Όσιος Βησσαρίων Σαράι ο Ομολογητής της Ρουμανίας

Στη μέση κάθε ρουμανικού χωριού έστηνε έναν ξύλινο σταυρό και γύρω του μαζεύονταν εκατοντάδες ψυχές διψασμένες για την πατρική τους πίστη. Όταν τον συνέλαβε ο αυστριακός στρατός στον δρόμο προς το Σίμπιου, ήξερε καλά πως τον περίμενε η φυλακή του Κούφσταϊν και ο θάνατος για την Ορθοδοξία. Ο Όσιος Βησσαρίων καταγόταν από σερβική οικογένεια και γεννήθηκε στη Βοσνία το έτος χίλια επτακόσια δεκατέσσερα.

Από μικρός λαχταρούσε τη μοναχική ζωή και αναζητούσε τόπο ησυχίας για να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Χριστό. Έφτασε ως τους Αγίους Τόπους και εκεί, στην ιστορική Λαύρα του Αγίου Σάββα, έλαβε το αγγελικό σχήμα το έτος χίλια επτακόσια τριάντα οκτώ. Ύστερα επέστρεψε στη Σερβία και έζησε για αρκετά χρόνια μέσα σε μια σπηλιά ως αυστηρός ησυχαστής.

Η προσευχή του ήταν αδιάλειπτη, η νηστεία του σκληρή και η ταπείνωσή του βαθιά μέσα στη σιωπή του βουνού. Ο Θεός δεν άφησε κρυφή την αρετή του δούλου Του και του χάρισε το πλούσιο χάρισμα της θαυματουργίας. Πολλοί άνθρωποι έτρεχαν στο ασκητήριό του για παρηγοριά, θεραπεία και πνευματική στήριξη στις δοκιμασίες τους.

Εκείνη την περίοδο, στις περιοχές του Βανάτου και της Τρανσυλβανίας, επικρατούσε μεγάλη αναταραχή και πικρία στους ορθόδοξους πληθυσμούς. Πολλοί Ρουμάνοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί είχαν εξαναγκαστεί με βία και πιέσεις να ενωθούν με τη Ρώμη και την ουνία. Στο Κάρλοβιτς, ο Πατριάρχης Αρσένιος είχε ακούσει για την αγιότητα και την ασκητική ζωή του Βησσαρίωνα.

Θέλησε λοιπόν να τον γνωρίσει από κοντά και τον κάλεσε στην έδρα του με μεγάλη επιθυμία. Έπειτα από τη συνάντηση, ο Πατριάρχης τον χειροτόνησε πρεσβύτερο, αναγνωρίζοντας τα χαρίσματα και τον ζήλο του. Στη συνέχεια τον απέστειλε ως ιεραπόστολο στις δοκιμαζόμενες περιοχές βορειοδυτικά των Καρπαθίων Ορέων.

Η αποστολή του ήταν φανερή και ξεκάθαρη μέσα στις δύσκολες συνθήκες της εποχής. Έπρεπε να στηρίξει την Ορθόδοξη Πίστη και να φέρει πίσω τα πλανεμένα παιδιά της Εκκλησίας. Ο Όσιος δέχτηκε την αποστολή με χαρά, χωρίς να λογαριάσει τους κινδύνους και τις απειλές που τον περίμεναν στα ξένα μέρη.

Τον Ιανουάριο του χιλίου επτακοσίου εβδομήντα τέσσερα, ο Όσιος αναχώρησε για το Βανάτο γεμάτος ιεραποστολικό ζήλο. Ο πιστός λαός των περιοχών τον υποδέχτηκε με θερμότητα, αγάπη και βαθιά πνευματική συγκίνηση. Εκατοντάδες άνθρωποι συνέρρεαν για να ακούσουν το λόγο του και πολλοί επέστρεφαν στην Ορθόδοξη Εκκλησία των πατέρων τους.

Τους παρακινούσε με θέρμη να μην εγκαταλείψουν την πίστη που τους παρέδωσαν οι πρόγονοί τους. Τους τόνιζε ότι μέσα στις δυσκολίες έπρεπε να μείνουν σταθεροί και αμετακίνητοι στην παράδοση των Πατέρων. Κήρυξε στην Τιμισοάρα, στη Λίποβα-Αράντ, στη Ντέβα, στο Οράστιε, στη Σαλίστεα του Σιμπίου και σε πολλά άλλα μέρη.

Σε κάθε χωριό έστηνε στη μέση της πλατείας έναν μεγάλο ξύλινο σταυρό για σύναξη. Γύρω από τον σταυρό συγκεντρώνονταν οι πιστοί και άκουγαν με δάκρυα τα φλογερά κηρύγματά του. Σχεδόν παντού, ο Όσιος κατάφερνε να επαναφέρει την πλειοψηφία των κατοίκων στην αγκαλιά της Ορθοδοξίας.

Αυτό όμως προκάλεσε μεγάλη οργή στις ρωμαιοκαθολικές αρχές, που είδαν το έργο τους να καταρρέει μπροστά στη φωνή του. Στις είκοσι έξι Απριλίου του χιλίου επτακοσίου σαράντα τέσσερα, ο Όσιος Βησσαρίων συνελήφθη από τον αυστριακό στρατό. Τον συνέλαβαν καθώς πορευόταν προς το Σίμπιου, για να συνεχίσει το ιεραποστολικό του έργο μεταξύ των πιστών.

Οι στρατιώτες τον οδήγησαν δέσμιο στη Βιέννη, όπου τον παρουσίασαν ενώπιον δικαστηρίου με βαριές κατηγορίες. Έπειτα τον έριξαν στις σκοτεινές φυλακές του Κούφσταϊν με ρητή διαταγή της αυτοκράτειρας Μαρίας Θηρεσίας. Μέσα στο υγρό και παγωμένο κελί υπέμεινε φρικτά βασανιστήρια εξαιτίας της ομολογίας της Ορθόδοξης Πίστης.

Δεν λύγισε ποτέ μπροστά στις απειλές, ούτε δέχτηκε καμία υποχώρηση από την αλήθεια του Ευαγγελίου. Έπειτα από ένα περίπου χρόνο αλυσίδων, στερήσεων και βασάνων, παρέδωσε ειρηνικά την αγία ψυχή του στον Κύριο. Έτσι έλαβε τον αμάραντο στέφανο του ομολογητή και μάρτυρα της αμώμητης Ορθοδοξίας.

Η Ιερά Σύνοδος της Ρουμανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας τον κατέταξε επίσημα στο αγιολόγιο της το έτος χίλια εννιακόσια πενήντα. Ως ημέρα της ετήσιας μνήμης του ορίστηκε η εικοστή πρώτη Οκτωβρίου, οπότε η Εκκλησία τιμά τη φωτεινή του προσφορά.