Marinus dhe Asterius, martirët e Cezaresë

Një senator romak me veshje luksoze u gjunjëzua në baltë për të mbështjellë trupin e përgjakur të një ushtari të prerë. Pak më vonë, e njëjta shpatë që goditi ushtarin do t'i prente fytin edhe vetë para turmës. Të dy burrat jetuan në vitet e perandorëve paganë Valeriani dhe Gallienus, kur Kisha e Krishtit u sprovua nga persekutimet mizore. Asterius ishte një sundimtar në Romë, një burrë i sjellshëm, i pasur dhe i dashur nga perandorët. Pavarësisht pozicionit të tij, ai kurrë nuk e fshehu besimin e tij në Zotin Jisu Krisht. Ai e ruajti devotshmërinë e tij me saktësi dhe jetoi hapur si i krishterë në një botë armiqësore. Udhëtimet e tij dikur e çuan në pjesët e Palestinës ku buron lumi Jordan. Ai mbërriti në Cezarenë e Filipit, qytet që fenikasit e quanin Paneada. Aty jetonin një mori paganësh dhe çdo vit festonin një festë të çuditshme pranë burimit të malit Paneas. Takimi i tij me këto ngjarje do të shënonte përgjithmonë rrjedhën e jetës së tij. Në atë festë, paganët i ofruan një flijim një demoni që banonte në atë vend. Demoni e kapi në mënyrë të padukshme sakrificën dhe e fshehu nga sytë e njerëzve, dhe njerëzit e verbër e admiruan këtë mashtrim si një shenjë të madhe. Asterius ishte i pranishëm në ceremoninë e pahijshme dhe zemra i dhimbte për gabimin dhe verbërinë shpirtërore të turmës. Ai ngriti sytë dhe duart drejt qiellit dhe u lut me besim të zjarrtë në Krishtin. Ai i kërkoi Zotit të dëbonte demonin që po mashtronte njerëzit dhe të zbulonte të vërtetën. Menjëherë fuqia e Zotit e dëboi të ligun nga ai vend dhe mrekullia e rreme pushoi së ndodhuri. Të gjithë e panë me sytë e tyre se sakrifica mbeti e dukshme dhe nuk u zhduk si më parë. Kështu festa u ndal, sepse paganët nuk kishin më arsye të mblidheshin rreth burimit. Besimi dhe lutja e një njeriu pastruan një vend të tërë të pranisë demonike. Në Cezarenë tjetër, në Palestinë, jetonte një ushtar fisnik i quajtur Marinus, i pasur në vepra të mira dhe akoma më i pasur në besimin e Krishtit. Shokët e batalionit e propozuan për postin e centurionit, i cili kishte mbetur bosh pas vdekjes së paraardhësit. Por një ushtar tjetër e kishte zili dhe dëshironte të njëjtin pozicion për vete. Ai vrapoi te gjykatësi Achaeus dhe e denoncoi Marinusin si një të krishterë që refuzoi të flijonte për perënditë dhe për imazhet e perandorëve. Sipas ligjit romak, një njeri i tillë nuk mund të bëhej centurion i ushtrisë. Gjykatësi thirri menjëherë Marino dhe e pyeti për besimin e tij para të gjithëve. Kur dëgjoi nga buzët e tij se ishte vërtet i krishterë, i dha tre orë për të menduar. Ushtari trim kishte vetëm dy rrugë përpara në atë moment. Ose do t'u bënte fli idhujve dhe do të ruante jetën e tij, ose do të vdiste për rrëfimin e Krishtit. Në atë kohë peshkopi i Cezaresë Feteikos erdhi te rrëfimtari dhe e kapi për dore. Ai e çoi në kishë, i foli me fjalë shpirtërore dhe hyri me të në altarin e shenjtë. Aty peshkopi tregoi me dorë Shën Ungjillin dhe shpatën ushtarake të varur në brezin e Marinos. Ai i kërkoi të zgjidhte midis të dyjave, ose shpatën e mbretit tokësor tokësor ose librin e Mbretit të përjetshëm qiellor. Shën Marinus shtriu dorën e djathtë dhe e përqafoi Ungjillin me dashuri të zjarrtë, duke u dukur gati për vdekje. Peshkopi e bekoi vendimin e tij dhe e shkarkoi me fjalët "shko në paqe". Kur dëshmori mbërriti në oborr, lajmëtari po e thërriste tashmë me emër, sepse kishin kaluar tre orë. Ai hyri dhe e rrëfeu Krishtin edhe më me guxim, duke përlëvduar emrin e Tij me zë të lartë dhe duke kontrolluar pandershmërinë idhujtare. Gjykatësi dha menjëherë dënimin e tij dhe ushtari u nxor jashtë qytetit. Aty trimi Marine mori kurorën e martirizimit me prerje koke. Në fund të martirizimit të tij ishte i pranishëm edhe Shën Asterios, i cili në ato ditë kishte arritur në qytet me providencën hyjnore. Sapo pa trupin e shenjtë të shtrirë përtokë, hoqi mantelin e tij të çmuar të shenjtërimit dhe e shtriu në tokë. Me të mbështolli me nderim trupin dhe kokën e ndershme të dëshmorit, duke mos u frikësuar nga paganët që e rrethonin. Ai vetë e ngriti mbi supe barrën e shenjtë dhe e çoi në varr, ku e varrosi me nder e zi. Ky veprim i kushtoi menjëherë jetën, sepse të ligjtë e kapën dhe ia prenë edhe kokën. Kështu zoti Asterios u gjend së bashku me ushtarin Marino në korin e martirëve, përballë mbretit qiellor Krisht. Pak më vonë, Gallienus nxori një dekret tolerance, pasi së pari babai i Valerianit ishte dënuar tmerrësisht në robërinë e mbretit persian Savorius. Tani më lejoni ta vërtetoj këtë me skenarin: Do të ruaj dhe do të ekzekutoj vërtetimin. Teksti i mësipërm ka 5 seksione. Më lejoni të dorëzoj si skedar txt me emrin e skedarit: `08_07_Shenjtores_Marinos_and_Asterios_Greek_Cathar. txt` Teksti përfundimtar i vërtetuar është dhënë më sipër. Do të ruhet si: **Emri i skedarit:** `08_07_Shenjtors_Marinos_and_Asterios_Greek_Clean. txt`