Άγιος Κλήμης, Ιερομάρτυρας Επίσκοπος Ρώμης

Μέσα στα σκοτεινά χρόνια των διωγμών, ένας Ρωμαίος ευγενής εγκατέλειψε τον πλούτο και έγινε τρίτος επίσκοπος της Ρώμης. Όταν τον έριξαν στη θάλασσα δεμένο με σιδερένια άγκυρα, η ίδια η θάλασσα υποχωρούσε κάθε χρόνο για να προσκυνούν οι πιστοί το λείψανό του. Ο Κλήμης καταγόταν από βασιλικό γένος και ήταν γιος του Φαύστου και της Ματθιδίας, μιας οικογένειας με μεγάλο όνομα στην αυτοκρατορία.

Σπούδασε όλες τις επιστήμες της ελληνικής παιδείας και απέκτησε βαθιά γνώση των φιλοσοφικών ρευμάτων της εποχής του. Στην πορεία της ζωής του συνάντησε τον απόστολο Πέτρο, ο οποίος τον δίδαξε την αληθινή πίστη και τη θεογνωσία. Έγινε μαθητής των αποστόλων και έζησε κοντά τους, ώστε το κήρυγμά τους αντηχούσε ακόμη στα αυτιά του.

Ο άγιος Ειρηναίος γράφει για αυτόν πως κρατούσε ζωντανή την παράδοση των αποστόλων μέσα στα μάτια του. Σύντομα αναδείχθηκε θερμός κήρυκας του Ευαγγελίου και συνέγραψε αρκετά σπουδαία συγγράμματα. Έζησε στους χρόνους του Δομετιανού, του Νέρβα και του Τραϊανού, σε εποχή ταραγμένη για την Εκκλησία.

Με αποστολικό ζήλο και ταπεινό φρόνημα ανέλαβε τη διαποίμανση της Εκκλησίας της Ρώμης γύρω στο ενενήντα δύο μετά Χριστόν. Διαδέχθηκε τον άγιο Λίνο και τον άγιο Ανάκλητο, τους πρώτους εκείνους μαθητές των αποστόλων που στήριξαν τη ρωμαϊκή κοινότητα. Κάποιοι μάλιστα τον θεωρούν πρώτο επίσκοπο της Ρώμης, χωρίς όμως η διαφορά αυτή να δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα.

Την εποχή εκείνη το αξίωμα του επισκόπου δεν διακρινόταν ακόμη με σαφήνεια από εκείνο του πρεσβυτέρου ή πλάκα της κοινότητας. Έτσι οι τρεις μαθητές των αποστόλων ασκούσαν εναλλάξ και με συνέχεια τα ποιμαντικά καθήκοντα στη ρωμαϊκή Εκκλησία. Ο Κλήμης στο κήρυγμά του ακολουθούσε πιστά το παράδειγμα του αποστόλου Πέτρου, με απλότητα και πραότητα ψυχής.

Ήταν βυθισμένος στη μελέτη των Αγίων Γραφών και ταυτόχρονα γνώριζε καλά την ελληνική σοφία και παιδεία. Με τα χαρίσματα αυτά κατάφερνε να πείθει Ιουδαίους και ειδωλολάτρες για την αλήθεια της πίστης. Τους μιλούσε για το άπειρο έλεος του Θεού και για την αιώνια Βασιλεία που υπόσχεται σε όσους ακολουθούν τον δρόμο της μετάνοιας με ταπείνωση και πίστη.

Από τα συγγράμματά του ξεχωρίζει η περίφημη επιστολή που έστειλε προς τους Κορινθίους και διασώθηκε ως πολύτιμος θησαυρός. Η επιστολή αυτή κάποτε είχε συγκαταλεγεί ακόμη και μέσα στον Κανόνα των Αγίων Γραφών, λόγω της μεγάλης πνευματικής της αξίας. Εκεί ο άγιος νουθετούσε τα νεότερα μέλη της κορινθιακής κοινότητας που είχαν επαναστατήσει κατά των πρεσβυτέρων τους.

Τους προέτρεπε να διαφυλάξουν την ενότητα της Εκκλησίας και να σέβονται την ιεραρχία που οι ίδιοι οι απόστολοι θέσπισαν. Στο όνομά του αποδίδονται επίσης οι Κανόνες των Αγίων Αποστόλων και οι Αποστολικές Διαταγές, καθώς και δεύτερη επιστολή προς Κορινθίους. Η γνησιότητα όμως αυτών των κειμένων παραμένει αμφίβολη και αμφισβητείται από τους περισσότερους μελετητές.

