Oshënare Saviani i Manastirit Samtshe

Në manastirin e saj ajo priti një vajzë të vogël nga një familje fisnike dhe e rriti si fëmijën e saj në lutje. Pak më vonë ai pranoi edhe vëllanë e tij të vogël, Gjergjin shtatëvjeçar, i cili do të bëhej një shenjtor i madh i Malit Athos. Murgeshat e manastireve gjeorgjiane dalloheshin gjithmonë për punën e palodhur dhe përkushtimin ndaj Krishtit. Zoti u kishte besuar atyre detyra të veçanta, lutje të pandërprerë, agjërim, punë krahu dhe edukimin e fëmijëve jetimë. Njerëzit i konsideronin ato si enë shenjtërie dhe urtësie, madje edhe persona me origjinë mbretërore u gjunjëzuan me nderim para tyre. Shumë fisnikë gjeorgjianë dërguan fëmijët e tyre te murgeshat për t'u rritur në besimin dhe traditën orthodhokse. Në mesin e këtyre figurave të nderuara, spikat Oshënare Saviani, abate e manastirit Samtshe Tanjrisi në Gjeorgjinë jugore. Emri i saj u ruajt falë lidhjes me familjen e njohur të Agios Gjergji of Agioreitis. Informacioni për jetën e saj është minimal, por frytet e punës së saj intelektuale flasin më shumë se çdo dëshmi dhe rrëfim historik. Heshtja e burimeve nuk e pakëson aspak shkëlqimin e kësaj figure të shenjtë në historinë kishtare. Sipas dëshmisë së njeriut të madh kishtar Gjergji i Ri, prindërit e Shën Gjergjit të Shenjtit morën një vendim të rëndësishëm për vajzën e tyre të parëlindur. Ata donin ta rrisnin Theklën e vogël në atmosferën e manastirit, pranë grave të përkushtuara totalisht ndaj Krishtit. Kështu e çuan te Saviani i “ndershëm dhe i shenjtë”, i cili në atë kohë ishte abaci në manastirin e Samçe Tanjrisit. Oshënare e priti vajzën e vogël me dashuri nënë dhe e rriti atë sikur të ishte vajza e saj natyrale. Ai i mësoi asaj lutjen, agjërimin, bindjen dhe dashurinë për Zotin dhe të afërmin. Në një kohë të shkurtër në manastir mbërriti edhe vëllai i vogël i Theklës, Gjergji shtatëvjeçar. Saviani e priti me të njëjtën dashuri dhe e mori personalisht edukimin e tij shpirtëror. Për tre vjet të tëra ai i mësoi letrat dhe e inicoi me durim në misteret e jetës shpirtërore. Ai mbolli në shpirtin e tij të fëmijërisë farat që më vonë do të jepnin fryte të pasura në malin Athos. Kujdesi i saj për dy vëllezërit zbulon dhuratën e dallimit që e zbukuronte këtë abaci të shenjtë të Gjeorgjisë. Fatkeqësisht, detajet e jetës dhe punës së Oshënara Saviani nuk u ruajtën gjatë shekujve. Koha dhe aventurat historike të Gjeorgjisë shkatërruan shumë tekste që do të na kishin dhënë më shumë informacion për personalitetin e saj. Megjithatë, Ungjilli i Shenjtë sipas Mateut na jep kriterin e pagabueshëm, që pema të njihet nga frytet e saj. Frytet e Savianit ishin jashtëzakonisht të pasura dhe zbulonin lartësitë shpirtërore në të cilat ishte ngritur ajo vetë. Standardi i lartë i jetës monastike gjatë periudhës që ajo ishte abat është dëshmi e gjallë e shenjtërisë së saj. Fëmijët e saj shpirtërorë më vonë shkëlqenin si yje të shndritshëm në kupën qiellore të Kishës. Thekla iu përkushtua Krishtit dhe ndoqi rrugën e vetmuar me stabilitet e dashuri. Gjergji i vogël u bë një nga figurat më të mëdha të monastizmit gjeorgjian dhe shkëlqeu në malin Athos. Kisha nderon kujtimin e Oshënara Savianit në 31 dhjetor të çdo viti me nderim. Figura e saj mbetet shembull i një abacie që bashkoi jetën e thellë shpirtërore me kujdesin amnor për shpirtrat e njerëzve.