Ο Προφήτης Ιερεμίας και η έκσταση του Αβιμέλεχ

Ένας προφήτης ρίχτηκε σε λάκκο γεμάτο βόρβορο, επειδή τόλμησε να θρηνήσει για την επερχόμενη καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Ένας νέος, ο Αιθίοπας Αβιμέλεχ, κοιμήθηκε κάτω από ένα δέντρο και ξύπνησε εβδομήντα ολόκληρα χρόνια αργότερα. Ο μέγας Προφήτης Ιερεμίας καταγόταν από το χωριό Αναθώθ και προφήτευσε για την Ιερουσαλήμ, τη Βαβυλώνα και την ένσαρκη οικονομία του Υιού του Θεού.

Στα προφητικά του λόγια φάνηκε όλη η δύναμη και το κράτος της θεόπνευστης αλήθειας που του εμπιστεύθηκε ο Κύριος. Κάποτε ο Πασχώρ, ο γιος του Εμήρ και προεστώς του οίκου Κυρίου, τον έδειρε άγρια και τον έριξε στον καταρράκτη. Η αιτία ήταν το πένθος του προφήτη για τη σκλαβιά που έμελλε να πάθει η αγία πόλη.

Η πρόνοια του Θεού όμως λύτρωσε τον Ιερεμία από εκείνη τη φυλακή και του έδωσε λόγο ελεγκτικό. Είπε τότε στον Πασχώρ ότι το όνομά του θα γινόταν ξένο και μέτοικο μακριά από τη γη της Ιερουσαλήμ. Επικατάρατος είναι, του τόνισε, όποιος εκτελεί τα έργα του Κυρίου με αμέλεια και αδιαφορία.

Στις ημέρες του βασιλιά Ιωακείμ ο Ιερεμίας θρηνούσε ασταμάτητα για την Ιερουσαλήμ, ενώ οι ψευδοπροφήτες παρακινούσαν τους ιερείς να τον θανατώσουν. Ο Αχεικάμ, ο γιος του Σαφάν, στάθηκε δίπλα του και εμπόδισε τον φόνο με την παρρησία και την επιρροή του. Τότε ο Κύριος τού πρόσταξε να φτιάξει δεσμά ξύλινα και να τα βάλει στον λαιμό του ως σημείο προφητικό.

Έπρεπε να τα δείξει στους βασιλιάδες του Μωάβ, της Ιδουμαίας, της Τύρου και της Σιδώνος, για να καταλάβουν τη βούληση του Θεού. Ο Ανανίας όμως, ο γιος του Αζώρ και ψευδοπροφήτης, σήκωσε χέρι ιερόσυλο μπροστά στον λαό. Πήρε τα δεσμά από τον λαιμό του προφήτη και τα έσπασε, ισχυριζόμενος ότι έτσι θα συνέτριβε ο Θεός τον ζυγό της Βαβυλώνος.

Ο Ιερεμίας του απάντησε με αυστηρότητα ότι τα χείλη του είναι δόλια και η καρδιά του βγάζει φαρμάκι. Έσπασες ξύλινα δεσμά, του είπε, και αντί γι’ αυτά θα έρθουν σιδερένια στους τραχήλους όλων των εθνών. Ύστερα από επτά μήνες, ο Ανανίας πέθανε ξαφνικά, και ο λόγος του προφήτη επιβεβαιώθηκε με τρόπο φοβερό.

Κατά τον δέκατο όγδοο χρόνο της βασιλείας του Σεδεκίου, ο Ιερεμίας θρηνούσε ξανά για την πόλη που πλησίαζε στην καταστροφή. Όταν οι Χαλδαίοι και οι Βαβυλώνιοι έφτασαν κοντά στην Ιερουσαλήμ, τον έριξαν στη φυλακή για να σιωπήσει. Με κάποιον τρόπο όμως ο προφήτης βγήκε έξω και πήγε στη γη Βενιαμίν για μια αναγκαία υπόθεση.

Εκεί τον συνέλαβαν οι Χαλδαίοι, τον έδειραν σκληρά και τον έριξαν πάλι μέσα στη φυλακή. Έπειτα από αρκετόν καιρό, ο βασιλιάς Σεδεκίας τον έβγαλε κρυφά και του ζήτησε να του πει τι έμελλε να γίνει στη βασιλεία του. Ο Ιερεμίας απάντησε ότι δεν μιλούσε εκείνος, αλλά το Πνεύμα του Θεού που ενεργούσε μέσα του.

Όσα έγραψε, του είπε, είναι αληθινά και αμετάθετα, και κανείς δεν μπορεί να τα ακυρώσει. Οι διαβολείς όμως ξαναενόχλησαν τον βασιλιά, λέγοντας ότι ο προφήτης ψυχραίνει τις καρδιές των πολεμιστών. Έτσι ο Σεδεκίας τους τον παρέδωσε, και εκείνοι τον έριξαν στον λάκκο του Μελχίου, μέσα στον βόρβορο των νεκρών.

Όταν έμαθε το γεγονός ο Αβιμέλεχ, ο Αιθίοπας ευνούχος, παρουσιάστηκε στον βασιλιά και τον ρώτησε γιατί κακοποίησε τον άνδρα Ιερεμία. Ο Σεδεκίας απάντησε ότι δεν το έκανε με τη θέλησή του, αλλά από τον φόβο του ταραγμένου λαού. Πρόσταξε μάλιστα τον Αβιμέλεχ να πάρει τριάντα δυνατούς άνδρες και να βγάλει τον προφήτη από τον λάκκο.

