Όσιος Στυλιανός, ο προστάτης των παιδιών

Όταν οι γονείς του άφησαν αυτόν τον κόσμο, ο νεαρός Στυλιανός μοίρασε ολόκληρη την πατρική του περιουσία στους φτωχούς και τους αρρώστους της Παφλαγονίας. Λίγο αργότερα έφυγε για την έρημο, όπου ο Θεός τού χάρισε τη δύναμη να θεραπεύει άρρωστα παιδιά και να δίνει τέκνα σε άτεκνες μητέρες. Η Παφλαγονία της Μικράς Ασίας υπήρξε η πατρίδα του, σε εποχή κάπου ανάμεσα στον τέταρτο και τον έκτο αιώνα μετά Χριστόν.

Οι γονείς του ήταν εύποροι και βαθιά πιστοί άνθρωποι, που τον δίδαξαν από μικρό την εγκράτεια και την αγάπη προς τον πλησίον. Του έμαθαν πως το χρήμα δεν είναι σκοπός της ζωής, αλλά μέσο για να ανακουφίζει κανείς όσους υποφέρουν. Με αυτή τη συνείδηση μεγάλωσε ο Στυλιανός μέσα στο σπίτι των γονιών του.

Όταν εκείνοι πέθαναν, βρέθηκε κληρονόμος μιας μεγάλης περιουσίας, την οποία όμως δεν θέλησε να κρατήσει για τον εαυτό του. Έδωσε σε κάθε φτωχό όσα είχε ανάγκη, χωρίς υπολογισμούς και χωρίς να αφήσει κάτι για τη δική του άνεση. Έτσι ελεύθερος από κάθε γήινο δεσμό, αναζήτησε τον δρόμο της ασκητικής ζωής μακριά από τις πόλεις και τους θορύβους.

Η πρώτη του στάση ήταν ένα μοναστήρι, όπου παρέδωσε ολόκληρη τη ζωή του στη λατρεία και τη διακονία του Θεού. Ο ζήλος και η αφοσίωσή του ξεπερνούσαν τους άλλους μοναχούς και προκάλεσαν δυστυχώς τον φθόνο μερικών αδελφών. Αναγκάστηκε τότε να εγκαταλείψει τη μονή, χωρίς πικρία, αναζητώντας έναν τόπο πιο ήσυχο για την προσευχή του.

Βρήκε καταφύγιο σε μια σπηλιά της ερήμου, όπου πέρασε χρόνια ολόκληρα μέσα σε νηστεία, αγρυπνία και διαρκή κοινωνία με τον Κύριο. Εκεί συνάντησε και άλλους ασκητές, με τους οποίους συνδέθηκε με αδελφική αγάπη και χριστιανική επιείκεια. Ποτέ δεν λύπησε κανέναν, αντίθετα η μεγαλύτερη χαρά του ήταν να φέρνει γαλήνη στις ταραγμένες ψυχές των ανθρώπων.

Η φήμη της αγιότητάς του ξεπέρασε γρήγορα τα όρια της ερήμου και έφτασε στις πόλεις της Παφλαγονίας. Πλήθος κόσμου ξεκινούσε μακρινό δρόμο για να τον συναντήσει και να ακούσει τις πνευματικές του συμβουλές. Άλλοι ζητούσαν παρηγοριά για τις θλίψεις τους, άλλοι αναζητούσαν θεραπεία για σώμα και ψυχή.

Με την προσευχή του ο όσιος γιάτρευε ασθένειες σωματικές αλλά και ψυχικές, που οι γιατροί δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν. Μέσα στην έρημη ζωή του, ο Στυλιανός κράτησε ζωντανή την αγάπη του για τα παιδιά, εκείνα που τόσο αγαπούσε και ο ίδιος ο Χριστός. Έλεγε πως, αν η ταπεινοφροσύνη είναι το θεμέλιο όλων των αρετών, τότε η παιδική ηλικία στέκει από τη φύση της πιο κοντά στον Θεό από κάθε φιλόσοφο.

Πολλοί γονείς έφερναν τα παιδιά τους στο σπήλαιο του οσίου, ζητώντας την ευλογία και τη μεσιτεία του. Η χαρά του ήταν τότε μεγάλη και ο Θεός βράβευσε αυτή την τρυφερή του διάθεση με ξεχωριστό χάρισμα. Του έδωσε τη δύναμη να θεραπεύει άρρωστα παιδιά και να καθιστά εύτεκνες όσες γυναίκες υπέφεραν από ατεκνία.

Όταν πλησίασε η ώρα της κοιμήσεώς του, το πρόσωπό του έλαμψε ξαφνικά από ένα φως ουράνιο και ασυνήθιστο. Ένας άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε δίπλα του για να παραλάβει την αγία ψυχή του. Έφυγε από τον κόσμο πλήρης ημερών αλλά και πλήρης αρετών, αφήνοντας πίσω του μνήμη ευλογημένη.

Στην εικονογραφία απεικονίζεται να κρατά τρυφερά ένα βρέφος στην αγκαλιά του, ως αιώνιος προστάτης της παιδικής ηλικίας. Οι ευσεβείς γονείς ζητούν τη μεσιτεία του για την υγεία και προστασία των παιδιών τους, και οι άτεκνες γυναίκες παρακαλούν για το δώρο της μητρότητας.