Shën Narcis dhe mrekullia e vajit

Natën e Ringjalljes, kur llambave të tempullit u mbaruan vaji, Episkopi Narcis bekoi ujin dhe e ktheu në vaj të pastër para syve të të gjithëve. Ai jetoi plot njëqind e gjashtëmbëdhjetë vjet dhe u ngjit dy herë në fronin e kryepriftërisë së Jeruzalemit, duke i shërbyer kopesë së tij për gjithsej njëzet e gjashtë vjet. Ai u bë i tridhjeti, sipas të tjerëve Episkopi i tridhjetë e një i qytetit të shenjtë, pas Jakobit Vëllait, i cili ishte pastori i parë i Kishës së Jeruzalemit. Ai ishte një njeri i moderuar, filantrop dhe didaktik, me qëndrim të palëkundur dhe qëndrueshmëri të rreptë në detyrat e tij. Vetë historiani i kishës Eusebius regjistron me respekt ngjarjet e mrekullueshme të jetës së tij në librin e gjashtë të Historisë së Kishës. Atë natë të festës së lavdishme, dhjakët u shqetësuan thellë kur panë qirinjtë bosh në orën më të shenjtë të Ringjalljes. Shën me qetësi i urdhëroi të sillnin ujë nga burimi dhe të besonin te Zoti i lavdisë. Ata u bindën pa hezitim dhe panë me sytë e tyre se uji u bë vaj i shkëlqyeshëm. Shumë prej besimtarëve të pranishëm ruajtën pak nga ai vaj i bekuar, si kujtim i shenjtë i atij momenti të madh. Por ndershmëria dhe zelli shpirtëror i Kryepriftit shqetësoi disa klerikë dhe laikë, të cilët nuk i kushtojnë rëndësi jetës së tyre. Për shkak se ata i dinin shumë mirë gabimet e tyre, ata i frikësoheshin zbulesës dhe ndëshkimit të ardhshëm nga Kisha. Për të parandaluar turpin, ata menduan të kthenin zërin e popullit kundër bariut të tyre të drejtë me akuza të rreme. Tre burra u paraqitën si martirë të rremë dhe bënë betime të tmerrshme për të bindur dëgjuesit e tyre. I pari deklaroi se nëse gënjen le ta digjen në shtëpinë e tij. I dyti kërkoi të sëmurej rëndë dhe të konsumohej nga lebra e tmerrshme. I treti donte të humbiste fare dritën e syve nëse nuk thoshte të vërtetën. Por besimtarët nuk i pranuan këta djaj të egër, sepse e njihnin shumë mirë karakterin dhe pastërtinë e Shenjtorit. Me gjithë mbështetjen e të gjithëve, prelatit të lig i erdhi shumë keq për fyerjet dhe u tërhoq në një shkretëtirë të largët. Ai qëndroi aty i fshehur për disa vite, i dhënë pas lutjes dhe heshtjes së vetmisë. Por nuk kaloi shumë kohë dhe Zoti e shfajësoi shërbëtorin e tij besnik në një mënyrë të tmerrshme. Shtëpia e togerit mori flakë gjatë natës nga një shkëndijë që i ra në çati. Ai i mjeri u dogj plotësisht me gjithë familjen e tij, nuk shpëtoi asnjë nga flakët. I dyti u godit nga e njëjta sëmundje që ai kishte thirrur në betimin e tij të rremë. I gjithë trupi, nga koka te këmbët, ishte shkatërruar nga lebra dhe krimbat e tmerrshëm. I treti, duke parë se çfarë pësuan shokët e tij, kuptoi se nuk shpëtoi nga gjykimi i Zotit. Ai rrëfeu publikisht para të gjithëve pjesëmarrjen e tij në këtë komplot të mjerë kundër prelatit. E lodhi veten me psherëtima dhe lotë të shumtë pendimi, derisa humbi dritën në të dy sytë. Pra, ky ishte çmimi që ata burra të këqij paguan për gënjeshtrat e tyre. Kështu e vërteta dhe pafajësia e bariut të drejtë të qytetit të shenjtë të Jeruzalemit iu zbulua të gjithëve. Ndërkohë, që kisha e Jeruzalemit të mos mbetej jetime nga një kryeprift, peshkopët fqinjë të krahinës vazhduan të shuguronin një pasardhës. Fillimisht u vendos Piu dhe më pas Germanion, i cili ra në gjumë pas një ministrie të shkurtër në fron. Më pas ai u pasua nga Gordios, i cili kulloti kopenë e qytetit të shenjtë me zell dhe përkushtim. Ndërsa ishte në fron, Shën Narcisi u shfaq befas përsëri, si i ringjallur nga të vdekurit. Të gjithë besimtarët u gëzuan nga kthimi i tij dhe vrapuan drejt tij me nderim të madh. Tani që ishte shfajësuar plotësisht, atij iu lutën me zell që të rifillonte detyrat e tij të larta priftërore. Shën pranoi me përulësi kërkesën e tufës së tij dhe u kthye në fronin e lartë priftëror. Por më vonë, për shkak të moshës së shtyrë, ai kërkoi një ndihmës për punën e rëndë të shërbesës baritore. Më pas ai emëroi si bashkëpeshkop Shën Aleksandrin, i cili nderohet nga Kisha më 16 maj çdo vit. Kështu ai ishte patriark për njëzet e gjashtë vjet gjithsej, duke u ngjitur dy herë në fronin e shenjtë të Jeruzalemit. Ai ia dorëzoi paqësisht shpirtin e tij të shenjtë Zotit, në moshën njëqind e gjashtëmbëdhjetë vjeç, duke lënë një shembull të shkëlqyer të një bariu.