προσευχή, με το σημείο του σταυρού και με τα φλογερά λόγια της Γραφής. Από ένα μικρό λάκκο που έσκαψε στη γη ανέβλυσε θαυματουργικά πηγή νερού, ενώ γύρω βλάστησαν χόρτα για την τροφή της.

Σύντομα γυναίκες και κοπέλες της Βηρυτού έτρεξαν κοντά της, ζητώντας το άγιο βάπτισμα και τη μοναχική ζωή υπό την καθοδήγησή της. Έτσι ο τόπος που υπήρξε άντρο ειδώλων μεταμορφώθηκε σε λαμπρό κατοικητήριο νυμφών του Χριστού. Μετά από καιρό η Ματρώνα ένιωσε επίμονο πόθο να συναντήσει ξανά τον πνευματικό της πατέρα στην Κωνσταντινούπολη.

Φοβόταν τη συνάντηση με τον σύζυγό της, όμως ένα θεϊκό όραμα της φανέρωσε καθαρά ότι ο δρόμος της οδηγούσε πίσω στη Βασιλεύουσα. Πήρε μαζί της τη μαθήτριά της Σωφρονία, βρήκε πλοίο και έφτασε με ασφάλεια στην Πόλη. Ο όσιος Βασιανός τη δέχτηκε με μεγάλη χαρά και της παραχώρησε ένα ησυχαστικό κελί κοντά στο μοναστήρι του.

Λίγο αργότερα έφεραν και τις αδελφές από τη Βηρυτό, ώστε όλες μαζί να συνεχίσουν τον αγώνα τους ενωμένες. Η φήμη της απλώθηκε γρήγορα στους κύκλους των ευλαβών γυναικών της πρωτεύουσας. Ακόμη και η αυτοκράτειρα Βηρίνα, σύζυγος του Λέοντα του Μεγάλου, την επισκέφθηκε για να ωφεληθεί από τις συμβουλές της.

Πολλές αρχόντισσες εγκατέλειψαν τα εγκόσμια και επέλεξαν τη φτώχεια και την υπακοή κοντά της. Με τις γενναιόδωρες προσφορές των πιστών χτίστηκε ένα μεγάλο μοναστήρι, που έγινε φωτεινό κέντρο πνευματικής ζωής της Κωνσταντινουπόλεως. Καθώς ο σύζυγός της είχε ήδη κοιμηθεί, η οσία μπορούσε πλέον να ζει χωρίς τον φόβο της παλιάς καταδίωξης.

Μια αρχόντισσα ονόματι Ευφημία, σύζυγος του επάρχου Ανθίμου, υπέφερε από βαριά αρρώστια που οι γιατροί δεν μπορούσαν να γιατρέψουν. Όταν άγγιξε το χέρι της οσίας πάνω στο σώμα της, βρήκε αμέσως πλήρη υγεία και δόξασε τον Θεό για το θαύμα. Από ευγνωμοσύνη φρόντισε να χτιστεί μεγαλύτερο και ευρύχωρο μοναστήρι, όπου η Ματρώνα μετέφερε τη συνοδεία της.

Εκεί συγκέντρωσε ακόμη περισσότερες ψυχές, παρθένες και χήρες, και τις οδηγούσε προς τον ουράνιο Νυμφίο με σύνεση και αγάπη. Έζησε μέχρι τα εκατό της χρόνια χωρίς ποτέ να αφήσει την άσκηση, την προσευχή και την αγρυπνία. Λίγο πριν την κοίμησή της είδε σε όραμα τον τόπο της αναπαύσεως, με ωραία δέντρα, πηγές καθαρών υδάτων και ολάνθιστα λιβάδια.

Σεμνές και λαμπρές γυναίκες της έδειξαν το παλάτι που της είχε ετοιμάσει ο Θεός. Παρηγόρησε με γλυκύτητα τις αδελφές της και αναχώρησε ειρηνικά για την αιώνια βασιλεία.