Ο Αλύπιος ο Κιονίτης και η νίκη του πάνω στους δαίμονες

Πενήντα τρία ολόκληρα χρόνια ο Αλύπιος έμεινε όρθιος πάνω σε έναν στύλο, πλάι σε αρχαία ειδωλολατρικά μνήματα της Παφλαγονίας. Πριν ακόμη γεννηθεί, η μητέρα του είδε σε όραμα ένα αρνί με αναμμένα κεριά στα κέρατα, σημάδι των μελλοντικών χαρισμάτων του. Γεννήθηκε στην Αδριανούπολη της Παφλαγονίας τα χρόνια του αυτοκράτορα Ηρακλείου, σε οικογένεια ευσεβή και ευκατάστατη.

Έχασε νωρίς τον πατέρα του και η μητέρα του τον παρέδωσε στον επίσκοπο Θεόδωρο, για να μάθει τις Γραφές και να υπηρετεί την Εκκλησία. Από μικρό παιδί έδειξε σπάνια ευφυΐα και βαθιά ευλάβεια, ώστε κέρδισε την αγάπη όλων των αδελφών του ναού. Ο επίσκοπος του εμπιστεύθηκε τα οικονομικά της εκκλησίας και αργότερα τον χειροτόνησε διάκονο, όταν συμπλήρωσε την κανονική ηλικία.

Εκτελούσε τα καθήκοντά του με πιστότητα, όμως μέσα του φλεγόταν ο πόθος για ζωή μοναχική και ησυχαστική. Μοίρασε τα υπάρχοντά του στους πτωχούς και εμπιστεύθηκε στη μητέρα του την απόφαση να φύγει στους Αγίους Τόπους. Εκείνη δεν τον εμπόδισε, αλλά τον αγκάλιασε με δάκρυα και του έδωσε την ευχή της με χαρά.

Έφυγε κρυφά, φοβούμενος μήπως ο επίσκοπος και οι συμπολίτες τον εμποδίσουν στον δρόμο του. Όταν έφτασε στα Εύχαιτα, την ημέρα της εορτής του αγίου Θεοδώρου, ο επίσκοπος τον βρήκε και τον υποχρέωσε να επιστρέψει πίσω στην πατρίδα του. Τότε ο νεαρός διάκονος παρηγορήθηκε από ένα ουράνιο όραμα, μέσα από το οποίο έμαθε ότι κάθε τόπος αγιάζεται όταν τον επιλέγει ψυχή αφιερωμένη στον Θεό.

Αναζήτησε τόπο απομονωμένο και ανέβηκε σε ένα άγριο βουνό νότια της πόλης. Εκεί ανακάλυψε με θαυμαστό τρόπο μια πηγή και ετοιμαζόταν να κτίσει εκκλησάκι και κελί. Ο επίσκοπος όμως τον ήθελε πιο κοντά στην πόλη και διέταξε να κλείσουν την πηγή με χώματα και πέτρες.

Έτσι ο Αλύπιος αναγκάστηκε να κατεβεί χαμηλότερα, σε έναν τόπο φοβερό για όλους τους κατοίκους της περιοχής. Ήταν ένα αρχαίο νεκροταφείο γεμάτο ειδωλολατρικά μνήματα και ναούς, όπου φώλιαζαν δαίμονες και κανείς δεν τολμούσε να περάσει από εκεί. Πάνω σε έναν στύλο υπήρχε άγαλμα φανταστικού ζώου με μορφή λιονταριού και ταύρου μαζί.

Ο Αλύπιος ανέβηκε στην κορυφή του μνημείου και ανέκραξε πως αυτός θα γινόταν ο τόπος της αναπαύσεώς του. Επέστρεψε γρήγορα στην πόλη και ζήτησε έναν σταυρό και έναν μοχλό για να ανατρέψει το άγαλμα. Με τη βοήθεια του μοχλού γκρέμισε το είδωλο και έστησε στη θέση του τον ζωοποιό Σταυρό, νικώντας τους δαίμονες στην ίδια τους τη φωλιά.

Όταν αργότερα ο επίσκοπος τον υποχρέωσε να τον συνοδεύσει σε ταξίδι προς τον αυτοκράτορα, ο όσιος έμεινε κρυμμένος σε ευκτήριο οίκο της Χαλκηδόνας, κοντά στη θάλασσα. Εκεί του εμφανίστηκε στον ύπνο η αγία Ευφημία, η προστάτιδα της πόλης, και τον πρόσταξε να γυρίσει στην πατρίδα του. Του υποσχέθηκε επίσης ότι θα τον σκέπει με τις πρεσβείες της σε όλους τους κόπους.

Μόλις επέστρεψε, με τη βοήθεια φίλων και ευσεβών συμπολιτών έκτισε εκκλησία αφιερωμένη στη μάρτυρα Ευφημία, στο μέσο των ειδωλολατρικών τάφων. Πριν ακόμη ανέβει στον στύλο, αποσύρθηκε σε στενό κελί, για να καθαρίσει την ψυχή του με νηστεία, αγρυπνία και προσευχή. Έμεινε δύο χρόνια εκεί, αντιμετωπίζοντας με ψυχραιμία τις επιθέσεις των πονηρών πνευμάτων.

