Η Οσία Σαβιανή της Μονής Σαμτσχέ

Στη μονή της παρέλαβε ένα κοριτσάκι από αρχοντική οικογένεια και το ανέθρεψε σαν δικό της παιδί μέσα στην προσευχή. Λίγο αργότερα δέχτηκε και τον μικρό αδελφό του, τον επτάχρονο Γεώργιο, που έμελλε να γίνει μεγάλος άγιος του Αγίου Όρους. Οι μοναχές των γεωργιανών μοναστηριών διακρίνονταν πάντοτε για την εργατικότητα και την αφοσίωσή τους στον Χριστό.

Ο Θεός τις είχε εμπιστευτεί με ξεχωριστά καθήκοντα, την αδιάλειπτη προσευχή, τη νηστεία, το εργόχειρο και την ανατροφή των ορφανών παιδιών. Ο λαός τις θεωρούσε σκεύη αγιότητας και σοφίας, και ακόμη και πρόσωπα βασιλικής καταγωγής γονάτιζαν με σεβασμό μπροστά τους. Πολλοί ευγενείς της Γεωργίας έστελναν τα παιδιά τους στις μοναχές για να ανατραφούν μέσα στην ορθόδοξη πίστη και παράδοση.

Ανάμεσα σε αυτές τις σεβάσμιες μορφές ξεχωρίζει η Οσία Σαβιανή, ηγουμένη της μονής Σαμτσχέ Ταντζρίσι στη νότια Γεωργία. Το όνομά της διασώθηκε χάρη στη σχέση της με τη γνωστή οικογένεια του Αγίου Γεωργίου του Αγιορείτη. Οι πληροφορίες για τη ζωή της είναι ελάχιστες, όμως οι καρποί του πνευματικού της έργου μιλούν περισσότερο από κάθε ιστορική μαρτυρία και διήγηση.

Η σιωπή των πηγών δεν μειώνει καθόλου τη λάμψη της αγίας αυτής μορφής μέσα στην εκκλησιαστική ιστορία. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του μεγάλου εκκλησιαστικού άνδρα Γεωργίου του Μικρού, οι γονείς του Αγίου Γεωργίου του Αγιορείτη πήραν μια σημαντική απόφαση για την πρωτότοκη κόρη τους. Θέλησαν να αναθρέψουν τη μικρή Θέκλα μέσα στην ατμόσφαιρα του μοναστηριού, κοντά σε γυναίκες αφιερωμένες ολοκληρωτικά στον Χριστό.

Έτσι την οδήγησαν στην «αξία και αγία» Σαβιανή, που εκείνη την εποχή ηγουμένευε στη μονή Σαμτσχέ Ταντζρίσι. Η Οσία υποδέχτηκε το κοριτσάκι με μητρική αγάπη και το ανέθρεψε σαν να ήταν δική της φυσική θυγατέρα. Της δίδαξε την προσευχή, τη νηστεία, την υπακοή και την αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα έφτασε στο μοναστήρι και ο μικρός αδελφός της Θέκλας, ο επτάχρονος Γεώργιος. Η Σαβιανή τον δέχτηκε με την ίδια στοργή και ανέλαβε προσωπικά την πνευματική του διαπαιδαγώγηση. Για τρία ολόκληρα χρόνια τον δίδασκε γράμματα και τον μυούσε στα μυστήρια της πνευματικής ζωής με υπομονή.

Έσπερνε στην παιδική του ψυχή τους σπόρους που αργότερα θα έδιναν πλούσιους καρπούς στο Άγιον Όρος. Η μέριμνά της για τα δύο αδέλφια φανερώνει το χάρισμα της διάκρισης που στόλιζε την αγία αυτή ηγουμένη της Γεωργίας. Δυστυχώς οι λεπτομέρειες για τον βίο και τους κόπους της Οσίας Σαβιανής δεν διασώθηκαν στο πέρασμα των αιώνων.

Ο χρόνος και οι ιστορικές περιπέτειες της Γεωργίας κατέστρεψαν πολλά κείμενα που θα μας έδιναν περισσότερες πληροφορίες για την προσωπικότητά της. Ωστόσο, το Ιερό Ευαγγέλιο κατά Ματθαίον μας δίνει το αλάθητο κριτήριο, ότι το δέντρο γνωρίζεται από τους καρπούς του. Οι καρποί της Σαβιανής υπήρξαν εξαιρετικά πλούσιοι και φανερώνουν τα πνευματικά ύψη στα οποία είχε ανέβει η ίδια.

Το υψηλό επίπεδο της μοναστικής ζωής κατά την περίοδο που ηγουμένευε αποτελεί ζωντανή απόδειξη της αγιότητάς της. Τα πνευματικά της παιδιά έλαμψαν αργότερα σαν φωτεινά αστέρια στο στερέωμα της Εκκλησίας. Η Θέκλα αφιερώθηκε στον Χριστό και ακολούθησε τη μοναχική οδό με σταθερότητα και αγάπη.

Ο μικρός Γεώργιος έγινε μία από τις μεγαλύτερες μορφές του γεωργιανού μοναχισμού και διέπρεψε στο Άγιον Όρος. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη της Οσίας Σαβιανής στις τριάντα μία Δεκεμβρίου κάθε χρόνο με ευλάβεια. Η μορφή της παραμένει παράδειγμα ηγουμένης που ένωσε τη βαθιά πνευματική ζωή με τη μητρική φροντίδα για τις ψυχές των ανθρώπων.