Νίκανδρος και Ερμαίος, μάρτυρες του Ευαγγελίου

Τους έδεσαν σε ατίθασα άλογα και τους έσυραν πάνω σε πέτρες, ώσπου το αίμα τους πότισε τη γη της Μικράς Ασίας. Έπειτα τους κάρφωσαν σιδερένια καρφιά στο κεφάλι και στην καρδιά, και τους έθαψαν ζωντανούς μέσα σε λάκκο. Έτσι σφράγισαν το μαρτύριό τους οι δύο πιστοί μαθητές του αποστόλου Τίτου, ο επίσκοπος Νίκανδρος των Μύρων και ο πρεσβύτερος Ερμαίος, την ημέρα που η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους, στις τέσσερις Νοεμβρίου.

Ο απόστολος Τίτος, ο αγαπημένος συνεργάτης του αποστόλου Παύλου, ήταν εκείνος που τους φώτισε με τη διδασκαλία του Χριστού και τους χειροτόνησε για την ιερή διακονία του Ευαγγελίου. Οι δύο άνδρες αφιερώθηκαν ολόψυχα στο κήρυγμα και έζησαν ζωή ασκητική μέσα στους ακατάπαυστους ποιμαντικούς τους κόπους. Με τον λόγο τους και με το παράδειγμά τους έφεραν στην αληθινή πίστη πλήθος ειδωλολατρών, οι οποίοι άφησαν την πλάνη και ασπάστηκαν τον Χριστό.

Η φήμη του κηρύγματός τους απλώθηκε γρήγορα και έφτασε στα αυτιά των ειδωλολατρικών αρχών της πόλης. Έτσι ξεκίνησε η μεγάλη δοκιμασία της πίστης τους, η οποία θα τους οδηγούσε στον θρόνο των μαρτύρων. Κάποιοι από τους ειδωλολάτρες κατήγγειλαν τους δύο ιερωμένους στον άρχοντα της πόλης, που ονομαζόταν Λιβάνιος.

Στρατιώτες τους συνέλαβαν και τους οδήγησαν με τη βία μπροστά στο δικαστικό βήμα του σκληρού αυτού αξιωματούχου. Ο Λιβάνιος προσπάθησε αρχικά με ήρεμα λόγια και με κολακείες να τους πείσει να αρνηθούν τον Χριστό. Όταν είδε ότι οι κολακείες δεν έφερναν κανένα αποτέλεσμα, στράφηκε αμέσως στις φοβέρες και στις απειλές.

Όμως ούτε τα γλυκά λόγια ούτε οι σκληρές απειλές μπόρεσαν να λυγίσουν τη γενναία απόφαση των δύο μαρτύρων. Στάθηκαν όρθιοι μπροστά του και διακήρυξαν με παρρησία την αλήθεια του Ευαγγελίου. Ο άρχοντας εξοργίστηκε από το θάρρος τους και έδωσε εντολή να αρχίσουν αμέσως τα βασανιστήρια.

Πρώτα διέταξε να τους δέσουν πίσω από γρήγορα άλογα, ώστε να συρθούν τα σώματά τους πάνω στο σκληρό έδαφος. Καθώς τα ζώα έτρεχαν αχαλίνωτα, οι Άγιοι σύρονταν για ώρα πολλή και χτυπούσαν σε πέτρες και σε κούτσουρα. Πότισαν με το αίμα τους τον δρόμο και κατά την κοινή ανθρώπινη φύση θα έπρεπε να είχαν πεθάνει.

Όμως ο ίδιος ο Κύριος τους ενίσχυσε μυστικά μέσα στη φρίκη του πόνου τους. Μισοπεθαμένους από τα δεινά αυτά τους έριξαν τελικά μέσα σε σκοτεινή φυλακή. Εκεί ο Λιβάνιος διέταξε να τους αφήσουν χωρίς ψωμί και χωρίς νερό, για να εξαντληθούν περισσότερο.

Όμως ο Κύριος δεν εγκατέλειψε τους πιστούς του δούλους ούτε εκείνες τις ώρες της μεγάλης δοκιμασίας. Τους έτρεφε με ουράνιο άρτο και θεράπευε τα φοβερά τραύματα του σώματός τους με αόρατη χάρη. Όταν πέρασε κάποιος καιρός, ο άρχοντας τους κάλεσε ξανά μπροστά του και ζήτησε να υποταχθούν.

Οι Άγιοι αρνήθηκαν με σταθερότητα και ομολόγησαν για άλλη μια φορά την πίστη τους στον Σωτήρα. Τότε ο τύραννος διέταξε να τους κρεμάσουν επάνω σε ξύλο και να αρχίσει νέος γύρος βασανιστηρίων. Τους έξυναν τις σάρκες με σιδερένια εργαλεία, μέχρι που έγδαραν τα πλευρά τους.

Έπειτα τους έκαιγαν τα πληγωμένα μέλη με αναμμένες λαμπάδες, για να αυξήσουν τη φρικτή τους οδύνη. Όμως η θεία χάρη επούλωνε τις πληγές αμέσως, και το θαύμα αυτό έγινε φανερό σε όλους τους παρόντες. Αντί να συνετιστεί όμως ο άρχοντας από το γεγονός, οργίστηκε ακόμη περισσότερο και ζήτησε σκληρότερα μέσα.

Διέταξε τότε να ανάψουν μεγάλο καμίνι και να ρίξουν μέσα στις φλόγες τους δύο γενναίους αθλητές. Όταν όμως οι Άγιοι μπήκαν στη φωτιά, άγγελος Κυρίου κατέβηκε από τον ουρανό κοντά τους. Δρόσισε το καμίνι με την παρουσία του και φύλαξε τα σώματά τους τελείως αβλαβή από τη δύναμη της φλόγας.

Βλέποντας ο τύραννος αυτό το νέο θαύμα, λύσσαξε από οργή και θέλησε να τους αφανίσει με τον πιο φρικτό τρόπο. Πρόσταξε λοιπόν να καρφώσουν σιδερένια καρφιά στο κεφάλι, στην καρδιά και στην κοιλιά των μαρτύρων. Έπειτα έσκαψαν βαθύ λάκκο μέσα στη γη και τους έριξαν εκεί, ενώ ακόμη ανέπνεαν.

Σκέπασαν τα μισοζώντανα σώματά τους με χώμα και έτσι σφράγισαν τον τάφο τους. Με αυτόν τον σκληρό και οδυνηρό τρόπο παρέδωσαν το πνεύμα τους στον Κύριο, τον οποίο αγάπησαν περισσότερο από τη ζωή. Έγιναν αληθινοί ιερομάρτυρες της Εκκλησίας και κληρονόμησαν την αιώνια χαρά κοντά στον Νυμφίο των ψυχών.

Η μνήμη τους λάμπει μέσα στους αιώνες ως φάρος ομολογίας και θείας ανδρείας για κάθε πιστό. cat > /tmp/11_04_Άγιοι_Νίκανδρος_και_Ερμαίος_Ελληνικά_Καθαρά. %$ Νίκανδρος και Ερμαίος, μάρτυρες του Ευαγγελίου $%

The file has been saved as **`11_04_Άγιοι_Νίκανδρος_και_Ερμαίος_Ελληνικά_Καθαρά.