Σύντομα η φήμη του απλώθηκε παντού και πλήθος πιστών έτρεχαν στο κελί του για να πάρουν την ευλογία του. Δεχόταν με γλυκύτητα τον καθένα, από το μικρό παιδί ως τον γέροντα, από τον φτωχό ως τον πλούσιο, και κανείς δεν έφευγε χωρίς πνευματική παρηγοριά. Επειδή όμως η συνεχής επικοινωνία τον απομάκρυνε από την ησυχία, αποφάσισε να ανεβεί στην κορυφή του στύλου.

Σκέπασε τον εαυτό του με μερικές σανίδες, για να προστατεύεται κάπως από τις καιρικές μεταβολές. Ο χώρος ήταν τόσο στενός, ώστε δεν μπορούσε ούτε να ξαπλώσει ούτε να καθίσει, αλλά έμενε διαρκώς όρθιος. Πάλευε ασταμάτητα με τη ζέστη, το κρύο, τη βροχή και τους ανέμους που έδερναν το ασκητικό του σώμα.

Ενώ οι μάρτυρες υπέφεραν για λίγες ώρες, εκείνος μαρτυρούσε καθημερινά για πενήντα τρία ολόκληρα χρόνια. Οι δαίμονες, εξαγριωμένοι από την αντοχή του, τον χτυπούσαν με πέτρες κάθε νύχτα. Κάποτε ζήτησε από τη μητέρα του ένα τσεκούρι και γκρέμισε ο ίδιος τη μικρή στέγη του.

Ήθελε να εκτεθεί ολόκληρος στις επιθέσεις των πονηρών, για να μαρτυρήσει σαν τον πρωτομάρτυρα Στέφανο. Τότε οι δαίμονες εγκατέλειψαν τον τόπο, θρηνώντας για την ήττα τους. Πλήθη ανθρώπων έτρεχαν στον στύλο και ζητούσαν τις πρεσβείες του οσίου.

Πολλοί παρέμειναν εκεί ως μαθητές του και αφιερώθηκαν στην άσκηση. Πρώτη ήρθε μία επιφανής γυναίκα ονόματι Ευφημία και κατόπιν μία άλλη ευγενής, η Ευβούλα, που έγινε ηγουμένη του γυναικείου μοναστηριού. Η μητέρα του οσίου είχε ακολουθήσει τον γιο της και βοηθούσε στις ανάγκες της κοινότητας.

Μπήκε και εκείνη στο μοναστήρι, αν και αρχικά δίσταζε να φορέσει το μοναχικό σχήμα. Σε λίγο καιρό συγκεντρώθηκαν και άνδρες κοντά του και έτσι ίδρυσε δεύτερο μοναστήρι στην άλλη πλευρά του στύλου. Ήταν θαυμαστό θέαμα να ακούει κανείς επτά φορές την ημέρα τη χορωδία των μοναζουσών και των μοναχών να δοξολογεί τον Θεό.

Πολλοί μάρτυρες έβλεπαν ουράνιο φως να αστράφτει στην κορυφή του στύλου, συνοδευόμενο από αστραπές και βροντές. Ο όσιος είχε το χάρισμα της προφητείας, θεράπευε ασθενείς και συμφιλίωνε αντιμαχόμενους με τη γλυκύτητα της φωνής του. Δίδασκε άλλοτε προφορικά και άλλοτε με επιστολές τα μυστήρια της θείας σοφίας.

Μία φορά έριξε τον χιτώνα του από ψηλά σε έναν φτωχό, μένοντας ο ίδιος γυμνός μέσα στο κρύο. Μετά από πενήντα τρία χρόνια ηρωικών αγώνων, το μισό σώμα του οσίου παρέλυσε και τα πόδια του ατρόφησαν εντελώς. Για δεκατέσσερα χρόνια αναγκάστηκε να μένει ξαπλωμένος στο ένα πλευρό, σχεδόν ακίνητος πάνω στον στύλο.

Υπέμενε ταυτόχρονα και μία βαριά πληγή που τον βασάνιζε διαρκώς, χωρίς όμως ποτέ να γογγύσει. Σαν άλλος Ιώβ δοξολογούσε τον Θεό μέσα από τους πόνους και τις αρρώστιες του γερασμένου του σώματος. Όταν κοιμήθηκε στην ηλικία των ενενήντα εννέα ετών, ο λαός έτρεξε με ευλάβεια να τον τιμήσει.

Ένας δαιμονισμένος που πλησίασε το ιερό λείψανο θεραπεύτηκε αμέσως. Το σώμα του ενταφιάστηκε στον ναό της αγίας Ευφημίας, τον οποίο είχε κτίσει ο ίδιος με τόσο κόπο. Τα λείψανά του χάρισαν θεραπείες σε πολλούς που προσέρχονταν με πίστη και ταπείνωση.

Οι μαθητές του διέδωσαν τη διδασκαλία και το παράδειγμά του σε πολλούς τόπους της αυτοκρατορίας. Άλλοι ίδρυσαν δικά τους μοναστήρια και άλλοι έγιναν επίσκοποι σε διάφορες εκκλησίες. Η μνήμη του οσίου Αλυπίου τιμάται από την Εκκλησία στις είκοσι έξι Νοεμβρίου κάθε χρόνου.

Έμεινε στην παράδοση ως πρότυπο υπομονής, ταπείνωσης και αδιάλειπτης προσευχής μέσα στους αιώνες.