Oshënar Qirjaku i Tazlaut

Për pesëdhjetë vjet të plota ai jetoi në shkretëtirën e një mali moldav, duke u ushqyer vetëm me bukë të thatë dhe fruta të egra. Më vonë relikti i tij i shenjtë u shpërnda pjesë-pjesë besimtarëve, që të mos përdhosej nga armiqtë që kërcënonin vendin. Arsyeja për Shën Qirjakuin e Tazlaut, një asket më pak i njohur, por jashtëzakonisht i shenjtë i tokës rumune. Besimtarët e rrethinës e mbajtën të gjallë kujtimin e tij, duke e përcjellë emrin e tij nga babai te bir ndër shekuj. Ai rridhte nga një familje e varfër bujqësore në fshatin Mastakan, i cili sot i përket komunitetit të Borlestit. Që në moshë të vogël ndjeu brenda vetes thirrjen për jetën e vetmuar dhe u drejtua në manastirin e Tazlaut. Atje u bë murg, kur Dositheos ishte igumen i manastirit dhe iu përkushtua me gjithë zemër luftës së jetës në Krishtin. Murgu i ri nuk ngjante me asnjë vëlla tjetër në vëllazëri. Ai kishte një pastërti të rrallë shpirti, sikur të ruante të paprekur hirin që kishte marrë në Pagëzimin e shenjtë. Përulësia e tij, lutja e tij e pandërprerë dhe virtyti i tij e dalluan atë nga baballarët e tjerë të manastirit. Oshënar Qirjaku u vendos në një kodër përballë manastirit, për të jetuar më i izoluar dhe më afër Zotit. Atje ai qëndroi në bashkësi të vazhdueshme me hirin hyjnor, i cili ishte bërë ushqimi i vërtetë i shpirtit të tij. Pastërtia e tij ishte aq e madhe sa ai kishte arritur masën e moshës së ekuipazhit të Krishtit, siç thotë apostulli Pal. Ai nuk e zgjodhi këtë rrugë të vështirë në pleqëri, pasi kishte shijuar së pari kënaqësitë e kësaj bote të përkohshme. Që në moshë të re ai përqafoi rrugën asketike, si një kapelan i vërtetë për hir të Krishtit, duke mos u kujdesur për mendimin e njerëzve. Për shkak se ai i tejkaloi të gjithë murgjit e tjerë në përulësi, në lutje dhe në praktikën e virtytit, ai meritonte të merrte hirin e priftërisë. Por shpirti i tij dëshironte një përsosmëri edhe më të madhe dhe qetësi më të thellë. Kështu ai vendosi të tërhiqej nga manastiri dhe të ngjitej në një mal të quajtur Magura e Tazlaut. Aty qëndroi plot pesëdhjetë vjet, duke bërë një jetë të rreptë e engjëllore, në heshtjen e pyllit dhe të shkëmbinjve. Mënyra e praktikës së tij të kujtonte hesikastët e mëdhenj të shekujve të parë të krishterimit. Ai ushqehej vetëm me bukë thatë dhe me frutat që i jepte bujarisht vetë natyra e malit. Ai kaloi netë të tëra në vigjilje dhe lutje, duke derdhur lotë të bollshëm pendimi para Zotit. Me hirin e Frymës së Shenjtë atij iu besua parashikimi i ngjarjeve të ardhshme dhe dëbimi i shpirtrave të këqij nga njerëzit. Nëpërmjet lutjes së vetmuar në qelinë e tij të vogël shkuli nga trupi gjembat e pasionit. Në vend të tyre ai mbolli dhe kultivoi virtytet përkatëse, kështu që u bë një enë e zgjedhur nga Zoti. Gëzimi i Ngjalljes së Krishtit ëmbëlsoi brengat e shpirtit të tij dhe dëboi çdo hije padurimi. Fytyra e tij shkëlqente nga drita e pakrijuar, po ajo dritë që shkëlqente dikur në malin Tabor. Ai kurrë nuk përjetoi dëshpërim ose dekurajim në luftën e tij kundër tundimeve dhe forcave demonike. Lufta ishte e vazhdueshme, por besimi i tij te Krishti e mbajti atë të drejtë dhe fitimtar në çdo sprovë. Me kalimin e kohës, fama e shenjtërisë së tij u përhap në të gjithë zonën përreth dhe arriti në vende të largëta. Shumë shpirtra të shqetësuar dhe të etur vrapuan në mal për të takuar të Bekuarin dhe për të kërkuar këshilla shpirtërore. Ata që jetuan pranë tij u bënë vetmitarë dhe jetuan në malet e Tazlaut, Nikitus dhe Tarkaou. Kështu rreth formës së tij lindi një familje e tërë shpirtërore luftëtarësh të shkretëtirës. Në moshë të shtyrë, Oshënar Qirjaku ia dorëzoi paqësisht shpirtin Zotit në 31 dhjetor të vitit njëmijë e gjashtëqind e gjashtëdhjetë. Dishepujt e tij e varrosën me nderim në një shpellë në Magurën e Tazlaut. Nga ai moment filluan të ndodhin shumë mrekulli përmes relikteve të shenjta të asketit të hijshëm. Në fund të shekullit të shtatëmbëdhjetë Moldavia u përball me rreziqe të mëdha dhe shumë njerëz u strehuan në pyje. Pastaj lipsani i shenjtë i të Shenjtit u shpërnda mes besimtarëve, që të mos përdhosen nga armiqtë e pabesë. Kështu shpella malore u privua nga thesari i saj i çmuar shpirtëror.