Ο Άγιος Επίμαχος και το θαύμα του τυφλού ματιού

Μέσα στην πιο σκληρή ώρα του μαρτυρίου του, μια σταγόνα από το αίμα του Αγίου Επιμάχου άγγιξε το τυφλό μάτι μιας γυναίκας και της χάρισε αμέσως το φως. Λίγο πριν, ο νεαρός ασκητής της Αιγύπτου είχε μπει μόνος του στον ειδωλολατρικό ναό της Αλεξάνδρειας και είχε γκρεμίσει με τα ίδια του τα χέρια τα είδωλα μπροστά σε όλο τον κόσμο. Καταγόταν από ευσεβείς χριστιανούς γονείς και από τα παιδικά του χρόνια αγάπησε τον Θεό με όλη του την ψυχή.

Από νωρίς πήρε τη σταθερή απόφαση να αφιερώσει τη ζωή του μόνο στον Χριστό και σε κανέναν άλλον σκοπό. Μιμούμενος τη μορφή του Ιωάννη του Προδρόμου, άφησε τα εγκόσμια και ανέβηκε στο όρος Πηλούσιο της Αιγύπτου. Εκεί έζησε για πολλά χρόνια μέσα στην έρημη και άγρια μοναξιά της προσευχής.

Δεν είχε δίπλα του κάποιον έμπειρο γέροντα ή πνευματικό πατέρα που να τον καθοδηγεί. Οδηγός του στάθηκε το ίδιο το Άγιο Πνεύμα, που τον φώτιζε σε κάθε βήμα της αυστηρής του άσκησης. Η αγάπη του για τον Θεό τον στήριζε και τον δυνάμωνε σε αυτόν τον δύσκολο πνευματικό αγώνα της ερήμου.

Η ίδια αγάπη παρακίνησε κάποτε τους αποστόλους να αφήσουν τα πάντα και να ακολουθήσουν τον φτωχό Διδάσκαλο. Η ίδια αγάπη ζέστανε τις καρδιές των οσίων πατέρων που περιπλανήθηκαν σε ερήμους, βουνά, σπηλιές και χαράδρες της γης. Η ίδια αγάπη έδωσε θάρρος στους μάρτυρες και στις μάρτυρες, ώστε να σταθούν όρθιοι μπροστά στα φοβερά βασανιστήρια.

Με την ίδια φλόγα έμαθε και ο Επίμαχος να σηκώνει τους κόπους της ερήμου και να αντέχει τις επιθέσεις των αοράτων εχθρών. Μοίρασε από νωρίς τα υπάρχοντά του στους φτωχούς και κράτησε για τον εαυτό του μόνο τη φτώχεια του Χριστού. Έμαθε να ζει άγια μέσα στον Θεό και να είναι έτοιμος ακόμη και να πεθάνει για χάρη Του.

Έτσι πέρασαν πολλά χρόνια ησυχίας, νηστείας και αδιάλειπτης προσευχής στην έρημο. Μέσα σε αυτή τη μοναξιά ωρίμασε σιγά σιγά η ψυχή του και προετοιμάστηκε για τον μεγάλο αγώνα της ομολογίας. Κάποια μέρα έφτασαν στην έρημο θλιβερά νέα από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Ο διοικητής Απελλιανός είχε εξαπολύσει σκληρό διωγμό εναντίον των πιστών της πόλης. Άλλοι χριστιανοί κρύβονταν στα βουνά και στις ερήμους για να γλιτώσουν τα φοβερά βασανιστήρια του ηγεμόνα. Άλλοι, πιο αδύναμοι στην πίστη, λύγιζαν από τον φόβο και αρνούνταν δημόσια το όνομα του Χριστού.

Η καρδιά του Επιμάχου φλογίστηκε από αγία ζήλο για τον Κύριο και για τους αδελφούς του. Άφησε αμέσως την αγαπημένη του έρημο και κατέβηκε με τόλμη στη μεγάλη και θορυβώδη πόλη της Αλεξάνδρειας. Ήθελε με το αίμα του να σφραγίσει την ομολογία του Χριστού και να στηρίξει τους κλονισμένους αδελφούς.

