Όσιος Συμεών ο διά Χριστόν σαλός του Γιούριεβετς

Χειμώνα καλοκαίρι περπατούσε ξυπόλυτος στις παγωμένες όχθες του Βόλγα, ντυμένος μόνο με ένα φτωχικό πουκάμισο. Κάποτε, μέσα στις φλόγες που κατάκαιγαν εβδομήντα σπίτια του Γιούριεβετς, χτύπησε με το χέρι του τον βοεβόδα στο μάγουλο και η πυρκαγιά έσβησε την ίδια στιγμή. Ο μακάριος Συμεών γεννήθηκε στο χωριό Οντέλεβο της επαρχίας του Πλιος, από ευσεβείς γονείς, τον Ηρωδίωνα και τη Μαρία.

Από τα παιδικά του χρόνια ανέλαβε τον δύσκολο αγώνα της διά Χριστόν σαλότητας και έφυγε κρυφά από το πατρικό του σπίτι. Κατέφυγε στα πυκνά και απάτητα δάση της περιοχής, όπου έζησε για καιρό μέσα σε άγριες συνθήκες απόλυτης μοναξιάς. Κάποια μέρα χωρικοί από το χωριό Γιαλνάτσκαγια, καθώς έκοβαν ξύλα και μάζευαν μέλι, τον βρήκαν στις ερημιές εκείνες.

Τον ρώτησαν με ενδιαφέρον ποιος ήταν και από πού καταγόταν, μα εκείνος αποκάλυψε μόνο το όνομά του. Βλέποντας τα κουρελιασμένα ρούχα του, οι χωρικοί τον λυπήθηκαν και τον οδήγησαν στο χωριό τους, στον ιερέα Ιωσήφ. Στο σπίτι του ιερέα Ιωσήφ ο Συμεών αναλάμβανε πρόθυμα τις πιο βαριές δουλειές, νεκρώνοντας έτσι τη σάρκα του με σκληρό κόπο.

Άλεθε αλεύρι στους χειρόμυλους, έκοβε ξύλα για όλους τους κατοίκους και ποτέ δεν δεχόταν την παραμικρή αμοιβή. Συχνά και με μεγάλο ζήλο πήγαινε στον ναό του Θεού, όπου ύψωνε τις προσευχές του και δόξαζε το άγιο όνομα του Κυρίου. Πολλές φορές δέχτηκε χλευασμούς και προσβολές, μα τα υπέμενε όλα με πραότητα και χωρίς κανένα ίχνος μνησικακίας στην καρδιά του.

Χειμώνα και καλοκαίρι φορούσε μόνο ένα πουκάμισο και ποτέ δεν έβαζε υποδήματα στα πληγωμένα του πόδια. Κρεβάτι του ήταν το χώμα και σκεπή του ο ουρανός με τα αστέρια. Ύστερα από αρκετά χρόνια στο χωριό Γιαλνάτσκαγια, μετακινήθηκε στην πόλη Γιούριεβετς του Βόλγα.

Εκεί συνέχισε με την ίδια ένταση τον αγώνα της σαλότητας για χάρη του Χριστού. Πολλοί φιλεύσπλαχνοι του χάριζαν ρούχα και υποδήματα, όμως εκείνος τα παρατούσε όλα και φορούσε ένα ευτελές τρίχινο σακί. Συχνά πήγαινε στο πανδοχείο της πόλης, όπου περνούσε τις νύχτες σε αγρυπνία και προσευχή.

Κάποτε, παίζοντας τον σαλό, μπήκε στο σπίτι του βοεβόδα Τρετιάκ Τρεγκούμπ και προκάλεσε την οργή του. Φεύγοντας από εκείνο το σπίτι, προφήτευσε πως την επόμενη μέρα θα συνέβαινε κάποιο δυσάρεστο περιστατικό. Πράγματι, η γυναίκα του βοεβόδα έπεσε στην έξοδο και χτύπησε άσχημα, και έκτοτε εκείνος άρχισε να σέβεται τον μακάριο.

Λίγο αργότερα ο Συμεών προφήτευσε ξανά μεγάλη πυρκαγιά, που σύντομα ξέσπασε και κατέκαψε πάνω από εβδομήντα σπίτια. Όταν τον βρήκαν, γονάτιζε δακρυσμένος μπροστά στην εικόνα της Παναγίας σε μια εκκλησία της πόλης. Έδειξε με το χέρι του τις φλόγες, χτύπησε τον βοεβόδα στο μάγουλο, και αμέσως η φωτιά έσβησε.

