Ο Μακάριος Ελεσβαάν, Βασιλιάς της Αιθιοπίας

Ένας βασιλιάς της Αιθιοπίας κήρυξε πόλεμο σε όλη μια χώρα για να σταματήσει τη σφαγή των χριστιανών της Αραβίας. Όταν όμως ηττήθηκε, αναζήτησε έναν ερημίτη και έμαθε πως η ίδια η εκδίκηση τον είχε απομακρύνει από τον Θεό. Ο μακάριος Ελεσβαάν υπήρξε αυτοκράτορας της περιοχής που σήμερα ονομάζεται Αιθιοπία, και έζησε σε εποχή ταραγμένη και δύσκολη.

Στο όνομα Καλέβ τον αναφέρουν τα νομίσματα και οι επιγραφές που σώθηκαν από τη βασιλεία του. Την ίδια εποχή, η γειτονική Αραβία βρισκόταν στα χέρια ενός σκληρού ηγεμόνα, του Δουνάν, ο οποίος καταδίωκε και θανάτωνε όσους πίστευαν στον Χριστό. Ο ευσεβής Ελεσβαάν δεν μπορούσε να μείνει αδιάφορος μπροστά στις σφαγές των αδελφών του στην πίστη.

Έβλεπε ολόκληρες κοινότητες να αφανίζονται και την ομολογία του Χριστού να πνίγεται στο αίμα των μαρτύρων. Έτσι κήρυξε πόλεμο εναντίον του Δουνάν, με την ελπίδα να τους ελευθερώσει. Η πρώτη όμως εκστρατεία του δεν είχε την έκβαση που περίμενε ο ίδιος και ο στρατός του.

Η ήττα ήταν σκληρή και απρόσμενη, και ο βασιλιάς αναγκάστηκε να επιστρέψει στην πατρίδα του γεμάτος απορία και θλίψη. Δεν μπορούσε να κατανοήσει γιατί ο Θεός δεν είχε ευλογήσει έναν αγώνα που έμοιαζε δίκαιος και απαραίτητος για τη σωτηρία των πιστών. Θέλοντας να μάθει την αιτία της αποτυχίας του, ο Ελεσβαάν δέχθηκε μια αποκάλυψη από τον ουρανό και κατευθύνθηκε προς το ασκητήριο ενός ερημίτη.

Ο γέροντας ονομαζόταν Ζήνων και ζούσε αποτραβηγμένος από τον κόσμο, παραδομένος στην προσευχή και στη νηστεία. Με παρρησία αλλά και με αγάπη, ο άγιος ασκητής φανέρωσε στον βασιλιά πως η ψυχική του διάθεση δεν ήταν καθαρή ενώπιον του Θεού. Του εξήγησε πως είχε εκστρατεύσει με πνεύμα εκδίκησης και όχι με ταπεινή υπακοή στο θέλημα του Κυρίου.

Του θύμισε τον αψευδή λόγο της Γραφής, ότι σε εμένα ανήκει η εκδίκηση και εγώ θα ανταποδώσω. Ο γέροντας τον προέτρεψε να δώσει μια σοβαρή υπόσχεση στον Θεό, αν επιθυμούσε να αποφύγει την οργή του για την αυθαίρετη εκείνη συμπεριφορά. Έπρεπε να ταχθεί ολόκληρος στον Χριστό και να αφιερώσει την υπόλοιπη ζωή του στη μετάνοια και στην άσκηση.

Μόνο τότε θα μπορούσε πραγματικά να νικήσει τον Δουνάν και να ελευθερώσει τους χριστιανούς της Αραβίας. Ο Ελεσβαάν άκουσε τα λόγια του γέροντα με συντριβή και ταπεινή καρδιά, και έδωσε αμέσως τη μεγάλη του υπόσχεση στον Κύριο. Με την ευχή του ερημίτη και την υπόσχεση φυλαγμένη στην καρδιά του, ο βασιλιάς οργάνωσε δεύτερη εκστρατεία γύρω στα πεντακόσια είκοσι μετά Χριστόν.

Αυτή τη φορά ο στρατός του βάδισε με άλλη δύναμη, καθώς ο ηγέτης του δεν ζητούσε πια προσωπική ικανοποίηση. Η νίκη ήρθε καθαρή και αποφασιστική, ο Δουνάν συνελήφθη και θανατώθηκε, και ο διωγμός των χριστιανών έλαβε τέλος. Σύμφωνα με το Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, μετά τη νίκη του εναντίον των εχθρών του Χριστού, ο Ελεσβαάν έστειλε το βασιλικό του διάδημα στα Ιεροσόλυμα.

Φρόντισε να αναρτηθεί κοντά στον ζωοδόχο τάφο του Κυρίου, την εποχή που αυτοκράτορας ήταν ο Ιουστίνος. Με την κίνηση αυτή έδειξε ότι η εξουσία και η δόξα του ανήκαν αποκλειστικά στον Χριστό και όχι στον ίδιο. Στη συνέχεια κράτησε με ακρίβεια τον λόγο που είχε δώσει στον Θεό μέσα από τον γέροντα Ζήνωνα.

Παραιτήθηκε από τον αυτοκρατορικό θρόνο και αποσύρθηκε σε ένα ησυχαστήριο, μακριά από τιμές και θορύβους. Για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια έζησε με αυστηρή νηστεία, αδιάλειπτη προσευχή και σκληρή άσκηση, και κοιμήθηκε εν Κυρίω γύρω στα πεντακόσια πενήντα τρία με πεντακόσια πενήντα πέντε μετά Χριστόν.