Εκείνος έσπευσε με ταχύτητα και έβγαλε τον Ιερεμία αβλαβή με τη δύναμη του παντοκράτορος Θεού. Ο βασιλιάς πήρε τότε τον προφήτη κοντά του και τον παρακάλεσε να του φανερώσει την αλήθεια χωρίς δισταγμό. Ο Ιερεμίας του είπε ότι δεν είναι κήρυκας ψεύδους, ακόμη κι αν τον θανατώσει πολλές φορές για τα λόγια του.

Ο βασιλιάς ορκίστηκε στον Θεό των πατέρων του ότι δεν θα τον φόνευε και δεν θα τον παρέδιδε σε αιμοβόρους άνδρες. Τότε ο προφήτης τον συμβούλεψε να βγει και να υποδεχθεί τους Βαβυλωνίους με ταπείνωση και ειρήνη. Διαφορετικά, του τόνισε, η ζωή του θα χανόταν και η πόλη της Ιερουσαλήμ θα αφανιζόταν από τη φωτιά.

Ο Σεδεκίας λογάριασε τα λόγια του προφήτη σαν φλυαρία και δεν τον άκουσε, οδηγώντας έτσι την πόλη στην καταστροφή. Οι Βαβυλώνιοι περικύκλωσαν την Ιερουσαλήμ, εμπόδισαν τις τροφές που έμπαιναν μέσα και προκάλεσαν μεγάλη και θανατηφόρα πείνα. Ο βασιλιάς φοβήθηκε να θανατωθεί μέσα στην πόλη και διέφυγε τη νύχτα μαζί με τους ανθρώπους του.

Οι Χαλδαίοι όμως τον κυνήγησαν, τον έπιασαν και θανάτωσαν τους γιους του μπροστά στα ίδια του τα μάτια. Ύστερα τού έβγαλαν τα μάτια και τον κατέβασαν δεμένον στη Βαβυλώνα ως άθλιο παίγνιο των εχθρών του. Τον έβαλαν να γυρίζει έναν μύλο, και έμεινε σε αυτή την παιδεία έως τις τελευταίες ημέρες της ζωής του.

Ο Ναβουζαρδάν, ο αρχιμάγειρος του Ναβουχοδονόσορος, μπήκε στην Ιερουσαλήμ και την έκαψε από άκρη σε άκρη. Ο Ναός του Θεού έγινε κονιορτός, ακριβώς κατά τον λόγο που είχε προφητεύσει ο μέγας Ιερεμίας. Ύστερα από εβδομήντα χρόνια, η σκλαβιά της Ιερουσαλήμ λύθηκε και ο λαός επέστρεψε στην πατρίδα του.

Πριν από την άλωση, ο Κύριος μίλησε στον Ιερεμία και του πρόσταξε να βγει έξω από την πόλη μαζί με τον Βαρούχ. Οι προσευχές των δικαίων, του εξήγησε, στέκονται μέσα στην Ιερουσαλήμ ως στύλοι ακίνητοι και την περιβάλλουν ως τείχος αδαμάντινο. Ο προφήτης παρακάλεσε με δάκρυα τον Θεό να μη δοθεί η πόλη στα χέρια των Χαλδαίων για να καυχηθούν εκείνοι.

Ο Κύριος του είπε ότι μόνοι τους οι εχθροί δεν θα μπορούσαν να μπουν αν δεν τους άνοιγε ο ίδιος τις πύλες. Ο Ιερεμίας και ο Βαρούχ πήγαν στον Ναό, έσχισαν τα ρούχα τους και έβαλαν στάχτη στα κεφάλια τους θρηνώντας. Κατά την έκτη ώρα της νύχτας ανέβηκαν στα τείχη και άκουσαν φωνές σαλπίγγων μέσα στο σκοτάδι.

Άγγελοι κατέβηκαν από τον ουρανό κρατώντας λαμπάδες και στάθηκαν επάνω στα τείχη της Ιερουσαλήμ. Ο Ιερεμίας ζήτησε από τον Κύριο τη χάρη να φυλαχθούν τα ιερά σκεύη του Ναού μέχρι τη συνάθροιση του ηγαπημένου λαού. Ο Θεός τού πρόσταξε να τα παραδώσει στη γη και να σφραγίσει την πέτρα με το όνομά του.

Ο προφήτης παρακάλεσε επίσης τον Κύριο για τον Αιθίοπα Αβιμέλεχ, που τον είχε σώσει από τον λάκκο του βορβόρου. Δεν ήθελε ο νέος να δει την ερήμωση της πόλεως, για να μη πεθάνει από τον φόβο και τη συντριβή. Ο Θεός πρόσταξε να σταλεί ο Αβιμέλεχ στο αμπέλι του Αγρίππα, όπου θα τον σκέπαζε στη σκιά του βουνού.

Ο νέος πήρε ένα καλάθι και πήγε να μαζέψει σύκα για τους ασθενείς του λαού. Κάτω από ένα δέντρο, καθισμένος για λίγη ανάπαυση από τον καύσωνα, αποκοιμήθηκε για εβδομήντα ολόκληρα χρόνια. Όταν ξύπνησε, τα σύκα έσταζαν ακόμη γάλα, σαν να τα είχε κόψει την ίδια στιγμή.

Επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ, αλλά δεν αναγνώρισε ούτε την πόλη ούτε τους συγγενείς και φίλους του. Ένας γέροντας του φανέρωσε ότι ο λαός είχε σκλαβωθεί στη Βαβυλώνα εδώ και εβδομήντα χρόνια. Τότε ο Αβιμέλεχ ευλόγησε τον Θεό του ουρανού και της γης, την ανάπαυση των ψυχών των δικαίων.