Η Εικόνα της Παναγίας της Λυτρώτριας

Μια θαυματουργή εικόνα της Παναγίας ανέστησε ένα νεκρό παιδί στο χωριό Μαυροβούνι της Σπάρτης και έδιωξε ένα φοβερό σμήνος ακρίδων από τα χωράφια των κατοίκων. Ο ίδιος Γέροντας που την κρατούσε στα χέρια του, ο Μαρτινιανός, πέρασε χρόνια ολόκληρα κρυμμένος σε μια απόκρημνη σπηλιά πάνω από τη θάλασσα, για να ξεφύγει από το πλήθος που τον αναζητούσε. Στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα ζούσε στο Άγιον Όρος ένας αξιόλογος ασκητής, ο μοναχός Κωνσταντίνος Θεόδουλος.

Αυτός ο Γέροντας είχε στην κατοχή του μια θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου, ζωγραφισμένη περίπου εκατόν πενήντα χρόνια νωρίτερα. Μετά την κοίμηση του ασκητή, η ιερή εικόνα πέρασε στα χέρια του μαθητή του, του σχιμοναχού Μαρτινιανού, ο οποίος είχε φτάσει στο Άγιον Όρος από την Ελλάδα το χίλια οκτακόσια είκοσι ένα. Στις αρχές του χίλια οκτακόσια σαράντα ένα ο πατέρας Μαρτινιανός άφησε το Άγιον Όρος και κατευθύνθηκε προς την πόλη Μαυροβούνι, που ανήκε στη μητρόπολη της Σπάρτης.

Εκεί, σε εκείνα τα χώματα, επρόκειτο σύντομα να συμβούν πολλά και θαυμαστά γεγονότα γύρω από την ιερή αυτή εικόνα. Οι κάτοικοι της περιοχής βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια τρομερή συμφορά, καθώς τα χωράφια, τα δάση και σχεδόν όλη η βλάστηση καταστρέφονταν από ακρίδες. Τα έντομα προχωρούσαν σαν πυκνή μάζα και ρήμαζαν τα πάντα στο πέρασμά τους μέχρι την πόλη του Μαραθώνα.

Οι τοπικές αρχές έβγαζαν τους κατοίκους από τα σπίτια τους και τους ανάγκαζαν να μαζεύουν τα καταστροφικά έντομα. Έπειτα τα έριχναν σε λάκκους και τα έκαιγαν, όμως όλα αυτά τα μέτρα έμεναν χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Όσο περισσότερες ακρίδες σκότωναν, τόσο φαινόταν πως ο αριθμός τους πολλαπλασιαζόταν χωρίς σταματημό.

Οι άνθρωποι έχασαν κάθε ελπίδα για ανθρώπινη βοήθεια και τέλεσαν παράκληση, αλλά η συμφορά συνεχιζόταν με την ίδια ορμή. Τρομαγμένοι οι χωρικοί στράφηκαν στον πατέρα Αλέξιο, έναν άνθρωπο του Θεού, που ζούσε σε μοναστήρι κοντά στην ταλαιπωρημένη εκείνη περιοχή. Ο πατέρας Αλέξιος πήρε μαζί του ιερά λείψανα και τους συμβούλεψε να κάνουν παράκληση και λιτανεία προς τα χωράφια.

Οι ακρίδες όμως, σαν να ερεθίστηκαν από αυτές τις ενέργειες, στράφηκαν τότε όλες ενάντια στους ίδιους τους προσκυνητές. Αμέτρητα έντομα όρμησαν στους ανθρώπους και τους χτυπούσαν κυρίως στα μάτια. Κάτοικοι και ιερείς έφυγαν τότε τρομαγμένοι στα σπίτια τους, μη ξέροντας πια πού να βρουν παρηγοριά.

Όταν ο Γέροντας Μαρτινιανός έμαθε για τη συμφορά, τέλεσε και αυτός παράκληση και μίλησε στους χωρικούς με λόγια γεμάτα πίστη. Τους είπε πως η πίστη τους δεν πρέπει να είναι τόσο αδύναμη, ώστε να μη ζητούν τη βοήθεια του Κυρίου με θερμότερη προσευχή. Τους κάλεσε να μαζευτούν τουλάχιστον οι γέροντες και να καταφύγουν στη δυνατή μεσιτεία της Βασίλισσας του Ουρανού και της Γης.

