Ο Ισαπόστολος Αβέρκιος και το θαύμα της πέτρας

Μέσα στη νύχτα ένας επίσκοπος μπήκε ολομόναχος στον ναό του Απόλλωνα και συνέτριψε τα είδωλα με ένα απλό ξύλο. Αργότερα, ο ίδιος άνθρωπος πρόσταξε έναν δαίμονα να σηκώσει μια τεράστια πέτρα από τη Ρώμη και να τη μεταφέρει στην πατρίδα του. Πρόκειται για τον άγιο Αβέρκιο, τον επίσκοπο της Ιεράπολης στη Φρυγία, που έζησε τον δεύτερο αιώνα μετά Χριστόν.

Στα χρόνια του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου η πόλη κατοικούνταν κυρίως από ειδωλολάτρες και ελάχιστοι ήταν οι Χριστιανοί. Όταν οι κάτοικοι γιόρταζαν με θυσίες τους ψεύτικους θεούς τους, ο άγιος δάκρυσε από πόνο για την πλάνη τους. Κλείστηκε στο σπίτι και παρακάλεσε τον Θεό να φωτίσει τις σκοτισμένες ψυχές των ανθρώπων της πόλης.

Στον ύπνο του παρουσιάστηκε ένας νέος εξαιρετικής ομορφιάς, που του παρέδωσε ένα ραβδί. Με τα λόγια του τον προέτρεψε να συντρίψει στο όνομά Του τους άρχοντες της ειδωλολατρικής πλάνης. Ο Αβέρκιος κατάλαβε πως ο ίδιος ο Κύριος του φανερώθηκε και γέμισε από ανείπωτη χαρά στην καρδιά του.

Σηκώθηκε αμέσως και ξεκίνησε με αποφασιστικότητα προς τον ναό του ειδώλου. Έφτασε στις κλειστές πόρτες του ναού και εκείνες άνοιξαν διάπλατα μόλις τις άγγιξε με το χέρι του. Μπήκε μέσα και άρχισε να γκρεμίζει πρώτα το μεγάλο άγαλμα του Απόλλωνα και έπειτα όλα τα υπόλοιπα είδωλα.

Τα κουφά και βουβά αγάλματα δεν μπορούσαν να αμυνθούν και έπεφταν σπασμένα στο δάπεδο με δυνατό κρότο. Οι ιερείς ξύπνησαν από τον θόρυβο και έτρεξαν τρομαγμένοι, αλλά είδαν τον Αβέρκιο να πατάει τα συντρίμμια χωρίς φόβο. Τους είπε με αυστηρότητα να αναγγείλουν στους άρχοντες πως οι θεοί τους μέθυσαν στη γιορτή και αλληλοσκοτώθηκαν.

Το πρωί η είδηση διαδόθηκε σε ολόκληρη την πόλη και το πλήθος ζητούσε με οργή τον θάνατό του. Οι πιστοί τον παρακαλούσαν να κρυφτεί κάπου, μέχρι να ηρεμήσει η ταραχή του λαού. Εκείνος όμως απάντησε με θάρρος ότι δεν αρμόζει σε ποιμένα να φοβάται, όταν τον στηρίζει ο ίδιος ο Κύριος.

Βγήκε στην αγορά και κάθισε σε υψωμένο σημείο για να μιλήσει ανοιχτά στους κατοίκους. Άρχισε να διδάσκει για τον αληθινό Θεό και να ξεσκεπάζει την απάτη των δαιμόνων στα είδωλα. Καθώς ο όχλος όρμησε μανιασμένος επάνω του, τρεις νέοι δαιμονισμένοι μέσα στο πλήθος έβγαλαν τρομερές κραυγές.

Ξέσκισαν τα ρούχα τους και κυλίστηκαν στο χώμα, φωνάζοντας στον άγιο να μη τους βασανίσει πριν την ώρα τους. Ο Αβέρκιος προσευχήθηκε στον Κύριο και τους χτύπησε ελαφρά με το ραβδί στο κεφάλι τους. Πρόσταξε τους δαίμονες στο όνομα του Χριστού να βγουν, χωρίς να βλάψουν καθόλου τα παιδιά.

