Ο Νεομάρτυρας Νικόλαος της Χίου

Μέσα στο καταμεσήμερο της τριακοστής πρώτης Οκτωβρίου του χιλίων επτακοσίων πενήντα τέσσερα, πυκνό σκοτάδι σκέπασε ολόκληρη τη Χίο τη στιγμή του μαρτυρίου του. Πάνω σε σανίδα γεμάτη καρφιά και με βαριά πλάκα στο στήθος, ο νεαρός μάρτυρας δόξαζε ακατάπαυστα τον Θεό μέσα στη φυλακή. Γεννήθηκε στις Καρυές της Χίου από ευσεβείς γονείς, τον Πέτρο και τη Σταματού, και έμεινε ορφανός από πατέρα σε μικρή ηλικία.

Παρά την έλλειψη πατρικής νουθεσίας, ο μικρός Νικόλαος μεγάλωσε με σπάνια ευλάβεια, εγκράτεια και αληθινή χριστιανική συνείδηση. Όλοι θαύμαζαν την απλότητα, την ακακία και την υπομονή που τον στόλιζαν από τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Όταν συμπλήρωσε τα είκοσι χρόνια, συμφώνησε με έναν συμπατριώτη χτίστη να ταξιδέψουν μαζί στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας για να εργαστούν.

Εκεί, μακριά από την πατρίδα του, συνέχιζε τη χριστιανική του πορεία και προέκοπτε αδιάκοπα στην αρετή και την προσευχή. Ο νεαρός εργάτης ζούσε ταπεινά και έβλεπε την ξενιτιά ως ευκαιρία να μείνει σταθερός στις παραδόσεις των πατέρων του. Κάποια μέρα, χωρίς εμφανή αιτία, ο νους του σκοτίστηκε και έμεινε σαν παραλογισμένος, χωρίς όμως να συμπεριφέρεται με τρόπο εξωφρενικό ή αλλόκοτο.

Οι Τούρκοι, βλέποντας την παράξενη κατάστασή του, τον οδήγησαν στους άρχοντές τους με σκοπό να τον προσηλυτίσουν στο Ισλάμ. Εκείνος δεν έδινε καμία απάντηση στις ερωτήσεις τους, παρέμενε σιωπηλός σαν να μην άκουγε τίποτα γύρω του. Οι αγάδες αγανακτισμένοι τον χτύπησαν, τον έδιωξαν ως τρελό και έλεγξαν αυστηρά εκείνους που τους τον είχαν φέρει.

Οι συμπατριώτες του φοβήθηκαν για την ψυχική του υγεία και αποφάσισαν να τον μεταφέρουν πίσω στη Χίο, στην αδελφή του. Εκείνη όμως, από απερισκεψία, δεν κράτησε το συμβάν μυστικό και διέδωσε άθελά της ότι ο Νικόλαος είχε δήθεν εξισλαμιστεί. Οι αγάδες του νησιού πληροφορήθηκαν τη φήμη, τον πήραν αμέσως, του έδωσαν το όνομα Μεχμέτ και τον έντυσαν με τούρκικα ρούχα.

Παρά τις πιέσεις δεν προχώρησαν σε περιτομή, ενώ ο ίδιος βοσκούσε τα ζώα των χασάπηδων για να επιβιώσει. Στα βουνά της Αγίας Υπομονής τον συνάντησε ένας αρχιμανδρίτης ονόματι Κύριλλος, που του χάρισε λόγια παρηγοριάς και πνευματικής καθοδήγησης. Ο γέροντας είδε την απλότητα της ψυχής του και του έδωσε συμβουλές που έγιναν η αρχή της εσωτερικής του αλλαγής.

Μια νύχτα κοιμήθηκε σε μισογκρεμισμένο ναό της Αγίας Άννης, όπου είδε στον ύπνο του μια ωραιότατη κόρη. Εκείνη του είπε να τρέξει στον ιερέα του ναού του Υιού της για να τον λούσει και να γίνει καλά, καθώς τον προόριζε για γαμπρό της. Σηκώθηκε αμέσως, έτρεξε στην αδελφή του και της διηγήθηκε με δάκρυα ολόκληρο το θαυμαστό όνειρο.