Τους πρότεινε να πάρουν την αγία εικόνα της Παναγίας και να προσευχηθούν όλοι μαζί με εμπιστοσύνη στον Κύριο. Οι κάτοικοι ακολούθησαν τη συμβουλή του ευλαβούς Γέροντα και συγκεντρώθηκαν με βαθιά πεποίθηση στη μεσιτεία της Θεοτόκου. Μαζεύτηκαν όχι μόνο οι γέροντες, αλλά και άνδρες, γυναίκες και παιδιά, ενώ ήταν παρόντες και τέσσερις ιερείς.

Η λιτανεία ακολούθησε τον Γέροντα, που κρατούσε την αγία εικόνα, και προχώρησε ως μέσα στα χωράφια. Εκεί ο πατέρας Μαρτινιανός απέθεσε την εικόνα στο χώμα και όλοι οι χωρικοί έπεσαν μπροστά της και προσευχήθηκαν με δάκρυα. Η Δέσποινα δεν αρνήθηκε την παράκληση των πιστών δούλων του Υιού της και έδιωξε αμέσως τις ακρίδες από τον τόπο.

Ξαφνικά παρουσιάστηκε ένα τεράστιο σμήνος πουλιών και χύθηκε με ταχύτητα πάνω στα έντομα. Οι ακρίδες σηκώθηκαν τότε από τα χωράφια και πέταξαν σε τόσο πυκνή μάζα, ώστε σκότισαν το φως του ήλιου. Αργότερα, στο ίδιο χωριό Μαυροβούνι, ζούσε ένα μικρό αγόρι που υπέφερε από βαριά αρρώστια και η κατάστασή του χειροτέρευε ολοένα.

Οι γονείς του παρακάλεσαν τον ιερέα της ενορίας να έρθει να του φέρει τη Θεία Κοινωνία πριν να είναι αργά. Ο ιερέας όμως καθυστέρησε για κάποιον λόγο και άργησε πολύ να φτάσει στο σπίτι του παιδιού. Όταν τελικά πήρε τα Τίμια Δώρα και ξεκίνησε, κάλεσε μαζί του και τον Γέροντα Μαρτινιανό.

Στην πόρτα του σπιτιού όμως τους περίμενε η συγκλονιστική είδηση πως το παιδί είχε ήδη ξεψυχήσει. Ο ιερέας γέμισε με βαθιά συντριβή, καθώς η καθυστέρησή του είχε στερήσει από το παιδί την τελευταία πνευματική παρηγοριά. Η μόνη ελπίδα που τους είχε απομείνει ήταν να καταφύγουν στο έλεος του Θεού.

Ο ιερέας ζήτησε τότε από τον πατέρα Μαρτινιανό να φέρει την εικόνα του και να προσευχηθούν στη Βασίλισσα του Ουρανού. Ο Γέροντας έβγαλε την ιερή εικόνα που πάντοτε είχε μαζί του και την τοποθέτησε πάνω στο κρεβάτι του παιδιού. Με τη βεβαιότητα πως τίποτε δεν είναι αδύνατο για την Παναγία, όλοι έπεσαν μπροστά της και την παρακαλούσαν να επαναφέρει το παιδί στη ζωή.

Έπειτα από αρκετή προσευχή, ο Γέροντας άγγιξε τρεις φορές με την εικόνα τον νεκρό. Τότε το παιδί άνοιξε ξαφνικά τα μάτια του. Με την παράκληση του πατέρα Μαρτινιανού, το παιδί κοινώνησε τα Άχραντα Μυστήρια και στη συνέχεια σηκώθηκε εντελώς υγιές.

Την επόμενη ημέρα πήγε κανονικά στο σχολείο, όπου είχε αρχίσει λίγο νωρίτερα να μαθαίνει τα πρώτα του γράμματα. Αργότερα, το αγόρι που γύρισε από τον θάνατο στη ζωή έγινε μοναχός σε ξένη χώρα με το όνομα Αλέξιος. Για πολλά χρόνια έζησε ασκητικά στο Άγιον Όρος, μέσα στη σιωπή και την προσευχή.