Οι νέοι σηκώθηκαν εντελώς υγιείς και φιλούσαν με ευγνωμοσύνη τα πόδια του αγίου. Τότε ο λαός ξέχασε την οργή του και αναγνώρισε δημόσια ότι ο Θεός του Αβερκίου είναι ο μόνος αληθινός. Πεντακόσιοι άνδρες βαπτίστηκαν την επόμενη μέρα και σε λίγο καιρό όλη η Ιεράπολη και τα γύρω χωριά γνώρισαν τη χριστιανική πίστη.

Μία αρχόντισσα ονόματι Φρυέλλα, μητέρα του ανθυπάτου της Ανατολής, ήρθε τυφλή και έλαβε το φως της με την προσευχή του αγίου. Άλλες τρεις τυφλές γυναίκες θεραπεύτηκαν, καθώς ένα ουράνιο φως κατέβηκε λαμπρότερο από τον ήλιο. Κάθε μία είδε διαφορετική θεϊκή μορφή, μαρτυρώντας έτσι τον έναν Θεό σε Τριάδα προσώπων.

Ύστερα ο άγιος περιόδευσε στα γύρω μέρη, διδάσκοντας τη βασιλεία του Θεού και θεραπεύοντας πολλούς ασθενείς με τη χάρη του Χριστού. Σε μια τοποθεσία κοντά σε ποτάμι γονάτισε και παρακάλεσε τον Κύριο να αναβλύσει εκεί πηγή ζεστών νερών. Αμέσως, με ξαστεριά στον ουρανό, έπεσε κεραυνός και άνοιξε ιαματική πηγή στο σημείο της προσευχής του.

Όποιος λουζόταν στα νερά της θεραπευόταν από κάθε αρρώστια του σώματος. Κάποτε ο διάβολος φανερώθηκε με μορφή γυναίκας για να τον πειράξει, και ο άγιος χτύπησε το πόδι του σε μία πέτρα. Ο πονηρός καυχήθηκε ότι θα τον αναγκάσει στα γεράματα να ταξιδέψει μέχρι τη Ρώμη για να εκδικηθεί.

Πράγματι, λίγο αργότερα ένα δαιμόνιο μπήκε στη Λουκίλλα, την κόρη του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου, που είχε αρραβωνιαστεί τον συνάρχοντα Λούκιο Βήρο. Καμία θεραπεία δεν έπιανε και ο δαίμονας κραύγαζε πως μόνο ο επίσκοπος της Ιεράπολης μπορούσε να τον διώξει. Ο αυτοκράτορας έστειλε επιστολή στον ανθύπατο της Ανατολής και ζήτησε να μεταφερθεί ο άγιος με τιμή στη Ρώμη.

Ο Αβέρκιος ετοιμάστηκε και πήρε λίγο ψωμί και ένα ασκί με κρασί, λάδι, ξύδι και νερό. Με θαυμαστό τρόπο κάθε υγρό έτρεχε ξεχωριστά από το ίδιο ασκί, όταν το χρειαζόταν ο άγιος στον δρόμο. Όταν έφτασε στη Ρώμη, ο αυτοκράτορας τον υποδέχτηκε με μεγάλη τιμή μαζί με τη σύζυγό του Φαυστίνα.

Ο δαίμονας τον αναγνώρισε και γέλασε, καυχώμενος ότι κατάφερε να τον φέρει εκεί παρά τα γηρατειά του. Ο Αβέρκιος όμως πρόσταξε να βγάλουν την κόρη έξω από το παλάτι και προσευχήθηκε θερμά για τη σωτηρία της. Έδειξε τότε έναν τεράστιο λίθο μπροστά στο παλάτι, που μετά κόπου σήκωναν πολλοί άνθρωποι μαζί.

Πρόσταξε τον δαίμονα στο όνομα του Χριστού να σηκώσει την πέτρα και να τη μεταφέρει στην Ιεράπολη, κοντά στη νότια πύλη. Αμέσως ο δαίμονας βγήκε δεμένος από τον όρκο και σήκωσε τον λίθο, που πετούσε μέσα από τον αέρα με βαρύ στεναγμό. Ο κόσμος της Ρώμης έβλεπε την πέτρα να κινείται μόνη της και άκουγε τις κραυγές του αόρατου δαίμονα.

