Όσιος Κυριάκος του Ταζλάου

Πενήντα ολόκληρα χρόνια έζησε μέσα στην ερημιά ενός βουνού της Μολδαβίας, τρεφόμενος μόνο με ξερό ψωμί και άγριους καρπούς. Το άγιο λείψανό του μοιράστηκε αργότερα κομμάτι κομμάτι στους πιστούς, για να μη βεβηλωθεί από τους εχθρούς που απειλούσαν τη χώρα. Ο λόγος για τον Όσιο Κυριάκο του Ταζλάου, έναν λιγότερο γνωστό αλλά εξαιρετικά άγιο ασκητή της ρουμανικής γης.

Οι πιστοί της γύρω περιοχής διατήρησαν ζωντανή τη μνήμη του, μεταφέροντας το όνομά του από πατέρα σε γιο μέσα στους αιώνες. Καταγόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια του χωριού Μαστακάν, που σήμερα ανήκει στην κοινότητα του Μπορλέστι. Από πολύ νέος ένιωσε μέσα του την κλήση για τη μοναχική ζωή και κατευθύνθηκε στο μοναστήρι του Ταζλάου.

Εκεί έγινε μοναχός, όταν ηγούμενος της μονής ήταν ο Δοσίθεος, και αφιερώθηκε ολόψυχα στον αγώνα της εν Χριστώ ζωής. Ο νεαρός μοναχός δεν έμοιαζε με κανέναν άλλον αδελφό της αδελφότητας. Είχε μια σπάνια καθαρότητα ψυχής, σαν να φύλαγε άθικτη τη χάρη που είχε λάβει στο άγιο Βάπτισμα.

Η ταπείνωσή του, η αδιάκοπη προσευχή και η αρετή του τον ξεχώριζαν από τους υπόλοιπους πατέρες της μονής. Ο Όσιος Κυριάκος εγκαταστάθηκε σε έναν λοφίσκο απέναντι από το μοναστήρι, για να ζει πιο απομονωμένος και πιο κοντά στον Θεό. Εκεί παρέμενε σε μόνιμη κοινωνία με τη θεία χάρη, που είχε γίνει η αληθινή τροφή της ψυχής του.

Η αγνότητά του ήταν τόσο μεγάλη, ώστε είχε φτάσει στο μέτρο της ηλικίας του πληρώματος του Χριστού, καθώς λέει ο απόστολος Παύλος. Δεν διάλεξε αυτή τη σκληρή πορεία στα γηρατειά του, αφού πρώτα γεύτηκε τις απολαύσεις του πρόσκαιρου τούτου κόσμου. Από νέος ακόμη αγκάλιασε τον ασκητικό δρόμο, σαν αληθινός σαλός για χάρη του Χριστού, αδιαφορώντας για τη γνώμη των ανθρώπων.

Επειδή ξεπέρασε όλους τους άλλους μοναχούς στην ταπείνωση, στην προσευχή και στην άσκηση της αρετής, αξιώθηκε να λάβει και τη χάρη της ιεροσύνης. Η ψυχή του όμως ποθούσε ακόμη μεγαλύτερη τελειότητα και βαθύτερη ησυχία. Αποφάσισε λοιπόν να αποσυρθεί από τη μονή και να ανέβει σε ένα βουνό που λεγόταν Μαγκούρα του Ταζλάου.

Εκεί έμεινε πενήντα ολόκληρα χρόνια, ζώντας μια ζωή αυστηρότατη και αγγελική, μέσα στη σιωπή του δάσους και των βράχων. Ο τρόπος της άσκησής του θύμιζε τους μεγάλους ησυχαστές των πρώτων αιώνων του χριστιανισμού. Τρεφόταν μόνο με ξερό ψωμί και με τους καρπούς που του χάριζε γενναιόδωρα η ίδια η φύση του βουνού.

Περνούσε ολόκληρες νύχτες σε αγρυπνία και προσευχή, χύνοντας άφθονα δάκρυα μετανοίας μπροστά στον Θεό. Με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος αξιώθηκε να προβλέπει μελλοντικά γεγονότα και να διώχνει τα πονηρά πνεύματα από τους ανθρώπους. Μέσα από τη μοναχική προσευχή στο μικρό του κελί ξερίζωσε από το σώμα του τα αγκάθια των παθών.

Στη θέση τους φύτεψε και καλλιέργησε τις αντίστοιχες αρετές, ώστε να γίνει σκεύος εκλεκτό του Θεού. Η χαρά της Αναστάσεως του Χριστού γλύκαινε τις λύπες της ψυχής του και έδιωχνε κάθε σκιά αθυμίας. Το πρόσωπό του έλαμπε από το άκτιστο φως, εκείνο το ίδιο φως που έλαμψε κάποτε στο όρος Θαβώρ.

Δεν γνώρισε ποτέ απελπισία ή αποθάρρυνση στον αγώνα του εναντίον των πειρασμών και των δαιμονικών δυνάμεων. Ο πόλεμος ήταν συνεχής, αλλά η εμπιστοσύνη του στον Χριστό τον κρατούσε όρθιο και νικητή σε κάθε δοκιμασία. Με τον καιρό η φήμη της αγιότητάς του απλώθηκε σε όλη τη γύρω περιοχή και έφτασε σε μακρινά μέρη.

Πολλοί ψυχές ταραγμένες και διψασμένες έτρεχαν στο βουνό, για να συναντήσουν τον Όσιο και να ζητήσουν πνευματική συμβουλή. Όσοι έμεναν κοντά του γίνονταν με τη σειρά τους ησυχαστές και κατοικούσαν στα βουνά του Ταζλάου, του Νικίτου και του Ταρκάου. Έτσι γεννήθηκε γύρω από τη μορφή του μια ολόκληρη πνευματική οικογένεια αγωνιστών της ερήμου.

Σε προχωρημένη πια ηλικία, ο Όσιος Κυριάκος παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Θεό την τριακοστή πρώτη Δεκεμβρίου του έτους χίλια εξακόσια εξήντα. Οι μαθητές του τον έθαψαν με ευλάβεια σε μια σπηλιά πάνω στη Μαγκούρα του Ταζλάου. Από εκείνη τη στιγμή πολλά θαύματα άρχισαν να γίνονται μέσω των αγίων λειψάνων του χαριτωμένου ασκητή.

Στα τέλη του δέκατου έβδομου αιώνα η Μολδαβία βρέθηκε αντιμέτωπη με μεγάλους κινδύνους και πολλοί άνθρωποι κατέφυγαν στα δάση. Τότε τα ιερά λείψανα του Οσίου μοιράστηκαν στους πιστούς, για να μη βεβηλωθούν από τους απίστους εχθρούς. Έτσι η σπηλιά του βουνού στερήθηκε τον πολύτιμο πνευματικό θησαυρό της.