Ο ανώνυμος ομολογητής των χρόνων του Ιουλιανού

Ένας νεαρός γιος ειδωλολάτρη ιερέα συνέτριψε με τα ίδια του τα χέρια τα είδωλα μέσα στο πατρικό του σπίτι, δίχως να φοβηθεί τις συνέπειες. Όταν ο πατέρας του τον έκλεισε κλειδωμένο για να τον τιμωρήσει, οι κλειδαριές έπεσαν μόνες τους ύστερα από προσευχή στον Χριστό. Η ιστορία του ανώνυμου αυτού ομολογητή διασώθηκε από τον μακάριο Θεοδώρητο μέσα στην Εκκλησιαστική του Ιστορία.

Έζησε στα χρόνια του Ιουλιανού του Παραβάτη, γύρω στο έτος τριακόσια εξήντα ένα μετά Χριστόν, σε δύσκολες εποχές για τους χριστιανούς. Ο πατέρας του υπηρετούσε ως ιερέας των ειδώλων και τον ανέθρεψε από μικρό μέσα στη δυσσέβεια. Η μητέρα του είχε φίλη μία ευσεβή γυναίκα, η οποία υπηρετούσε στην Εκκλησία με το αξίωμα της Διακόνισσας.

Κάθε φορά που πήγαινε στο σπίτι της μαζί με το μικρό παιδί, εκείνη χαιρετούσε με αγάπη και τους δύο. Η Διακόνισσα δεν έχανε ευκαιρία να μιλήσει στο παιδί για τον Χριστό και για την αλήθεια της πίστεως. Έτσι, σπόρος ευσέβειας έπεσε μέσα στην ψυχή του νέου από τα πρώτα παιδικά του χρόνια.

Όταν η μητέρα του πέθανε, το παιδί συνέχισε να επισκέπτεται μόνο του τη θεοφιλή εκείνη γυναίκα. Εκείνη συνέχιζε να του διδάσκει με αγάπη τις αλήθειες της χριστιανικής πίστεως και τη ζωή του Ευαγγελίου. Όταν τα λόγια της ρίζωσαν βαθιά στην ψυχή του, της ζήτησε να του δείξει τον τρόπο να ξεφύγει από την πλάνη του πατέρα του.

Εκείνη του απάντησε ότι έπρεπε να αρνηθεί τον σαρκικό του πατέρα και να προτιμήσει τον Θεό, τον δημιουργό όλων. Του είπε επίσης ότι έπρεπε να πάει σε άλλη πόλη, για να γλιτώσει από τα χέρια του δυσσεβούς αυτοκράτορα. Η ίδια του υποσχέθηκε ότι θα φρόντιζε προσωπικά για τη φυγή και την ασφάλειά του.

Ο νέος δέχθηκε με χαρά την πρόταση και υποσχέθηκε να της παραδώσει την ψυχή του στα χέρια της. Λίγες ημέρες αργότερα, ο αυτοκράτορας Ιουλιανός ανέβηκε στη Δάφνη της Αντιόχειας για μεγάλη γιορτή προς τιμή των δαιμόνων. Μαζί του ανέβηκε και ο πατέρας του νέου, ως ιερέας που συνόδευε τον βασιλιά στις ειδωλολατρικές τελετές.

Ο νεαρός και ένας αδελφός του είχαν χρέη νεωκόρων και ράντιζαν τα φαγητά της βασιλικής τράπεζας. Η πανήγυρη στη Δάφνη κρατούσε επτά ολόκληρες ημέρες με ολονύκτιες θυσίες και κοινά συμπόσια. Την πρώτη ημέρα, ο νέος στάθηκε δίπλα στην τράπεζα του αυτοκράτορα και ράντισε τα μιαρά φαγητά κατά το έθιμο.

Μόλις τελείωσε το καθήκον του, έφυγε τρέχοντας από τη Δάφνη και κατέβηκε γρήγορα στην Αντιόχεια. Πήγε αμέσως στη θαυμαστή εκείνη Διακόνισσα και της θύμισε την υπόσχεσή του με συγκινητικά λόγια. Της είπε ότι ήρθε σε αυτήν, χωρίς να φανεί ψεύτης στον λόγο που της είχε δώσει.

