Ο Επίσκοπος Αλέξανδρος και οι συμμάρτυρές του στην Αδριανούπολη

Ένας στρατιώτης που στεκόταν φρουρός στα βασανιστήρια άλλαξε ξαφνικά στρατόπεδο και προτίμησε τον θάνατο μαζί με τον δεσμώτη επίσκοπο. Τέσσερις γυναίκες παρουσιάστηκαν αργότερα μόνες τους μπροστά στον άρχοντα και ζήτησαν να πεθάνουν για τον Χριστό. Βρισκόμαστε στον τρίτο αιώνα μετά Χριστόν, σε μια εποχή που η πίστη απλωνόταν με ορμή ανάμεσα στους ειδωλολάτρες.

Πολλοί έχαναν τη ζωή τους μόνο και μόνο επειδή αρνιόντουσαν να προσκυνήσουν τα άψυχα είδωλα. Στην Αδριανούπολη ποίμαινε τότε ο επίσκοπος Αλέξανδρος, άνδρας με φλογερό ζήλο και ασυνήθιστη παρρησία στο κήρυγμα. Έβγαινε μέσα στα πλήθη των εθνικών και μιλούσε με τέτοια δύναμη, ώστε πολλοί άφηναν τη θρησκεία των προγόνων τους και ζητούσαν να βαπτιστούν.

Παρά τους διωγμούς που μάστιζαν τους χριστιανούς εκείνη την περίοδο, ο επίσκοπος δεν λύγιζε ούτε υποχωρούσε. Συνέχιζε άφοβα το έργο του και οδηγούσε διαρκώς νέες ψυχές στην κολυμβήθρα. Η δράση του αυτή προκάλεσε σύντομα την οργή του τοπικού άρχοντα, που είδε την ειδωλολατρία να χάνει συνεχώς οπαδούς μέσα στην πόλη του.

Ο άρχοντας διέταξε αμέσως τη σύλληψη του επισκόπου και τον υπέβαλε σε σκληρά βασανιστήρια. Σκοπός του ήταν να τον λυγίσει και να τον αναγκάσει να θυσιάσει στα είδωλα μπροστά στο πλήθος. Ο Αλέξανδρος όμως υπέμενε τα πάντα με θαυμαστή υπομονή και δεν δεχόταν ποτέ να προσκυνήσει τα άψυχα κατασκευάσματα των ανθρώπινων χεριών.

Προτιμούσε να προσφέρει τον ίδιο τον εαυτό του θυσία στον αληθινό Θεό, θυμούμενος τα λόγια του Κυρίου ότι όποιος χάσει τη ζωή του για χάρη Του θα τη βρει. Ανάμεσα στους στρατιώτες που παρακολουθούσαν τα βασανιστήρια βρισκόταν κάποιος Ηράκλειος, νέος και γενναίος άνδρας. Βλέποντας την ασύλληπτη καρτερία του επισκόπου, ένιωσε μέσα του να ανατέλλει ξαφνικά η πίστη στον Χριστό.

Ομολόγησε δημόσια το νέο του φρόνημα και στράφηκε αμέσως εναντίον του στον άρχοντα. Τον συνέλαβαν επιτόπου και τον παρέδωσαν στους δημίους, οι οποίοι του προκάλεσαν φοβερούς πόνους με κάθε λογής όργανα. Στο τέλος, αφού δεν κατάφεραν τίποτα, του απέκοψαν την κεφαλή με ξίφος και τον στεφάνωσε ο Χριστός.

Όσο για τον επίσκοπο Αλέξανδρο, ένα μεγάλο θαύμα φανερώθηκε μέσα στο ίδιο το δικαστήριο. Με τη χάρη του Θεού οι πληγές του έκλεισαν ξαφνικά και το σώμα του παρουσιάστηκε ολόκληρο και υγιές μπροστά στα μάτια όλων. Η είδηση διαδόθηκε γρήγορα στην πόλη και άναψε στις καρδιές πολλών την επιθυμία να γνωρίσουν τον αληθινό Θεό.

Ανάμεσα σε εκείνους που συγκλονίστηκαν ήταν τέσσερις γυναίκες, η Θεοδότη, η Γλυκερία, η Άννα και η Ελισάβετ. Παρουσιάστηκαν με τόλμη μπροστά στον άρχοντα και ομολόγησαν φανερά την πίστη τους στον Χριστό. Έλεγξαν μάλιστα με παρρησία την πλάνη της ειδωλολατρίας και την ματαιότητα των ψεύτικων θεών.

Ο άρχοντας εξοργίστηκε από τη στάση τους και διέταξε αμέσως την εκτέλεσή τους. Οδηγήθηκαν στον τόπο των μαρτύρων και έλαβαν με γενναιότητα τον θάνατο διά ξίφους. Τελευταίος από όλους παρέδωσε την αγία ψυχή του ο επίσκοπος Αλέξανδρος, αποκεφαλισμένος επίσης με ξίφος.

Έτσι έλαβε από τον Κύριο το αμάραντο στεφάνι της αιώνιας δόξας.