Οι όσιοι Σπυρίδων και Νικόδημος, οι προσφοράρηδες των Σπηλαίων του Κιέβου

%$ Οι όσιοι Σπυρίδων και Νικόδημος, οι προσφοράρηδες των Σπηλαίων του Κιέβου $% Ένας εντελώς αγράμματος χωρικός έμαθε ολόκληρο το Ψαλτήρι απ' έξω και το έψαλλε καθημερινά μέσα στον φούρνο του μοναστηριού. Όταν μια σπίθα άρπαξε φωτιά στην καλαμωτή σκεπή, έκλεισε το στόμιο με τον μανδύα του και ο μανδύας έμεινε ανέγγιχτος από τη φλόγα.

Ο μακάριος Σπυρίδων καταγόταν από φτωχή και άσημη οικογένεια κάπου στα μέρη του Κιέβου. Ήταν τραχύς στους τρόπους, αυθόρμητος και ανεπιτήδευτος, ένας απλός χωριάτης για τους αριστοκράτες και τους σοφούς του κόσμου τούτου. Παρά την κοινωνική του ταπείνωση, ο όσιος ξεπέρασε σε αξία και σοφούς και ισχυρούς και ευγενείς της εποχής του.

Η ανώτερη πνευματική του ζωή, η ασκητική του βία και ο φόβος του Θεού τον ανέδειξαν σε δοχείο της θείας χάριτος. Έφερε μέσα στην καρδιά του την αρχή πάσης σοφίας, που είναι ο φόβος Κυρίου και η ταπείνωση του πνεύματος. Έτσι ο Θεός τον διάλεξε, για να καταισχύνει με την απλότητά του τη δύναμη των ισχυρών αυτού του κόσμου.

Ο όσιος Σπυρίδων ήρθε στη μονή των Σπηλαίων του Κιέβου και ξεκίνησε την αυστηρή ασκητική ζωή στα χρόνια του ηγουμένου Ποιμένος του νηστευτή. Βρισκόταν ήδη σε ώριμη ηλικία, όταν πέρασε την πύλη του μοναστηριού για να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Κύριο. Δεν ήξερε καθόλου γράμματα και δεν μπορούσε να μελετά τα ιερά βιβλία, πράγμα που τον γέμιζε βαθιά θλίψη.

Προσευχήθηκε ολόκαρδα στον Κύριο να του χαρίσει φωτισμό και δύναμη, ώστε να μάθει την ιερή ανάγνωση. Πράγματι, με σκληρή προσπάθεια και πολλή υπομονή, σε πολύ λίγο χρόνο κατάφερε να διαβάζει με ευχέρεια. Ήταν απερίγραπτη η χαρά του που μπορούσε πια να μελετά τους θείους λόγους και τα θεόπνευστα έργα των αγίων πατέρων.

Έμαθε απ' έξω ολόκληρο το Ψαλτήρι του Δαβίδ και το έλεγε καθημερινά με ευλάβεια και ψυχική μέθεξη. Είχε μάλιστα ευλαβική συνήθεια να μην σταματά ποτέ, μέχρι να ολοκληρώσει όλους τους ψαλμούς μέσα στην ίδια μέρα. Ο μακάριος Ποιμήν, βλέποντας την καθαρότητα, την ακακία και τη φιλοπονία του υποτακτικού του Σπυρίδωνος, του ανέθεσε το ευλογημένο διακόνημα του προσφοράρη.

Ο όσιος θα έφτιαχνε τα πρόσφορα για το μεγάλο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και γέμισε ολόκληρος χαρά και βαθιά συγκίνηση. Ήξερε καλά πως ο κόπος των χεριών του προοριζόταν για την καθαρή και αναίμακτη θυσία, που τελούσε ο ιερέας στο άγιο θυσιαστήριο. Με ψαλμούς, με ύμνους, με ωδές πνευματικές και με την αδιάλειπτη ευχή του Ιησού εκτελούσε τη θεοφιλή διακονία του ο δίκαιος Σπυρίδων.

