Όσιος Συμεών ο Σόιγκινσκυ

Στις άγριες όχθες του ποταμού Σόιγκα, μέσα σε δάσος που δεν είχε πατήσει ποτέ ανθρώπινο πόδι, ένας νεαρός μοναχός έστησε καλύβα και ναό για τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Είκοσι ολόκληρα χρόνια ασκήτεψε εκεί, ώσπου γύρω του φύτρωσε αδελφότητα και ένας τόπος αγιασμού στη μακρινή ρωσική έρημο. Ο Όσιος Συμεών καταγόταν από την πόλη Σολβιτσεγκόντσκ της Ρωσίας και από μικρό παιδί η χάρη του Θεού ξεκούραζε την ψυχή του.

Απέφευγε τη ματαιότητα του κόσμου και αναζητούσε τη σιωπή και την προσευχή. Σε νεαρή ηλικία άφησε το σπίτι των γονιών του και έφτασε στη μονή του Οσίου Κορνηλίου του Κομέλσκυ. Έπεσε στα γόνατα μπροστά στον γέροντα και με δάκρυα ζητούσε να τον κουρέψει μοναχό.

Ο διορατικός Κορνήλιος διέκρινε αμέσως ότι στεκόταν μπροστά του ένας μελλοντικός αθλητής του Χριστού. Δέχτηκε την παράκλησή του και τον παρέδωσε σε έναν έμπειρο γέροντα για πνευματική καθοδήγηση. Ο νέος υποτακτικός μιμήθηκε τον δάσκαλό του στη νηστεία, στην αδιάλειπτη προσευχή και στην αυστηρή άσκηση.

Εκτελούσε χωρίς γογγυσμό κάθε διακόνημα που του ανέθεταν οι μεγαλύτεροι μοναχοί. Η ταπείνωσή του ξεχώριζε ανάμεσα σε όλους τους αδελφούς του κοινοβίου της Κομέλ. Στη μονή αυτή έζησε πολλά χρόνια χωρίς να βγει ποτέ έξω από τα όριά της.

Συνασκήτεψε μαζί με σπουδαίους μαθητές του Οσίου Κορνηλίου, όπως ο Γεννάδιος του Λιουμπίμσκ και ο Κύριλλος της Νέας Λίμνης. Επίσης γνώρισε στενά τον Ηρωδίωνα του Ιλόεζερσκ, τον Αδριανό του Ποσεχόνσκ και τον Λαυρέντιο της Κομέλ. Όταν εκοιμήθη ο μεγάλος του διδάσκαλος, ο Συμεών αναχώρησε από τη μονή μαζί με τον γέροντα Λογγίνο, που ξεχώριζε για την ευλάβειά του.

Πήραν τον δρόμο προς την πατρίδα του Όσιου Συμεών, αναζητώντας τόπο ησυχίας μακριά από τους θορύβους των πόλεων. Δεκαπέντε βέρστια έξω από την πόλη, στις εκβολές του ποταμού Κοριάζεμα, σταμάτησαν την πορεία τους. Ο Λογγίνος αποφάσισε να εγκατασταθεί εκεί, μέσα στο πυκνό και άβατο δάσος.

Ο Συμεών στάθηκε δίπλα του και τον βοήθησε, καθώς ο γέροντας ήταν εξαντλημένος από τους κόπους και προχωρημένος στην ηλικία. Έστησαν μαζί ένα κελί και ένα μικρό παρεκκλήσι μέσα στην ερημιά. Για κάποιο διάστημα ασκήτεψαν αδελφικά στον ίδιο τόπο, μοιραζόμενοι κόπους, προσευχές και την αγάπη του Χριστού.

Η καρδιά του όμως ποθούσε ακόμη μεγαλύτερη ησυχία και απομόνωση από κάθε ανθρώπινη παρουσία. Αποχαιρέτησε τον Λογγίνο και τράβηξε ανηφορικά κατά μήκος του ποταμού Βιτσέγκντα, ψάχνοντας τόπο πιο έρημο. Εξήντα βέρστια μακριά από τη μονή του Κοριάζεμα βρήκε επιτέλους τον τόπο της ψυχής του.

Πάνω στην ψηλή όχθη, εκεί όπου ο ποταμός Σόιγκα χύνεται στη Βιτσέγκντα, σταμάτησε μέσα στο άγριο δάσος. Έκοψε ξύλα με τα ίδια του τα χέρια και έστησε μικρό κελί. Έπειτα ανέγειρε ναό αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Ο ναός αυτός εγκαινιάσθηκε τη δέκατη έβδομη Μαΐου του χιλιοστού πεντακοσιοστού τεσσαρακοστού πρώτου έτους από τη γέννηση του Σωτήρος. Σε αυτή την άγρια και απρόσιτη περιοχή ο όσιος συνέχισε τους ασκητικούς του αγώνες με ακόμη μεγαλύτερη ένταση. Η εγκράτειά του και οι ολονύχτιες αγρυπνίες του ήταν αληθινά εκπληκτικές για όσους τις γνώριζαν.

Σιγά σιγά άρχισαν να φτάνουν κοντά του άνθρωποι, που επιθυμούσαν να ασκηθούν στην έρημο υπό την καθοδήγησή του. Ο μακάριος δεχόταν όλους με αγάπη και τους νουθετούσε με πραότητα και διάκριση πατρική. Σαν αληθινός ποιμένας έδειχνε με το παράδειγμά του τον δρόμο που οδηγεί στη σωτηρία και την αιώνια μακαριότητα.

Οι αδελφοί τον εξέλεξαν ηγούμενο της νέας μονής που σχηματίστηκε γύρω από τον ναό της Μεταμορφώσεως. Είκοσι ολόκληρα χρόνια ασκήτεψε ο όσιος στην έρημο αυτή, καλλιεργώντας ψυχές και διδάσκοντας την αρετή. Λίγο πριν από την κοίμησή του, ο Συμεών παρηγορήθηκε από μια ευχάριστη είδηση που του έφεραν.

Ο πνευματικός του φίλος και συνασκητής Λογγίνος δοξάστηκε από τον Θεό με θαύματα στη μονή του Κοριάζεμα. Έπειτα από τόσους αγώνες και κόπους, ο όσιος παρέδωσε ειρηνικά την τίμια ψυχή του στον Κύριο. Η κοίμησή του συνέβη την εικοστή τετάρτη Νοεμβρίου του χιλιοστού πεντακοσιοστού εξηκοστού δευτέρου έτους από τη γέννηση του Χριστού.

Οι ορφανεμένοι μαθητές του τον έκλαψαν πικρά και τον κήδεψαν με τιμή και ευλάβεια. Τα άγια λείψανά του αναπαύονται κάτω από το έδαφος μέσα στη μονή που ίδρυσε ο ίδιος με τόσους κόπους. Βρίσκονται στον ναό που είναι αφιερωμένος στην αγία Μεγαλομάρτυρα Αικατερίνη, της οποίας η μνήμη γιορτάζεται την ίδια μέρα με τη δική του.