Ο Κύριος του χάρισε επίσης το δώρο της διοράσεως και της θαυματουργίας προς ωφέλεια πολλών. Ο κάτοικος Ιωσήφ Ζουμπάρεφ έπλεε κάποτε τον Βόλγα όταν ξαφνικά ξέσπασε δυνατή θύελλα. Είδε νοερά τον άγιο στην όχθη και του υποσχέθηκε νέα ρούχα και υποδήματα, αν τον γλίτωνε.

Η θύελλα κόπασε στη στιγμή, όμως ο Ιωσήφ ξέχασε γρήγορα την υπόσχεσή του. Όταν συναντήθηκαν αργότερα, ο άγιος τον ήλεγξε με αγάπη και τον προέτρεψε να δώσει εκείνα τα πράγματα στους φτωχούς της πόλης. Ο ιερέας Αλίμπιος του καθεδρικού ναού του αγίου Γεωργίου κατάπιε κάποτε ένα κόκαλο τρώγοντας ψάρι, και υπέφερε φοβερά.

Όταν συνάντησε τον Συμεών και του ζήτησε βοήθεια, εκείνος άγγιξε με τα δάχτυλά του τον λαιμό του ιερέα. Αμέσως ο Αλίμπιος έβγαλε το κόκαλο μαζί με αίμα και βρήκε πλήρη και άμεση θεραπεία. Ένα φθινόπωρο, ο κάτοικος Πέτρος είδε με δέος τον μακάριο να βαδίζει πάνω στα κύματα του Βόλγα, κρατώντας ραβδί στο χέρι.

Ο άγιος τον προέτρεψε να μην αποκαλύψει σε κανέναν το θαύμα όσο εκείνος βρισκόταν ακόμη στη ζωή. Προαισθανόμενος την αναχώρησή του, ο Συμεών πήγε στο σπίτι του νέου βοεβόδα Θεοδώρου Πετέλιν. Εκείνος, αγνοώντας τον, διέταξε οργισμένος να τον χτυπήσουν σκληρά.

Ο άγιος αρρώστησε βαριά και κάλεσε ιερέα στην αυλή του σπιτιού. Εξομολογήθηκε, κοινώνησε με βαθιά ευλάβεια τα Άχραντα Μυστήρια και παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο. Ολόκληρη η πόλη συγκεντρώθηκε στην εξόδιο ακολουθία με ψαλμωδίες και πνευματικά άσματα.

Το τίμιο σώμα του ενταφιάστηκε στη μονή των Θεοφανείων του Γιούριεβετς, τέσσερις Νοεμβρίου του χίλια πεντακόσια ογδόντα τέσσερα. Ο βοεβόδας Θεόδωρος μετανόησε πικρά για το αμάρτημά του και μοίρασε πολλή ελεημοσύνη κατά την κηδεία του οσίου. Όταν επέστρεψε στο σπίτι του, διαπίστωσε με θαυμασμό ότι τα χρήματά του δεν είχαν μειωθεί καθόλου.

Κατάλαβε πως αυτό συνέβη με θαυμαστή πρόνοια Θεού και ευχαρίστησε τον Κύριο μαζί με τον δοξασμένο πατέρα μας Συμεών. Το χίλια εξακόσια δεκαεννιά πάνω από τον τάφο του ανεγέρθηκε ναός προς τιμή της Παναγίας Οδηγήτριας, με παρεκκλήσια του προφήτη Ηλία και του οσίου Μακαρίου του Ζελτοβόντσκι. Πάνω από τον τάφο τοποθετήθηκε ξύλινη λάρνακα, ώστε κανείς να μην πατήσει εκεί από άγνοια.

Εκείνη την εποχή ήρθε μια γυναίκα ονόματι Σαλώμη και ζήτησε από τον ιερέα να τελέσει μνημόσυνο. Διηγήθηκε πως ήταν κατάκοιτη πάνω από δεκαοκτώ μήνες, όταν της εμφανίστηκε ένας άνδρας μέτριου αναστήματος, ξυπόλυτος, με ένα πουκάμισο και μακριά μαύρα μαλλιά. Της παρήγγειλε να πάει στη μονή των Θεοφανείων και αμέσως βρήκε την υγεία της.

Οι ηλικιωμένοι αναγνώρισαν στην περιγραφή τον ίδιο τον μακάριο Συμεών. Το χίλια εξακόσια τριάντα πέντε ο πατριάρχης Ιωσήφ διέταξε να κατασκευαστεί λάρνακα και να γραφεί η ιερά εικόνα του οσίου.