Ο Προφήτης Αβδιού και το θάρρος της πίστης

Εκατό προφήτες του Κυρίου κρύφτηκαν μέσα σε σπηλιές, πενήντα σε καθεμιά, σωσμένοι από τα χέρια ενός πιστού οικονόμου. Ο άνθρωπος που τους έθρεψε με ψωμί και νερό υπηρετούσε καθημερινά στην αυλή του βασιλιά Αχαάβ, του μεγαλύτερου εχθρού των προφητών του Ισραήλ. Πρόκειται για τον προφήτη Αβδιού, του οποίου το όνομα σημαίνει «δούλος του Κυρίου» και θεωρείται ένας από τους δώδεκα μικρούς προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης.

Καταγόταν από το χωριό Βηθαχαράμ, κοντά στη Συχέμ, και έζησε γύρω στον ένατο αιώνα προ Χριστού. Από τη νεότητά του διακρινόταν για τη βαθιά θεοσέβειά του και την αφοσίωσή του στον αληθινό Θεό των πατέρων του. Όταν ολόκληρος ο Ισραήλ απομακρύνθηκε από τον Κύριο και άρχισε να προσκυνά τον μιαρό Βάαλ, εκείνος κράτησε κρυφά την πίστη του ζωντανή.

Υπηρετούσε ως οικονόμος στο παλάτι του Αχαάβ, χωρίς ποτέ να συμβιβαστεί με τις ειδωλολατρικές συνήθειες της βασιλικής αυλής. Ο Θεός ευλόγησε την πίστη του και του χάρισε δύναμη να σταθεί όρθιος σε ένα περιβάλλον γεμάτο διαφθορά και αποστασία. Έτσι ο Αβδιού έγινε φάρος ευσέβειας μέσα σε μια εποχή σκοταδιού.

Όταν η ασεβής Ιεζάβελ, σύζυγος του Αχαάβ, εξαπέλυσε άγριο διωγμό εναντίον των προφητών του Κυρίου, ο Αβδιού δεν δίστασε στιγμή. Πήρε εκατό προφήτες και τους έκρυψε σε δύο σπηλιές, ανά πενήντα, και τους τροφοδοτούσε ο ίδιος με ψωμί και νερό. Αυτό συνέβαινε στα χρόνια της μεγάλης ξηρασίας που είχε φέρει η προσευχή του προφήτη Ηλία.

Κάποτε ο Αχαάβ τον κάλεσε και του ζήτησε να διασχίσουν τη γη αναζητώντας πηγές και ρυάκια, μήπως βρουν χορτάρι για τα ζώα. Καθώς λοιπόν ο Αβδιού βάδιζε μόνος στον δρόμο του, εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά του ο μεγάλος προφήτης Ηλίας. Έπεσε με σεβασμό στο πρόσωπό του και τον αναγνώρισε αμέσως ως άνθρωπο του Θεού.

Ο Ηλίας του ζήτησε να αναγγείλει στον βασιλιά την παρουσία του στη γη του Ισραήλ. Ο Αβδιού φοβήθηκε, γιατί ο Αχαάβ τον αναζητούσε παντού και τυχόν αποτυχία θα του στοίχιζε τη ζωή. Όμως ο Ηλίας τον διαβεβαίωσε ότι ο Κύριος των δυνάμεων θα εμφανιζόταν εκείνη την ίδια ημέρα μπροστά στον βασιλιά.

Μετά τη μεγάλη συνάντηση στο όρος Καρμήλιον, όπου ο Ηλίας κατέβασε φωτιά από τον ουρανό και απέδειξε τη δύναμη του αληθινού Θεού, ο Αβδιού δοξολόγησε με όλη του την καρδιά τον Κύριο. Όταν πέθανε ο Αχαάβ και ανέβηκε στον θρόνο ο γιος του Οχοζίας, ο Αβδιού συνέχισε να υπηρετεί ως αξιωματικός του στρατού με βαθμό πεντηκοντάρχου. Σύμφωνα με την παράδοση, ο νέος βασιλιάς έστειλε τρεις πεντηκοντάρχους με στρατιώτες να συλλάβουν τον προφήτη Ηλία.

Οι δύο πρώτοι κατακάηκαν από φωτιά που έπεσε από τον ουρανό, σύμφωνα με τον λόγο του προφήτη. Ο τρίτος ήταν ο Αβδιού, ο οποίος πλησίασε τον Ηλία με ταπείνωση και τον παρακάλεσε λέγοντας: «Άνθρωπε του Θεού, ας μη θεωρηθεί άξια θανάτου η ψυχή μου και η ψυχή των δούλων σου». Ο Ηλίας τον λυπήθηκε και σηκώθηκε για να τον ακολουθήσει στον βασιλιά.

Από εκείνη τη στιγμή ο Αβδιού άφησε για πάντα τη βασιλική υπηρεσία και αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στον μεγάλο προφήτη. Έτσι ξεκίνησε νέα ζωή κοντά του. Ο Αβδιού έγινε πιστός μαθητής του Ηλία και έλαβε από τον Θεό το χάρισμα της προφητείας ως ανταμοιβή.

Η σύντομη προφητεία του είναι η μικρότερη από τις δώδεκα προφητείες των μικρών προφητών και ξεχωρίζει για τη δύναμη του λόγου της. Στρέφεται κυρίως κατά της υπερηφάνειας της Ιδουμαίας και του Εδώμ, αναγγέλλοντας την επικείμενη ημέρα του Κυρίου. Σε εκείνη την ημέρα τα έθνη θα κριθούν με δικαιοσύνη και ο Ισραήλ θα λάμψει από το φως του Θεού πάνω από το μυστικό όρος Σιών.

Με ισχυρές ποιητικές εικόνες ο προφήτης ελέγχει την υπεροψία όσων κατοικούν στις σχισμές των βράχων και θαρρούν πως είναι ανίκητοι. Λέει χαρακτηριστικά ότι κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τον Κύριο, ακόμη κι αν στήσει τη φωλιά του ανάμεσα στα αστέρια όπως ο αετός. Με αυτά τα λόγια θυμίζει σε κάθε γενιά πως η ταπείνωση παραμένει το θεμέλιο όλων των αρετών.

Η προφητεία του προαναγγέλλει επίσης τη μελλοντική σωτηρία των εθνών και την έλευση του Σωτήρα από τη Σιών. Όταν τελείωσε την επίγεια πορεία του, ο προφήτης Αβδιού ετάφη με τιμή στον τάφο των πατέρων του, στη Σαμάρεια.