Όταν έφτασε εκεί, είδε με τα μάτια του τα φρικτά μαρτύρια που υπέφεραν οι πιστοί από τους ειδωλολάτρες. Είδε ακόμη πως οι ασεβείς είχαν βεβηλώσει και αυτόν τον ίδιο τον ναό του Κυρίου. Η ψυχή του γέμισε πόνο, αλλά και ιερή αγανάκτηση για την προσβολή του ονόματος του Θεού.

Δίχως δισταγμό μπήκε μέσα στον ναό των ειδώλων, την ώρα ακριβώς που γινόταν μεγάλη ειδωλολατρική γιορτή. Μπροστά σε όλο το πλήθος που είχε μαζευτεί, έριξε με δύναμη τα είδωλα στο χώμα και τα σύντριψε. Οι ειδωλολάτρες όρμησαν αμέσως πάνω του και τον οδήγησαν δεμένο στον ηγεμόνα Απελλιανό.

Όταν είδε εκείνον να κάθεται στο βήμα και να καταδικάζει χριστιανούς σε βασανιστήρια, η ψυχή του γέμισε αγανάκτηση. Όρμησε με θάρρος καταπάνω του και θα τον είχε χτυπήσει, αν δεν τον συγκρατούσαν οι στρατιώτες που στέκονταν γύρω. Ο ηγεμόνας απόρησε με την τόλμη αυτού του φτωχοντυμένου ασκητή και διέταξε να τον ρίξουν στη φυλακή.

Εκεί μέσα βρήκε πολλούς χριστιανούς κλεισμένους για την πίστη τους στον Χριστό. Με λόγια θερμά και γεμάτα φως ενίσχυσε όλους όσοι περίμεναν την ώρα του μαρτυρίου. Κανείς πια δεν δείλιασε και κανείς δεν αρνήθηκε την πίστη του στον αληθινό Θεό.

Όλοι μαζί έχυσαν με χαρά το αίμα τους και παρέδωσαν τις ψυχές τους στον Κύριο. Στο τέλος έφτασε και η σειρά του ίδιου του Επιμάχου να σταθεί μπροστά στα όργανα του μαρτυρίου. Οι δήμιοι τον κρέμασαν ψηλά και άρχισαν να ξεσχίζουν τις σάρκες του με σιδερένια νύχια.

Έπειτα του πετούσαν πέτρες και του σύντριβαν με αγριότητα τα κόκαλα του σώματος. Μέσα στους πόνους εκείνος φώναζε δυνατά πως ποθεί να μοιραστεί τα παθήματα του Χριστού του. Παρακαλούσε μάλιστα τους βασανιστές να του φορέσουν αγκάθινο στεφάνι και να τον σταυρώσουν, όπως σταύρωσαν τον Κύριό του.

Πολύς κόσμος είχε μαζευτεί τριγύρω και παρακολουθούσε τα φοβερά βασανιστήρια του γενναίου μάρτυρα. Ανάμεσα στο πλήθος στεκόταν και μια γυναίκα που έβλεπε μόνο με το ένα της μάτι, καθώς το άλλο ήταν τυφλωμένο. Συμπονούσε βαθιά τον άγιο και έκλαιγε με την ψυχή της για τους ανυπόφορους πόνους του.

Εκείνη τη στιγμή μια σταγόνα από το αίμα του τιναχτηκε και έπεσε πάνω στο άρρωστο μάτι της. Αμέσως η όρασή της επανήλθε ολόκληρη, σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ καμιά τύφλωση. Η γυναίκα φώναξε με όλη της τη δύναμη πως μέγας είναι ο Θεός τον οποίο ομολογεί ο μάρτυρας.

Έπειτα οι δήμιοι έκοψαν με το σπαθί την τίμια κεφαλή του Αγίου Επιμάχου. Έτσι παρέδωσε την ψυχή του στον Χριστό, για χάρη του οποίου είχε αγωνιστεί τόσο γενναία. Ευσεβείς χριστιανοί παρέλαβαν με ευλάβεια το ιερό λείψανό του και το έθαψαν με τιμή.