Με τα κηρύγματά του οδήγησε στην πίστη τη Θεοδώρα, σύζυγο του επάρχου Σισινίου, στενού φίλου του αυτοκράτορα Νέρβα. Στη συνέχεια θεράπευσε τον ίδιο τον Σισίνιο από τύφλωση και τον οδήγησε στο άγιο Βάπτισμα της Εκκλησίας. Ο απόστολος Παύλος έλεγε για ανθρώπους σαν αυτόν πως είναι σοφοί στο αγαθό και ακέραιοι από κάθε κακό.

Όταν ο κόμης Πούπλιος είδε τη μεγάλη διάδοση του Χριστιανισμού ακόμη και μέσα στους κύκλους των ειδωλολατρών, ανησύχησε σοβαρά. Με εντολή του αυτοκράτορα Τραϊανού τον εξόρισε στην Ταυρική Χερσόνησο, στις μακρινές ανατολικές εσχατιές της αυτοκρατορίας. Εκεί ο άγιος επίσκοπος βρέθηκε ανάμεσα σε δύο χιλιάδες χριστιανούς που ήταν καταδικασμένοι σε σκληρά καταναγκαστικά έργα.

Όλοι αυτοί δούλευαν με κόπο και πόνο στην εξόρυξη του μαρμάρου, μέσα σε άγριες και απομονωμένες περιοχές. Ο Κλήμης τους παρηγορούσε με τα λόγια του και ενίσχυε τις ψυχές τους μέσα στη δοκιμασία. Όταν υπέφεραν από την έλλειψη νερού, με την προσευχή του ανέβλυσε πηγή μέσα από την έρημο.

Ακόμη και εκεί ο λόγος του οδήγησε στην πίστη πολλούς ειδωλολάτρες της περιοχής. Διηγείται μάλιστα η παράδοση πως μέσα σε έναν μόνο χρόνο οικοδόμησε εβδομήντα πέντε εκκλησίες. Ο αυτοκράτορας όμως έστειλε σκληρό διοικητή για να σταματήσει με τη βία τις πολλές αυτές μεταστροφές των κατοίκων.

Εκείνος ξεκίνησε χτυπώντας πρώτα τον ίδιο τον άγιο Κλήμη, τον πνευματικό πατέρα όλων των διωκόμενων χριστιανών. Μετά από φρικτά βασανιστήρια έδωσαν εντολή να του κρεμάσουν στον λαιμό μια σιδερένια άγκυρα. Στη συνέχεια τον έριξαν στα βαθιά νερά της Μαύρης Θάλασσας, ώστε οι πιστοί να μη μπορέσουν να βρουν το λείψανό του.

Έτσι παρέδωσε την αγία ψυχή του στον Χριστό, γύρω στο ενενήντα επτά μετά Χριστόν, ως γνήσιος ιερομάρτυρας. Ο Θεός όμως δεν άφησε ορφανό το ποίμνιό του μέσα στη βαθιά εκείνη θλίψη. Άκουσε τις θερμές παρακλήσεις των χριστιανών και θαυματουργικά τα νερά της θάλασσας υποχώρησαν για χάρη τους.

Έτσι μπόρεσαν να βρουν το ιερό λείψανο σε βάθος μεγαλύτερο από τριακόσια μέτρα από την ακτή. Από εκείνη την ημέρα και κάθε χρόνο, στη γιορτή του αγίου, η θάλασσα υποχωρούσε ξανά. Οι πιστοί προσέρχονταν τότε με ευλάβεια για να προσκυνήσουν το άγιο λείψανο του ιερομάρτυρα.

Πολλά χρόνια αργότερα, ο απόστολος των Σλάβων άγιος Κύριλλος στάλθηκε από τον πατριάρχη Φώτιο στη Χερσώνα. Εκείνος βρήκε το λείψανο και μετέφερε μέρος στο Βυζάντιο και κατόπιν στη Ρώμη, ενισχύοντας τη ρωσική ευλάβεια στην αποστολική παράδοση. Saving as `11_24_Άγιος_Κλήμης_Ρώμης_Ελληνικά_Καθαρά.