Οι εκατό χιλιάδες Μάρτυρες της Τιφλίδας

Εκατό χιλιάδες Γεωργιανοί προτίμησαν να αποκεφαλιστούν παρά να φτύσουν τις άγιες εικόνες της Παναγίας και του Σωτήρα Χριστού. Ο σουλτάνος της Χορασμίας κατέβασε τον τρούλο του καθεδρικού της Σιόνης και έστησε εκεί τον μιαρό του θρόνο μέσα στον ναό. Τα γεγονότα αυτά διαδραματίστηκαν την εποχή που η Γεωργία δεχόταν τη φοβερή επιδρομή των Τουρκομάνων του σουλτάνου Τζελάλ αλ Ντιν.

Ο στρατός του εισέβαλε στη γεωργιανή γη και κατευθύνθηκε αμέσως προς την πρωτεύουσα, την περίφημη Τιφλίδα. Την πρώτη ημέρα της μάχης οι γενναίοι Γεωργιανοί πολεμιστές απέκρουσαν με ηρωισμό τους εισβολείς που πλησίαζαν στα τείχη. Όμως, μέσα στη νύχτα, μια ομάδα Περσών που κατοικούσε μέσα στην πόλη ξεκλείδωσε κρυφά τις πύλες της Τιφλίδας.

Έτσι ο εχθρικός στρατός πέρασε αθόρυβα μέσα στην κοιμισμένη πόλη και άρχισε ένα ανείπωτο μακελειό. Σε ένα παλιό χειρόγραφο που περιγράφει εκείνη τη φρικτή ημέρα διασώζεται η μαρτυρία ότι τα λόγια αδυνατούν να χωρέσουν την καταστροφή. Οι επιδρομείς άρπαζαν τα βρέφη από την αγκαλιά των μανάδων και τα χτυπούσαν με μανία πάνω στο γεφύρι.

Η αιματηρή τους ορμή δεν λυπήθηκε ούτε τους μικρούς ούτε τους μεγάλους κατοίκους της πόλης. Ένα ολόκληρο ποτάμι αίματος κύλησε μέσα στους δρόμους της Τιφλίδας εκείνη τη μαύρη ημέρα της εισβολής. Οι Τουρκομάνοι ευνούχιζαν τα μικρά αγόρια και βίαζαν τις γυναίκες μπροστά στα μάτια των οικογενειών τους.

Πάνω στα άψυχα σώματα των παιδιών μαχαίρωναν τις μητέρες, ώστε να σβήσει κάθε φωνή και κάθε ελπίδα ζωής. Ολόκληρη η πόλη έτρεμε από τους θρήνους, τις κραυγές και τους οδυρμούς που υψώνονταν προς τον ουρανό. Το ποτάμι Μτκβάρι και οι δρόμοι γέμισαν με νεκρούς, αίμα και διαλυμένα σώματα αθώων ανθρώπων.

Στη συνέχεια ο σουλτάνος μπήκε θριαμβευτικά στον καθεδρικό ναό της Σιόνης και τον βεβήλωσε με τρόπο φρικτό. Διέταξε να κατεβάσουν τον ιερό τρούλο και να τοποθετήσουν στη θέση του τον δικό του ανίερο θρόνο. Με νέα προσταγή του, οι ιερές εικόνες της Θεοτόκου και του Σωτήρα μας μεταφέρθηκαν έξω από τον ναό.

Τις τοποθέτησαν με περιφρόνηση στο κέντρο της γέφυρας που ένωνε τις δύο όχθες του ποταμού Μτκβάρι. Οι εισβολείς οδηγούσαν βίαια τους κατοίκους πάνω στη γέφυρα και απαιτούσαν να περάσουν φτύνοντας τις άγιες μορφές των εικόνων. Όσοι αρνήθηκαν την πίστη τους και έφτυσαν επάνω στις εικόνες σώθηκαν προσωρινά από τον θάνατο των επιδρομέων.

Όμως οι Ορθόδοξοι ομολογητές αρνήθηκαν με σταθερότητα να πατήσουν επάνω στα ιερά πρόσωπα της λατρείας τους. Προτίμησαν να γονατίσουν με ευλάβεια και να προσκυνήσουν τις εικόνες της Παναγίας και του Χριστού. Αμέσως οι δήμιοι κατέβαζαν με μανία τα σπαθιά τους και έκοβαν τα κεφάλια των πιστών μάρτυρων.

Εκατό χιλιάδες Γεωργιανοί θυσίασαν εκείνη την ημέρα τη ζωή τους για να τιμήσουν τις άγιες εικόνες. Εκατό χιλιάδες κομμένα κεφάλια και ακέφαλα σώματα κατέβαιναν με το αιματοβαμμένο ρεύμα του ποταμού Μτκβάρι. Το νερό του ποταμού έγινε κόκκινο και μετέφερε το μαρτύριο αυτών των αγίων μέχρι μακριά.

Η φοβερή σφαγή της Τιφλίδας έμεινε χαραγμένη για πάντα στη μνήμη του γεωργιανού λαού και της Εκκλησίας. Οι μάρτυρες αυτοί δεν πολέμησαν με όπλα, αλλά νίκησαν με την αταλάντευτη ομολογία τους στον Χριστό. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους την τριακοστή πρώτη Οκτωβρίου, αναγνωρίζοντας το μέγεθος αυτής της θυσίας.

Το αίμα τους ποτίζει μέχρι σήμερα τη ρίζα της Ορθοδοξίας στη γεωργιανή γη.