Έκοβε ξύλα, άναβε τον φούρνο, κοσκίνιζε το αλεύρι και έπλαθε το ζυμάρι, ψάλλοντας πάντα με τα χείλη του τους ψαλμούς του Δαβίδ. Δεν εγκατέλειψε ποτέ τους προηγούμενους πνευματικούς του αγώνες μέσα στην καθημερινή κούραση και τον σωματικό μόχθο του εργαστηρίου. Συνέχιζε να ζει με τον ίδιο φόβο Θεού, με την ίδια ευλάβεια και με την ίδια άσβεστη φλόγα της προσευχής στην καρδιά του.

Κάποια μέρα, εκτελώντας τη συνηθισμένη του εργασία, ο όσιος άναψε φωτιά στον φούρνο για να ψήσει τα πρόσφορα που είχε ετοιμάσει με τόση φροντίδα. Ξαφνικά μια σπίθα πήδησε μέσα από τις φλόγες και πετάχτηκε μέχρι το καλαμένιο ταβάνι, που άρπαξε αμέσως φωτιά. Ο δούλος του Θεού έβγαλε χωρίς δισταγμό τον μανδύα του και έκλεισε βιαστικά μ' αυτόν το άνοιγμα του πύρινου φούρνου.

Έπειτα έβγαλε και το τρίχινο πουκάμισο του, έδεσε σφιχτά τα μανίκια μεταξύ τους και έτρεξε στο κοντινό πηγάδι. Το γέμισε νερό και επέστρεψε γρήγορα φωνάζοντας τους αδελφούς να σπεύσουν σε βοήθεια για να σβήσουν τη φωτιά. Έτρεξαν οι αδελφοί με κουβάδες και αντίκρισαν μπροστά τους ένα πραγματικά εκπληκτικό και θεϊκό θέαμα.

Ο μανδύας που έκλεινε το στόμιο του φούρνου ήταν εντελώς απείραχτος από τη φωτιά, χωρίς το παραμικρό σημάδι καψίματος. Και το δεμένο πουκάμισο ήταν γεμάτο νερό σαν στεγανό ασκί, χωρίς να αφήνει ούτε μια σταγόνα να χυθεί στο χώμα. Με το θαυματουργικό εκείνο νερό έσβησε ο μακάριος μόνος του τη φωτιά, χωρίς να χρειαστεί τελικά τη βοήθεια των αδελφών του.

Όλοι δόξασαν τότε τον Θεό, που η χάρη Του ολοφάνερα επισκίαζε και ενίσχυε τον πνευματοφόρο αδελφό τους Σπυρίδωνα. Βοηθός του οσίου στο προσφορειό ήταν ο ευλαβέστατος και υπάκουος μοναχός Νικόδημος, αληθινά νεκρός για τον κόσμο και τη σάρκα. Προσπαθούσε πάντοτε με ζήλο και επιμέλεια να μιμείται τον ευλογημένο Σπυρίδωνα στους χειρωνακτικούς κόπους και στο θεάρεστο ήθος.

Μοιραζόταν μαζί του την αδιάλειπτη προσευχή, τον ενάρετο βίο, τη νηστεία, την αγρυπνία και κάθε σκληρή ασκητική προσπάθεια. Οι δύο όσιοι διακόνησαν θεοφιλώς το μοναστήρι τους τριάντα ολόκληρα χρόνια ως ταπεινοί προσφοράρηδες, με καθαρότητα και αφοσίωση. Εκοιμήθησαν τελικά ειρηνικά εν Κυρίω σε βαθύ γήρας και πήγαν να συναντήσουν τον ποθούμενο Ιησού, τον Άρτο της Ζωής.

Τα τίμια λείψανά τους φυλάσσονται μέχρι σήμερα στα Εγγύς Σπήλαια του οσίου Αντωνίου, σκορπίζοντας την ευωδία της αγιότητας στους προσκυνητές.