Η Αγία Σεβαστιανή και η Μαρτυρική της Πορεία

Όταν ο δήμιος κατέβασε το ξίφος στον λαιμό της, αντί για αίμα ανέβλυσε γάλα μπροστά στα έκπληκτα μάτια του πλήθους. Λίγο πριν, μέσα στο στάδιο, ένα τεράστιο λιοντάρι την είχε περικυκλώσει με ανθρώπινη φωνή, υμνώντας την αθλήτρια του Χριστού. Η Αγία Σεβαστιανή καταγόταν από τη Σεβαστή της Φρυγίας, στο δυτικό εσωτερικό της Μικράς Ασίας, και έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Δομετιανού.

Δέχτηκε τη χριστιανική διδασκαλία και βαπτίστηκε από τον ίδιο τον απόστολο Παύλο, παίρνοντας από εκείνον τη φλόγα της πίστης και τη γενναιότητα της μαρτυρίας. Με ζήλο ασυνήθιστο για γυναίκα της εποχής της, κήρυξε τον λόγο του Ευαγγελίου στη Μαρκιανούπολη της Θράκης, κοντά στις δυτικές ακτές της σημερινής Βουλγαρίας. Έμπαινε στα σπίτια των ειδωλολατρών και κέρδιζε πολλές ψυχές, ιδιαίτερα γυναίκες, για την πίστη του Χριστού.

Η δράση της δεν πέρασε απαρατήρητη, καθώς κάποιοι έσπευσαν να την καταγγείλουν στις αρχές της πόλης. Συνελήφθη από τον ηγεμόνα Σέργιο, κακοποιήθηκε σκληρά και τελικά εξορίστηκε από τον τόπο όπου είχε σπείρει τον σπόρο του Ευαγγελίου. Η εξορία όμως δεν την έκαμψε, αλλά την οδήγησε σε καινούριους τόπους μαρτυρίας.

Με σταθερή την πίστη της, προχώρησε ατρόμητη προς τη νέα δοκιμασία. Φτάνοντας στην Ηράκλεια της Θράκης, η αγία βρέθηκε ξανά αντιμέτωπη με την οργή των ειδωλολατρών αρχόντων. Ο ηγεμόνας Πομπηιανός την συνέλαβε αμέσως και την έριξε στη φυλακή, αναζητώντας τρόπο να την κάμψει.

Στην αρχή προσπάθησε με υποσχέσεις δόξας και πλούτου, έπειτα με φοβερές απειλές βασανιστηρίων και θανάτου. Όμως η γυναικεία της φύση ντρόπιασε τους ίδιους τους βασανιστές της με την ασύλληπτη αντοχή της. Διέταξε λοιπόν να την χτυπήσουν με μολύβδινες σφαίρες σε όλο της το σώμα και να την κλείσουν πάλι στο μπουντρούμι.

Εκεί όμως της φανερώθηκε ο απόστολος Παύλος, την χαιρέτησε και της προφήτεψε ότι θα μαρτυρούσε για τον Ιησού και στην πόλη όπου βρισκόταν. Για μία ολόκληρη εβδομάδα ο εξουσιαστής την έριξε μέσα σε αναμμένο καμίνι, από όπου εκείνη βγήκε άκαυτη και αβλαβής. Την ώρα που προσευχόταν, ξέσπασε μεγάλος άνεμος με σφοδρό χαλάζι, που έσβησε τις φλόγες και διασκόρπισε τους θεατές μαζί με τον άρχοντα.

Έκπληκτος από το θαύμα, ζήτησε να μάθει τα στοιχεία της, όμως εκείνη σιωπούσε σταθερά μπροστά στις ερωτήσεις του. Άλλοι παρόντες τότε αναγκάστηκαν να αποκαλύψουν την ταυτότητα και την καταγωγή της μάρτυρος του Χριστού. Στη συνέχεια την οδήγησαν στον ανώτερο ηγεμόνα της Ηράκλειας για νέα ανάκριση και σκληρότερα βασανιστήρια.

Πριν φτάσει εκεί, ένας άγγελος Κυρίου την επισκέφθηκε και την διαβεβαίωσε ότι θα στεκόταν κοντά της σε κάθε δοκιμασία. Ο τύραννος διέταξε να την κρεμάσουν πάνω σε τροχό που ξέσχιζε τις σάρκες της με τρομερή σκληρότητα. Όμως τα κομμάτια από τις πληγές της ανέδιδαν θαυμαστή και γλυκιά ευωδία, ενώ εκείνη προσευχόταν αδιάκοπα στον Χριστό.

Όσοι παρακολουθούσαν έλεγαν ότι έμοιαζε σαν να υπέφερε κάποια άλλη υπεράνθρωπη ύπαρξη στη θέση της. Στην επόμενη δοκιμασία την έριξαν στα άγρια θηρία του σταδίου, μπροστά στο μανιασμένο πλήθος των ειδωλολατρών. Τότε ένα πελώριο λιοντάρι μίλησε με ανθρώπινη φωνή, δοξάζοντας την αθλήτρια και κατακρίνοντας τους εγκληματίες διώκτες της.

Στη συνέχεια την περικύκλωσε μαζί με μια λέαινα, βάζοντάς την στη μέση για να την τιμήσουν με σεβασμό. Ο τύραννος συντρίφτηκε από την ντροπή της ήττας του και διέταξε να της κόψουν το κεφάλι με ξίφος. Όταν έπεσε το ξίφος, αντί για αίμα ανέβλυσε από τον λαιμό της καθαρό γάλα.

Έτσι η μεγάλη αθλήτρια της Εκκλησίας παρέδωσε την ψυχή της στον Νυμφίο Χριστό, για τον οποίο είχε αγωνιστεί. Μετά τον αποκεφαλισμό, οι δήμιοι έβαλαν το τίμιο κεφάλι και το σώμα της μέσα σε ένα σακί. Πρόσθεσαν και ένα βαρύ κομμάτι μολύβι, ώστε να βυθιστούν αμέσως, και τα έριξαν στα βαθιά νερά της θάλασσας.

Όμως άγγελος Κυρίου έβγαλε τα σεβάσμια λείψανά της δυτικότερα, στην παραθαλάσσια πόλη της Ραιδεστού. Εκεί ευλαβείς χριστιανοί τα άλειψαν με ευωδιαστά μύρα και τα ενταφίασαν με τιμές που άρμοζαν σε αρχόντισσα της πίστης. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, αφού η αγία εξορίστηκε από τη Μαρκιανούπολη, έφτασε στην Ηράκλεια της Θράκης για να συναντήσει το τέλος της.

Εκεί την κρέμασαν από το κεφάλι και την έσχισαν με σιδερένια νύχια πριν λάβει τον στέφανο του μαρτυρίου. Το όνομα Σεβαστιανή στην ελληνική γλώσσα σημαίνει η σεβαστή, η αξιοτίμητη, η άξια κάθε σεβασμού. Ο βίος της αποτυπώνει με συγκλονιστικό τρόπο την πνευματική ανδρεία που χάρισε στους πιστούς η διδασκαλία του αποστόλου Παύλου.

Η μνήμη της τιμάται κάθε χρόνο στις είκοσι τέσσερις του μηνός Οκτωβρίου με κατάνυξη και ευλάβεια. Το μαρτύριο της αγίας μάς υπενθυμίζει ότι η αγάπη για τον Χριστό μπορεί να νικήσει κάθε φωτιά, κάθε θηρίο, κάθε σπαθί. Έτσι η Σεβαστιανή παραμένει αιώνια ζωντανή μέσα στη μνήμη και την καρδιά της Εκκλησίας.