Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης ο Ομολογητής

Καταδικάστηκε σε θάνατο και τουφεκίστηκε από τους κομμουνιστές της Γεωργίας, όμως διασώθηκε με τρόπο εντελώς θαυματουργικό από τον ίδιο τον Θεό. Ορφάνεψε από μικρό παιδί όταν έχασε και τους δύο γονείς του την ίδια ακριβώς ημέρα, σε μια οικογενειακή τραγωδία. Γεννήθηκε το χίλια εννιακόσια ένα στην Αργυρούπολη του Πόντου, στην έδρα της Ιεράς Μητρόπολης Χαλδίας, και πήρε το όνομα Αθανάσιος.

Η ευσεβέστατη γιαγιά του τον ανέθρεψε μέσα στην παραδειγματική ποντιακή ευσέβεια και του μετέδωσε βαθιά πίστη. Από τα πρώτα κιόλας βήματα φάνηκε πως ξεχώριζε, αφού ζούσε αφοσιωμένος στον Θεό και τη λατρεία. Μικρό παιδί ακόμη προσευχόταν συνεχώς, νήστευε με αυστηρότητα και αναζητούσε τη χάρη του Κυρίου.

Στα επτά του χρόνια ανέβηκε για να προσκυνήσει την Παναγία του Σουμελά, στο ιστορικό μοναστήρι του Πόντου. Στα εννιά του χρόνια έγινε δόκιμος μοναχός και ξεκίνησε επίσημα την ασκητική του πορεία μέσα στη μοναστική αδελφότητα. Όλα έδειχναν πως ο μικρός Αθανάσιος προοριζόταν για κάτι πολύ μεγαλύτερο από τη συνηθισμένη ζωή των άλλων παιδιών.

Στα δεκαοκτώ του χρόνια, το χίλια εννιακόσια δεκαεννιά, έλαβε το αγγελικό σχήμα του μοναχού και πήρε το όνομα Γεώργιος. Λίγο αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος και άρχισε να υπηρετεί την Εκκλησία μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες ιστορικές συνθήκες. Όταν ξέσπασε ο σκληρός διωγμός των κομμουνιστών εναντίον της Εκκλησίας στη Γεωργία, ο νεαρός ιεροδιάκονος συνελήφθη ως εχθρός του λαού.

Υπέμεινε με θαυμαστή υπομονή φυλακίσεις, ταπεινώσεις, ευτελισμούς, δημόσιες διαπομπεύσεις και βασανιστήρια εντελώς ανήκουστα για ανθρώπινη αντοχή. Τον οδήγησαν μπροστά σε εκτελεστικό απόσπασμα, τον πυροβόλησαν και τον άφησαν για νεκρό, όμως ο Θεός τον διέσωσε θαυματουργικά. Το χίλια εννιακόσια είκοσι πέντε χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και αναδείχθηκε σε φωτισμένο πνευματικό πατέρα και οδηγό ψυχών.

Μετά από πολλές περιπέτειες έφτασε το χίλια εννιακόσια εικοσιεννέα στη Σίψα της Δράμας, στον συνοικισμό των Ταξιαρχών. Εκεί έζησε τα τελευταία τριάντα χρόνια της επίγειας ζωής του και ίδρυσε μικρή μονή για τη φιλοξενία ψυχών. Καταδικάστηκε ξανά σε θάνατο το χίλια εννιακόσια σαράντα ένα από τους ομόδοξους εισβολείς του βορρά και σώθηκε πάλι θαυμαστά.

Ο Όσιος Γεώργιος συμβούλευε με μεγάλη αγάπη τα πνευματικά του παιδιά για τη σωστή χριστιανική ζωή και τη γνήσια άσκηση. Τόνιζε πως η νηστεία αποτελεί απαραίτητη άσκηση και πρέπει ο πιστός να την κρατά σταθερά μέχρι το τέλος της. Έλεγε χαρακτηριστικά πως είναι λάθος να νηστεύει κανείς μόνο την πρώτη και την τελευταία εβδομάδα της περιόδου.

Χρησιμοποιούσε μάλιστα ένα ζωντανό παράδειγμα για να γίνει κατανοητός από όλους τους ακροατές του. Όταν στέκεσαι πάνω σε γέφυρα και πέφτει δυνατή βροχή, ενώ μαζεύεις απλωμένο σχοινί, δεν το κόβεις για να φύγεις γρήγορα. Περιμένεις υπομονετικά να το συγκεντρώσεις ολόκληρο, ακόμη κι αν βρέχεσαι, γιατί η ολοκλήρωση του έργου έχει μεγαλύτερη σημασία.

Συμβούλευε επίσης τους αναδόχους να μη μαλώνουν ποτέ και κάθε χριστιανός να βαφτίζει τουλάχιστον τρία παιδιά στη ζωή του. Το καθήκον του νονού είναι να μαθαίνει στα βαφτιστικά του να πηγαίνουν στην Εκκλησία και να κοινωνούν τακτικά. Κοιμήθηκε οσιακά την τέταρτη Νοεμβρίου του χίλια εννιακόσια πενήντα εννέα και ανακηρύχθηκε άγιος το δύο χιλιάδες οκτώ από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στη Δράμα.

Filename: `11_04_Όσιος_Γεώργιος_Καρσλίδης. **File: 11_04_Όσιος_Γεώργιος_Καρσλίδης. %$ Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης ο Ομολογητής $%

Η ευσεβέστατη γιαγιά του τον ανέθρεψε μέσα στην παραδειγματική ποντιακή ευσέβεια και του μετέδωσε βαθιά πίστη στον Κύριο. Από τα πρώτα κιόλας βήματα φάνηκε πως ξεχώριζε, αφού ζούσε αφοσιωμένος στον Θεό και στη λατρεία της Εκκλησίας. Μικρό παιδί ακόμη προσευχόταν συνεχώς, νήστευε με αυστηρότητα και αναζητούσε τη χάρη του Κυρίου στην καρδιά του.

Λίγο αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος και άρχισε να υπηρετεί την Εκκλησία μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες ιστορικές συνθήκες της εποχής. Υπέμεινε με θαυμαστή υπομονή φυλακίσεις, ταπεινώσεις, ευτελισμούς, δημόσιες διαπομπεύσεις και βασανιστήρια εντελώς ανήκουστα για κάθε ανθρώπινη αντοχή. Το χίλια εννιακόσια είκοσι πέντε χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και αναδείχθηκε σε φωτισμένο πνευματικό πατέρα και οδηγό πολλών ψυχών.

Χρησιμοποιούσε μάλιστα ένα ζωντανό παράδειγμα για να γίνει κατανοητός από όλους τους ακροατές που τον άκουγαν.