Η βασιλοπούλα σηκώθηκε υγιής και οι γονείς της προσέφεραν στον άγιο πλούσια δώρα. Εκείνος αρνήθηκε χρυσάφι και ασήμι και ζήτησε μόνο σιτάρι για τους φτωχούς της Ιεράπολης κάθε χρόνο. Ζήτησε επίσης την ανέγερση λουτρών στην πηγή των ιαματικών νερών για τους ασθενείς.

Μετά τη Ρώμη ο Κύριος του φανέρωσε σε όραμα ότι έπρεπε να κηρύξει στη Συρία και στις άλλες ανατολικές επαρχίες. Επισκέφθηκε την Αντιόχεια, την Απάμεια και πολλές γύρω πόλεις, στηρίζοντας τις εκκλησίες που είχαν ταραχθεί από την αίρεση των μαρκιωνιστών. Πέρασε τον Ευφράτη και βρέθηκε στη Νίσιβη και σε όλη τη Μεσοποταμία, καθώς και στην Κιλικία και την Πισιδία.

Επισκέφθηκε ακόμη τα Σύνναδα, τη μητρόπολη της Φρυγίας, και παντού έφερνε μεγάλη ωφέλεια στους πιστούς και στους πλανεμένους. Πολλούς ειδωλολάτρες οδήγησε στην πίστη και πολλούς αιρετικούς αναγκάστηκε να αποστομώσει με τα λόγια του. Ονομάστηκε ισαπόστολος, επειδή κανένας μετά τους Αποστόλους δεν περιόδευσε τόσες χώρες και πόλεις για τον Χριστό.

Όταν επέστρεψε στην Ιεράπολη, οι κάτοικοι όλοι μαζί έτρεξαν να τον προϋπαντήσουν με χαρά και δάκρυα. Μπαίνοντας στην πόλη, ανέβηκε στον θρόνο του ναού και δίδαξε πάλι το ποίμνιό του με αγάπη πατρική. Έζησε τα υπόλοιπα χρόνια του με ταπείνωση και δικαιοσύνη, ποιμαίνοντας τους πιστούς του με σύνεση.

Λίγο πριν την κοίμησή του ο Κύριος του φανέρωσε σε όραμα ότι πλησίαζε η ώρα της ανάπαυσής του. Ο άγιος κάλεσε ολόκληρο το ποίμνιό του και τους ανήγγειλε πως σύντομα θα τελείωνε η επίγεια ζωή του. Τους παρακάλεσε να μένουν αμετακίνητοι στην πίστη, να μην απελπίζονται στην ελπίδα και να αγαπούν ο ένας τον άλλον χωρίς υποκρισία.

Ετοίμασε μόνος του τον τάφο του και έδωσε για τελευταία φορά την πατρική του ευλογία στους πιστούς. Στη συνέχεια παρέδωσε με γαλήνη την ψυχή του στον Κύριο, σε ηλικία εβδομήντα τριών ετών, σύμφωνα με την παράδοση της Ρωσικής συναξαριστικής διηγήσεως. Οι κάτοικοι της Ιεράπολης τον έθαψαν με ευλάβεια και τοποθέτησαν με μεγάλο κόπο στον τάφο του εκείνη την πέτρα, που είχε φέρει κάποτε ο δαίμονας από τη Ρώμη.

Από τον τάφο του και από την ιαματική πηγή των θαυμαστών νερών δίνονταν πλήθος θεραπείες σε όσους κατέφευγαν με πίστη. Ο ίδιος είχε γράψει τη δική του επιτύμβια επιγραφή, η οποία σώθηκε χαραγμένη και βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο του Λατερανού στη Ρώμη. Η τιμία κάρα του αγίου φυλάσσεται σήμερα στην ιερά μονή της Παναγίας στο νησί της Άνδρου.

Τεμάχια του ιερού λειψάνου του βρίσκονται επίσης στις μονές Καρακάλλου του Αγίου Όρους, Προυσού Ευρυτανίας και Φανερωμένης Σαλαμίνας. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του ισαποστόλου ποιμένα στις είκοσι δύο Οκτωβρίου κάθε χρόνο.