Ο Άγιος Νάρκισσος και το θαύμα του λαδιού

Μέσα στη νύχτα της Αναστάσεως, όταν τα λυχνάρια του ναού στέρεψαν από λάδι, ο Επίσκοπος Νάρκισσος ευλόγησε νερό και το μετέβαλε σε καθαρό λάδι μπροστά στα μάτια όλων. Έζησε ολόκληρα εκατόν δεκαέξι χρόνια και ανέβηκε δύο φορές στον αρχιερατικό θρόνο των Ιεροσολύμων, υπηρετώντας συνολικά είκοσι έξι χρόνια το ποίμνιό του. Αναδείχθηκε τριακοστός, κατ' άλλους τριακοστός πρώτος Επίσκοπος της αγίας πόλεως, ύστερα από τον Ιάκωβο τον Αδελφόθεο, που υπήρξε ο πρώτος ποιμένας της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων.

Ήταν άνδρας εγκρατής, φιλάνθρωπος και διδακτικός, με ακλόνητο φρόνημα και αυστηρή συνέπεια στα καθήκοντά του. Ο ίδιος ο εκκλησιαστικός ιστορικός Ευσέβιος καταγράφει με σεβασμό τα θαυμαστά γεγονότα της ζωής του στο έκτο βιβλίο της Εκκλησιαστικής Ιστορίας. Τη νύχτα εκείνη της λαμπρής γιορτής, οι διάκονοι ανησύχησαν βαθιά όταν αντίκρισαν τις κανδήλες αδειανές την πιο ιερή ώρα της Αναστάσεως.

Ο Άγιος τους πρόσταξε με ηρεμία να φέρουν νερό από την πηγή και να εμπιστευτούν τον Κύριο της δόξης. Εκείνοι υπάκουσαν χωρίς δισταγμό και είδαν με τα ίδια τους τα μάτια το νερό να γίνεται λάδι ολόλαμπρο. Πολλοί από τους παρευρισκόμενους πιστούς κράτησαν λίγο από εκείνο το ευλογημένο λάδι, ως ιερή ενθύμηση του μεγάλου εκείνου σημείου.

Όμως η ακεραιότητα και ο πνευματικός ζήλος του Αρχιερέα ενοχλούσαν κάποιους κληρικούς και λαϊκούς, που δεν προσέχουν τη δική τους ζωή. Επειδή γνώριζαν πολύ καλά τα δικά τους σφάλματα, φοβήθηκαν την αποκάλυψη και την επερχόμενη παίδευση από την Εκκλησία. Για να προλάβουν τη ντροπή, σκέφτηκαν να στρέψουν τη φωνή του λαού εναντίον του δίκαιου ποιμένα τους με δόλιες κατηγορίες.

Τρεις άνδρες παρουσιάστηκαν ως ψευδομάρτυρες και πρόφεραν φοβερούς όρκους για να πείσουν τους ακροατές τους. Ο πρώτος δήλωσε πως, αν λέει ψέματα, ας τον κατακάψει φωτιά μέσα στο σπίτι του. Ο δεύτερος ζήτησε να αρρωστήσει βαριά και να φαγωθεί από φοβερή λέπρα.

Ο τρίτος ευχήθηκε να χάσει εντελώς το φως των ματιών του, αν δεν λέει την αλήθεια. Οι πιστοί όμως δεν δέχτηκαν τις μοχθηρές αυτές διαβολές, γιατί γνώριζαν πολύ καλά τον χαρακτήρα και την αγνότητα του Αγίου. Παρά τη συμπαράσταση όλων, ο άκακος ιεράρχης λυπήθηκε βαθιά για τις προσβολές και αποτραβήχτηκε σε μακρινή έρημο.

Έμεινε εκεί κρυμμένος για αρκετά χρόνια, παραδομένος στην προσευχή και στη σιωπή της μοναξιάς. Δεν πέρασε όμως πολύς καιρός και ο Κύριος δικαίωσε με τρόπο φοβερό τον πιστό του δούλο. Το σπίτι του πρώτου επίορκου άρπαξε φωτιά μέσα στη νύχτα από έναν σπινθήρα που έπεσε στη σκεπή του.

Ο άθλιος εκείνος άνθρωπος κάηκε ολοκληρωτικά μαζί με όλη την οικογένειά του, χωρίς να σωθεί κανείς από τις φλόγες. Ο δεύτερος χτυπήθηκε από την ίδια ακριβώς αρρώστια που είχε επικαλεστεί στον ψεύτικο όρκο του. Ολόκληρο το σώμα του, από την κορυφή ως τα νύχια, καταστράφηκε από τη φοβερή λέπρα και τα σκουλήκια.

Ο τρίτος, βλέποντας τα όσα έπαθαν οι σύντροφοί του, κατάλαβε πως δεν γλιτώνει από την κρίση του Θεού. Ομολόγησε δημόσια μπροστά στους πάντες τη συμμετοχή του στην άθλια αυτή συνωμοσία εναντίον του ιεράρχη. Εξαντλήθηκε με στεναγμούς και άφθονα δάκρυα μετανοίας, μέχρι που έχασε το φως και στα δύο του μάτια.

Αυτό λοιπόν ήταν το τίμημα που πλήρωσαν οι μοχθηροί εκείνοι άνδρες για τα ψεύδη τους. Έτσι αποκαλύφθηκε σε όλους η αλήθεια και η αθωότητα του δίκαιου ποιμένα της αγίας πόλεως των Ιεροσολύμων. Στο μεταξύ, για να μη μείνει ορφανή η Εκκλησία των Ιεροσολύμων από Αρχιερέα, οι γειτονικοί επίσκοποι της επαρχίας προχώρησαν σε χειροτονία διαδόχου.

Πρώτος τοποθετήθηκε ο Πίος και ύστερα ο Γερμανίων, που εκοιμήθη ύστερα από σύντομη διακονία στον θρόνο. Τον διαδέχθηκε στη συνέχεια ο Γόρδιος, ο οποίος ποίμανε με ζήλο και αφοσίωση το ποίμνιο της αγίας πόλεως. Όσο εκείνος βρισκόταν στον θρόνο, ο Άγιος Νάρκισσος εμφανίστηκε ξαφνικά πάλι, σαν αναστημένος από τους νεκρούς.

Όλοι οι πιστοί χάρηκαν αφάνταστα με την επιστροφή του και έτρεξαν κοντά του με μεγάλη ευλάβεια. Αφού πλέον είχε δικαιωθεί πλήρως, τον παρακάλεσαν θερμά να αναλάβει ξανά τα αρχιερατικά του καθήκοντα. Ο Άγιος δέχτηκε με ταπείνωση το αίτημα του ποιμνίου του και επέστρεψε στον αρχιερατικό θρόνο.

Αργότερα όμως, εξαιτίας της προχωρημένης ηλικίας του, ζήτησε βοηθό για το βαρύ έργο της ποιμαντικής διακονίας. Όρισε τότε ως συνεπίσκοπο τον Άγιο Αλέξανδρο, που τιμάται από την Εκκλησία τη δέκατη έκτη Μαΐου κάθε έτους. Πατριάρχευσε λοιπόν συνολικά είκοσι έξι χρόνια, ανεβαίνοντας δύο φορές στον ιερό θρόνο των Ιεροσολύμων.

Παρέδωσε ειρηνικά την αγία του ψυχή στον Κύριο, σε ηλικία εκατόν δεκαέξι ετών, αφήνοντας λαμπρό παράδειγμα ποιμένα.