Ο Άγιος Άζης και οι εκατόν πενήντα στρατιώτες

Μέσα στην έρημο της Ισαυρίας, ένας πρώην στρατιώτης του Διοκλητιανού έκανε θαύματα και θεράπευε αρρώστους με τη δύναμη του Χριστού. Όταν στάλθηκαν εκατόν πενήντα οπλισμένοι άντρες για να τον συλλάβουν, εκείνοι βγήκαν από εκεί βαπτισμένοι χριστιανοί και μάρτυρες. Ο Άγιος Άζης έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού και καταγόταν από τη χώρα των Ισαύρων στη Μικρά Ασία.

Υπηρετούσε ως στρατιωτικός στον αυτοκρατορικό στρατό, όμως η καρδιά του δεν άντεχε να υπακούει σε επίγειο βασιλιά. Άφησε τα όπλα και τη στρατιωτική του θέση, και τράβηξε στα βάθη της ερήμου για να ζήσει μόνο με τον Χριστό. Εκεί, μέσα στην ησυχία και την προσευχή, ο Κύριος του χάρισε πλούσια χαρίσματα και θαυματουργική δύναμη.

Πλήθος ανθρώπων ανέβαιναν στην έρημο και έβρισκαν θεραπεία από βαριές αρρώστιες και απαλλαγή από πονηρά πνεύματα. Η φήμη του απλώθηκε γρήγορα στις γύρω περιοχές και έφτασε στα αυτιά κάποιων κυνηγών της περιοχής. Εκείνοι τον κατάγγειλαν στις αρχές ως οπαδό της απαγορευμένης πίστης των χριστιανών.

Ο έπαρχος της Ισαυρίας, ο Ακυλίνος, αποφάσισε αμέσως να τον φέρει μπροστά του για ανάκριση και τιμωρία. Έστειλε λοιπόν ο Ακυλίνος εκατόν πενήντα στρατιώτες, οπλισμένους και αποφασισμένους, να συλλάβουν τον ερημίτη μέσα στην απέραντη ερημιά. Τον βρήκαν στο ταπεινό του κελί και τον έπιασαν χωρίς εκείνος να προβάλει την παραμικρή αντίσταση.

Στον δρόμο της επιστροφής, όμως, η ζέστη της ερήμου τους εξάντλησε και η δίψα τους έγινε αβάσταχτη. Πουθενά γύρω τους δεν υπήρχε πηγή, ρυάκι ή σταγόνα νερού για να δροσιστούν. Τότε ο Άγιος Άζης ύψωσε τα χέρια του στον ουρανό και παρακάλεσε θερμά τον Χριστό να τους ελεήσει.

Αμέσως, μπροστά στα έκπληκτα μάτια τους, ανάβλυσε καθαρό και δροσερό νερό από τη στεγνή γη. Οι στρατιώτες ξεδίψασαν και κατάλαβαν πως βρίσκονταν μπροστά σε άνθρωπο του Θεού. Με την καρδιά τους ανοιχτή, ζήτησαν από τον Άγιο να τους διδάξει την πίστη και να τους βαπτίσει.

Ο Άζης τους κατήχησε με αγάπη και τους βάπτισε όλους στο νερό που ανέβλυσε από την προσευχή του. Στη συνέχεια τους προέτρεψε να μην παραβούν τη διαταγή των αρχόντων τους, αλλά να τον οδηγήσουν κανονικά μπροστά στον έπαρχο. Όταν έφτασαν στην πόλη, ο Άγιος Άζης στάθηκε με θάρρος μπροστά στον Ακυλίνο και ομολόγησε ανοιχτά την πίστη του στον Χριστό.

Μαζί του στάθηκαν και οι εκατόν πενήντα στρατιώτες, οι οποίοι δήλωσαν με μια φωνή πως ήταν πλέον χριστιανοί. Ο έπαρχος έγινε έξαλλος από τον θυμό και διέταξε να αρχίσουν τα μαρτύρια για να κάμψει τον Άγιο. Έδωσαν εντολή να ξεσχίσουν τις σάρκες του με σιδερένια νύχια και να τον βασανίσουν σκληρά.

Έπειτα τον έδεσαν επάνω σε έναν τροχό και άναψαν από κάτω μεγάλη φωτιά για να τον κατακάψει. Η φλόγα όμως, μόλις ύψωσε τη λάμψη της, έσβησε ξαφνικά με τη δύναμη του Θεού. Ο Άγιος έμενε αβλαβής και δοξολογούσε τον Κύριο μέσα στα φοβερά βασανιστήρια του.

Το θαύμα αυτό συγκλόνισε τη σύζυγο και τη θυγατέρα του ίδιου του Ακυλίνου, που παρακολουθούσαν τη σκηνή. Πίστεψαν κι εκείνες στον Χριστό και ομολόγησαν δημόσια την πίστη τους μπροστά στο πλήθος. Ο έπαρχος, τυφλωμένος από οργή και ντροπή, διέταξε αμέσως τον αποκεφαλισμό της γυναίκας και της κόρης του.

Στην ίδια καταδίκη οδηγήθηκαν και οι εκατόν πενήντα στρατιώτες, που λίγο πριν είχαν δεχτεί το άγιο βάπτισμα μέσα στην έρημο. Όλοι μαζί έκλιναν τον αυχένα τους κάτω από το ξίφος, με την καρδιά γεμάτη χαρά και προσδοκία της ουράνιας βασιλείας. Ένα ολόκληρο τάγμα στρατιωτών έγινε σε μία ημέρα χορός μαρτύρων, μαζί με τη μητέρα και την κόρη του ίδιου του διώκτη τους.

Ο Ακυλίνος, βλέποντας τον Άγιο Άζη να μένει ακόμη ζωντανός, διέταξε νέα και πιο φρικτά βασανιστήρια εναντίον του. Ο μάρτυρας υπέμενε τα πάντα με ακλόνητη πίστη και αδιάκοπη προσευχή προς τον Νυμφίο της ψυχής του. Τελικά, αφού όλες οι προσπάθειες του έπαρχου απέτυχαν να τον λυγίσουν, εκδόθηκε η τελευταία απόφαση.

Ο Άγιος Άζης αποκεφαλίστηκε και παρέδωσε την αγία ψυχή του στα χέρια του Χριστού. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις δεκαεννέα Νοεμβρίου κάθε χρόνου με κατάνυξη. Στους ιερούς ύμνους παρομοιάζεται με διψασμένο ελάφι που έτρεξε προς το ξίφος όπως άλλος προς πηγή ύδατος.

Η ζωή του φανερώνει πόσο μεγάλη δύναμη κρύβει ένας ταπεινός ερημίτης μέσα στα χέρια του παντοδύναμου Θεού.