Όσιος Κυριάκος της Μπισερικάνι

Εξήντα ολόκληρα χρόνια έζησε μέσα σε μια σπηλιά πάνω στο Όρος του Σίμωνα, χωρίς ρούχα, χειμώνα και καλοκαίρι. Το σώμα του σκεπάστηκε με τρίχες, σαν να ήταν ένας νέος Ονούφριος της ρουμανικής ερήμου, μακριά από τους ανθρώπους. Ο Όσιος Κυριάκος της Μπισερικάνι θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους ασκητές που ανέδειξε ποτέ η ρουμανική γη.

Η ζωή του θυμίζει έντονα τους μεγάλους Πατέρες της αιγυπτιακής ερήμου, με τους οποίους τον συγκρίνει η ίδια η εκκλησιαστική παράδοση. Έζησε στις αρχές του δέκατου έβδομου αιώνα στη Μονή της Μπισερικάνι, η οποία τότε αριθμούσε περισσότερους από εκατό μοναχούς. Η ψυχή του όμως ποθούσε βαθιά την ησυχία και τη μοναξιά της ερήμου, μακριά από τον θόρυβο της κοινοβιακής ζωής.

Έτσι αποφάσισε να αποσυρθεί στα άγρια βουνά των Καρπαθίων, αναζητώντας έναν τόπο απόλυτης σιωπής. Βρήκε τελικά καταφύγιο σε μια απομονωμένη σπηλιά πάνω στο Όρος του Σίμωνα, όπου παρέμεινε για έξι ολόκληρες δεκαετίες. Εκεί δοξολογούσε αδιάκοπα τον Θεό μέσα από την ακατάπαυστη προσευχή και τους σκληρούς ασκητικούς αγώνες.

Ο Κύριος τού χάρισε πλούσια τη χάρη να νικά τις δυνάμεις της φύσης και τις επιθέσεις των δαιμόνων που τον πολεμούσαν συνεχώς. Όσο περνούσαν τα χρόνια μέσα στη σπηλιά, ο Όσιος Κυριάκος έφτανε σε ολοένα μεγαλύτερα μέτρα αγιότητας και τελειωνόταν στην αρετή. Η καρδιά του είχε γίνει πλέον ένα διαρκές θυσιαστήριο προσευχής, ταπείνωσης και πλήρους αυταπάρνησης μπροστά στον Χριστό.

Παρέδωσε την αγία του ψυχή στον Κύριο το χίλια εξακόσια εξήντα, αφού είχε ολοκληρώσει με πληρότητα τον ασκητικό του δρόμο. Τα τίμια λείψανά του ενταφιάστηκαν μέσα στην ίδια τη σπηλιά όπου είχε αγωνιστεί τόσες δεκαετίες. Αργότερα, στον ίδιο ιερό τόπο, ανεγέρθηκε ένα μικρό παρεκκλήσι αφιερωμένο στη μνήμη του οσίου ασκητή.

Με το πέρασμα του χρόνου, οι συνθήκες στη χώρα έγιναν ταραγμένες και ανασφαλείς για τους πιστούς. Φοβούμενοι μην βεβηλωθούν τα ιερά λείψανα, οι ευλαβείς χριστιανοί πήραν τμήματα από αυτά και τα έκρυψαν με προσοχή. Έτσι διασώθηκαν τα άγια οστά του οσίου από κάθε κίνδυνο καταστροφής ή ιεροσυλίας.

Ο άγιος ιεράρχης Δοσίθεος, μητροπολίτης της Μολδαβίας, υπήρξε γνώριμος του οσίου όσο ακόμη εκείνος βρισκόταν στη ζωή. Μετά την κοίμηση του Κυριάκου, ο Δοσίθεος προσκύνησε με βαθιά ευλάβεια τα ιερά του λείψανα. Η μαρτυρία αυτή ενός μεγάλου ιεράρχη επιβεβαιώνει τη φήμη της αγιότητας του οσίου ερημίτη.

Ο Όσιος Κυριάκος συγκαταλέγεται ανάμεσα στους μεγάλους ησυχαστές των Καρπαθίων, εκείνους που ανέδειξαν την προσευχητική παράδοση της Ορθοδοξίας στη Ρουμανία. Όλη του η ζωή υπήρξε μια αδιάκοπη πορεία πλήρους αυταπάρνησης, βαθιάς ταπείνωσης και ακατάπαυστης νοεράς προσευχής μέσα στη σπηλιά. Παρέδωσε ολοκληρωτικά την ψυχή του στον Χριστό και συγκαταλέγεται πλέον στους αγίους που τιμώνται θερμά από τον πιστό λαό.

Τα τίμια λείψανά του τοποθετήθηκαν ξανά μέσα στη σπηλιά όπου είχε ζήσει τόσα χρόνια ως ταπεινός ερημίτης. Η σπηλιά αυτή σώζεται μέχρι σήμερα και αποτελεί τόπο προσευχής, όπου ψάλλεται τακτικά παράκληση προς τιμή του οσίου. Βρίσκεται κοντά στον Βοεβοδικό Ναό της Μπισερικάνι, ο οποίος ανήκει πλέον στο έδαφος ενός μεγάλου σανατορίου.

Στο πέρασμα των αιώνων, ο τόπος αυτός υπήρξε σταθερό προσκύνημα για χιλιάδες πιστούς από κάθε γωνιά της Ρουμανίας. Οι ευλαβείς προσκυνητές καταφεύγουν εκεί αναζητώντας παρηγοριά, ίαση και πνευματική στήριξη μέσα από τις πρεσβείες του οσίου. Η μνήμη του Οσίου Κυριάκου της Μπισερικάνι τιμάται την τριακοστή πρώτη Δεκεμβρίου, ημέρα της οσιακής του κοιμήσεως.

Τιμάται επίσης την πρώτη Οκτωβρίου, ημέρα κατά την οποία έγινε η επίσημη αγιοκατάταξή του το δύο χιλιάδες οκτώ.