Ο ασκητής του βουνού που ανέστησε νεκρό παιδί

Πάνω σε ένα γυμνό βουνό κοντά στην Κύρο της Συρίας, ένας ασκητής ζούσε χωρίς καλύβα, χωρίς στρώμα και χωρίς κανένα σκέπασμα από τις κακοκαιρίες. Όταν ένας πατέρας έφτασε κλαίγοντας με το νεκρό παιδί του στα χέρια, εκείνος γονάτισε, προσευχήθηκε και το αγόρι ξαναγύρισε στη ζωή. Πρόκειται για τον όσιο Ιάκωβο τον Αναχωρητή, μαθητή του οσίου Μάρωνος, που η μνήμη του τιμάται στις είκοσι έξι Νοεμβρίου.

Για τη ζωή του γράφει ο μακαριστός Θεοδώρητος, επίσκοπος Κύρου, ο οποίος τον γνώρισε προσωπικά και κατέγραψε όσα είδε στη Φιλόθεο Ιστορία του. Καταγόταν από την ίδια την πόλη της Κύρου και στην αρχή κλείστηκε σε ένα πολύ στενό κελί. Αργότερα ανέβηκε στο γειτονικό βουνό και εκεί έζησε εντελώς εκτεθειμένος στα στοιχεία της φύσης.

Φορούσε σιδερένιες αλυσίδες κατάσαρκα και από πάνω τους ένα τραχύ τρίχινο ένδυμα που πλήγωνε το σώμα. Έτρωγε μόνο το βράδυ και η τροφή του ήταν λίγη βρασμένη φακή. Ένας πόνος δυνατός στην κοιλιά τον βασάνιζε διαρκώς από την ώρα που αποσύρθηκε στην έρημο.

Παρά τη βαριά αρρώστια που τον κατέτρωγε, ο όσιος δεν αρνιόταν ποτέ τους ανθρώπους που ανέβαιναν στο βουνό για να τον συναντήσουν. Σηκωνόταν με κόπο, έβγαινε από τον τόπο της ησυχίας του και τους δίδασκε με γλυκύτητα τον δρόμο της ευσέβειας. Ο Κύριος αντάμειψε αυτή την υπομονή με σπάνια χαρίσματα, ανάμεσα στα οποία και η δύναμη να επιστρέφει τους νεκρούς στη ζωή.

Κάποια μέρα έφτασε στο βουνό ένας απαρηγόρητος πατέρας που κρατούσε στην αγκαλιά του το άψυχο σώμα του παιδιού του. Έπεσε στα πόδια του γέροντα και με λυγμούς του είπε πως πιστεύει ακράδαντα ότι, αν θελήσει να προσευχηθεί, όλα είναι δυνατά. Ο όσιος Ιάκωβος συγκλονίστηκε από τα δάκρυα του πατέρα και δεν δίστασε στιγμή.

Γονάτισε ταπεινά στη γη, ύψωσε τα χέρια του και επικαλέστηκε με θέρμη το άγιο όνομα του Θεού. Το παιδί άνοιξε τα μάτια, ανάσανε ξανά και ο πατέρας το πήρε ζωντανό από τα χέρια του ασκητή. Πολλά ακόμη παράδοξα θαύματα ενέργησε ο Κύριος μέσα από τον πιστό δούλο του.

Οι δαίμονες, βλέποντας τη δόξα του γέροντα, ξεσήκωσαν εναντίον του πλήθος πειρασμών, που εκείνος τους έδιωχνε μόνο με την αδιάλειπτη προσευχή. Ένας ευλαβής άνθρωπος ανέβαινε δύο φορές την εβδομάδα από τα χαμηλά και του έφερνε νερό από μακριά. Ο διάβολος, με σκοπό να εξοντώσει τον άγιο από τη δίψα, πήρε τη μορφή του ίδιου του Ιακώβου και έβγαινε στον δρόμο του ανθρώπου.

Του έπαιρνε με δόλο το νερό και τον ανάγκαζε να γυρίσει πίσω χωρίς να ολοκληρώσει τον δρόμο του. Κάποτε όμως ο πιστός εκείνος άνδρας κατάφερε να φτάσει κρυφά μέχρι την κορυφή και να παραδώσει το νερό στον αληθινό γέροντα. Ο όσιος, μόλις τον αντίκρισε με το αγγείο γεμάτο, του είπε πως υπέφερε πολύ από τη δίψα όλον αυτόν τον καιρό.

Ο άνθρωπος απόρησε και απάντησε πως πάντοτε ερχόταν την ορισμένη μέρα, αλλά κάποιος τον σταματούσε στον δρόμο και του έπαιρνε το αγγείο. Ο γέροντας τότε του παρήγγειλε να μην παραδίδει το δοχείο σε κανέναν, παρά μόνο όταν φτάσει στο κελί του. Έτσι αποκαλύφθηκε ο δόλος του πονηρού και νικήθηκε η μεθόδευση.

Με τέτοιους κόπους και τόσα θαύματα ο μέγας ασκητής έφτασε γαλήνια στο τέλος της επίγειας πορείας του. Ανέβηκε με χαρά προς τον ουράνιο Νυμφίο και κατοίκησε την υπερκόσμια πατρίδα που τόσο επιθυμούσε η καρδιά του.