Της ζήτησε λοιπόν να φροντίσει εκείνη πια για τη σωτηρία της ψυχής του και της ζωής του. Η θεοφιλής γυναίκα σηκώθηκε αμέσως και πήρε τον νέο μαζί της προς τον άγιο Μελέτιο Αντιοχείας. Ο μέγας ιεράρχης τον δέχθηκε με χαρά και του υπέδειξε να μείνει προσωρινά σε ένα διπλανό οίκημα.

Στο μεταξύ, ο πατέρας του τον αναζητούσε με αγωνία σε όλη τη Δάφνη και τα γύρω μέρη. Όταν δεν τον βρήκε, κατέβηκε στην Αντιόχεια και περιπλανιόταν σε δρόμους και σοκάκια, στρέφοντας παντού το βλέμμα του. Καθώς περνούσε από το σημείο όπου κατοικούσε ο άγιος Μελέτιος, σήκωσε τυχαία το βλέμμα και είδε τον γιο του.

Ο νέος έσκυβε εκείνη τη στιγμή από τα κάγκελα του παραθύρου και έγινε αμέσως αντιληπτός. Ο πατέρας έτρεξε με οργή, τον τράβηξε από εκεί και τον κατέβασε με τη βία στον δρόμο. Τον οδήγησε στο σπίτι του και πρώτα τον έδειρε ανελέητα με μεγάλη σκληρότητα.

Έπειτα πύρωσε μυτερά σουβλιά και τα κάρφωσε στα χέρια, στα πόδια και στις πλάτες του παιδιού του. Στο τέλος τον έκλεισε μέσα στον κοιτώνα, έβαλε κλειδαριές απέξω και ανέβηκε ξανά στη Δάφνη για τη γιορτή. Όμως ο νεαρός, γεμάτος θεϊκή χάρη, βρήκε δύναμη και ξεκίνησε άλλο μεγαλειώδες έργο μέσα στο σπίτι.

Συνέτριψε όλα τα είδωλα του πατέρα του που υπήρχαν εκεί και περιγέλασε την αδυναμία τους. Ύστερα όμως σκέφθηκε τι ακριβώς είχε κάνει και φοβήθηκε πολύ τον ερχομό του πατέρα του. Παρακάλεσε τότε με δάκρυα τον Δεσπότη Χριστό να σπάσουν οι κλειδαριές και να ανοίξουν οι κλειστές πόρτες.

Μόλις τελείωσε την προσευχή, οι κλειδαριές έπεσαν αμέσως και οι πόρτες άνοιξαν διάπλατα μπροστά του. Ο νέος έτρεξε αμέσως στη θεοφιλή δασκάλα του, η οποία τον έντυσε με γυναικεία ρούχα για ασφάλεια. Τον κράτησε προσωρινά στο σπίτι της και έπειτα τον παρέδωσε ξανά στον θείο Μελέτιο της Αντιοχείας.

Ο άγιος Μελέτιος τον έστειλε νύχτα στην Παλαιστίνη, προς τον επίσκοπο των Ιεροσολύμων Κύριλλο, που ήταν εκείνη την εποχή. Όταν πέθανε ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, ο νέος αυτός γύρισε ελεύθερα στον τόπο του χωρίς κανέναν φόβο. Με υπομονή και αγάπη οδήγησε στην πίστη του Χριστού τον γέροντα πια πατέρα του.

Ο ίδιος ο πατέρας του διηγήθηκε αργότερα όλα αυτά στον μακάριο Θεοδώρητο, σε προχωρημένη ηλικία. Έφερε ακόμη πάνω στο σώμα του τα στίγματα και τα σημάδια των πληγών που είχε προκαλέσει στον γιο του. Με τα λόγια του και την ενάρετη ζωή του ο νέος οδήγησε πολλούς ειδωλολάτρες στην επίγνωση της αλήθειας.

Ύστερα από βίο γεμάτο πνευματική εργασία και αγώνες, αναπαύθηκε ειρηνικά και απήλθε στις αιώνιες μονές του Κυρίου.