Πήγαν μαζί στον ιερέα του χωριού, αλλά εκείνος δεν τους έδωσε την παραμικρή σημασία ούτε ακρόαση. Τότε κατέφυγαν στον ναό του Σωτήρος, όπου εφημέρευε ο αρχιμανδρίτης Κύριλλος, ο οποίος του έκανε αγιασμό και διάβασε τις απαραίτητες ευχές. Ο νέος συνήλθε πλήρως στα συγκαλά του, κατηχήθηκε και άρχισε να ζει με μετάνοια, προσευχή, αγρυπνία και αυστηρή νηστεία.

Όμως οι συγχωριανοί του φοβούνταν την οργή των Τούρκων και δεν τον δέχονταν στην εκκλησία, παρά τα δάκρυα και τις διαμαρτυρίες του. Σύντομα έφτασαν απεσταλμένοι του δικαστή και τον συνέλαβαν σαν να ήταν επικίνδυνος ληστής. Μαζί του φυλάκισαν και τον ιερέα του χωριού καθώς και δύο προεστούς της περιοχής.

Στο δικαστήριο τον ρώτησαν γιατί ενώ είχε γίνει μουσουλμάνος ξαναγύρισε στην πίστη του Χριστού. Ο μάρτυρας απάντησε με σταθερότητα ότι από χριστιανούς γονείς γεννήθηκε, χριστιανός ανατράφηκε και ποτέ δεν αρνήθηκε τον Κύριό του. Δήλωσε καθαρά ότι ως χριστιανός σκοπεύει να πεθάνει και ότι ποτέ δεν θα προδώσει την πίστη του.

Ο δικαστής δοκίμασε κολακείες, υποσχέσεις και πλούσια αξιώματα για να τον μεταπείσει, αλλά μόνο άναψε περισσότερο τον ιερό του ζήλο. Χωρίς να φοβηθεί το πλήθος, ήλεγξε με παρρησία την αμάθεια και την πλάνη τους, χωρίς κανείς να μπορεί να αντιπαρατεθεί. Τότε εκείνοι, ντροπιασμένοι από έναν αγράμματο νέο Ρωμιό, του χάρισαν πεντακόσιους σκληρούς ραβδισμούς στα πόδια.

Στη φυλακή του έσφιξαν τα πληγωμένα του πόδια στο τιμωρητικό ξύλο, ενώ ακόμη και ο ιερέας τον παρακινούσε να αλλαξοπιστήσει. Τον ξανάφεραν στο δικαστήριο, όπου εκείνος ζήτησε πρώτα να τους βαπτίσει χριστιανούς πριν τους υπακούσει σε οτιδήποτε άλλο. Οργισμένοι επινόησαν νέα βασανιστήρια, ξάπλωσαν τον μάρτυρα πάνω σε σανίδα με καρφιά και τοποθέτησαν βαριά πλάκα στο στήθος του.

Τη νύχτα έγινε σεισμός, η πλάκα έπεσε και τα καρφιά βρέθηκαν να μην έχουν αγγίξει καθόλου τη ράχη του. Η φυλακή πλημμύρισε από ουράνια ευωδία, οι φυλακισμένοι θαύμασαν και ο ιερέας ζητούσε συγγνώμη με δάκρυα. Τον έριξαν δεμένο στον σταύλο των αλόγων για να ποδοπατηθεί, αλλά διαφυλάχθηκε σώος όπως ο Δανιήλ στον λάκκο των λεόντων.

Τελικά τον οδήγησαν έξω από τη Σούδα του κάστρου, όπου ο δήμιος τον αποκεφάλισε αφού πρώτα φώναξε τρεις φορές την Παναγία βοηθό του. Μέσα στο καταμεσήμερο σκοτάδι κάλυψε όλο το νησί, ενώ το πρόσωπό του έλαμπε σαν τον ήλιο. Ουράνιο φως έλουζε τρεις νύχτες το άγιο λείψανο, που τελικά οι ασεβείς έριξαν στη θάλασσα.

Saved as: `10_31_Άγιος_Νικόλαος_Νεομάρτυρας_Χίου.