Η είδηση αυτού του ένδοξου θαύματος απλώθηκε γρήγορα σε όλη την ευρύτερη περιοχή. Πολλοί άνθρωποι που υπέφεραν από σωματικές και πνευματικές ασθένειες έτρεχαν με πίστη μπροστά στην εικόνα της Παναγίας. Το μικρό σπίτι του Γέροντα ήταν πάντοτε γεμάτο κόσμο και ο ίδιος αναγκάστηκε να κρυφτεί.

Όμως ο κόσμος τον ανακάλυπτε ξανά και ξανά. Ο πατέρας Μαρτινιανός δεν θα είχε καμία αντίρρηση να επισκέπτεται τους αρρώστους με την εικόνα. Όμως η ευλάβεια του κόσμου προς την Παναγία αναμιγνυόταν με την επιθυμία να δοξάσουν και τον ίδιο τον Γέροντα.

Σκέφτηκε λοιπόν πως έπρεπε να αποσυρθεί κάπου, όπου κανείς δεν θα μπορούσε να τον βρει. Κατευθύνθηκε προς την ακροθαλασσιά και πάνω από τη θάλασσα βρήκε έναν απόκρημνο βράχο με μια σπηλιά. Εκεί νόμισε πως είχε επιτέλους εξασφαλίσει την πλήρη απομόνωσή του.

Η αγαθή θέληση όμως της Παναγίας είχε κανονίσει τα πράγματα διαφορετικά για τον ταπεινό ασκητή. Μια νύχτα, ενώ προσευχόταν μέσα στη σπηλιά, άκουσε ξαφνικά μια φωνή να του δίνει σαφή εντολή. Η φωνή τού ζητούσε να μην κρύβει πια την ιερή εικόνα, αλλά να διακονεί τις ανάγκες των ανθρώπων.

Ο Γέροντας προσπάθησε να επικαλεστεί την αναξιότητα και την αδυναμία του, όμως η φωνή επέμεινε με μεγαλύτερη δύναμη. Του είπε πως όλα αυτά συμβαίνουν για τη δόξα της Μητέρας του Θεού και πρέπει να υπακούσει χωρίς δισταγμό. Όταν ο Γέροντας τελείωσε την προσευχή του, αποφάσισε να ξεκουραστεί για λίγο μέσα στη σπηλιά.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο χώρος φωτίστηκε από ένα εξαιρετικό και ασυνήθιστο φως. Βγήκε έκπληκτος πάνω στον βράχο, για να αναζητήσει την πηγή αυτής της θαυμαστής λάμψης. Αντίκρισε τότε ένα συγκλονιστικό θέαμα, που του χάραξε για πάντα την καρδιά.

Είδε έναν στύλο φωτός να εκτείνεται από τον ουρανό μέχρι τη γη μπροστά του. Άκουσε πάλι την ίδια φωνή να τον προστάζει να αφήσει τη μοναξιά του και να υπηρετήσει τον πλησίον. Έτσι ο ασκητής άνοιξε επιτέλους την πόρτα του στους κατοίκους εκείνης της περιοχής.

Από εκείνη τη στιγμή άρχισε να δέχεται τους πιστούς που έτρεχαν στα πόδια του. Υπήρχε εκείνον τον καιρό μια δαιμονισμένη γυναίκα με το όνομα Ελένη. Φώναζε συνεχώς πως γνώριζε καλά τον κρυψώνα του Γέροντα.

Διακήρυττε ταυτόχρονα πως μόνο η εικόνα του μπορούσε να της χαρίσει τη θεραπεία. Το δαιμόνιο που την κατείχε ήταν εξαιρετικά άγριο και τρομερό. Φανέρωνε δημόσια τα κρυφά αμαρτήματα όλων όσοι πλησίαζαν την Ελένη για να τη δουν.

Ένας ευλαβής ιερέας αποφάσισε τότε να διαβάσει επάνω της τους εξορκισμούς, ό,τι κι αν συνέβαινε. Για τον λόγο αυτό πήγε ο ίδιος στο σπίτι της δυστυχισμένης γυναίκας. Μόλις τον αντίκρισε, η Ελένη όρμησε επάνω του και άρχισε να βρίζει τον λειτουργό του Υψίστου.

Φώναζε προκλητικά πως δεν επρόκειτο ποτέ να καταφέρει να τη διώξει με τα λόγια του. Ο ιερέας όμως συνέχισε να διαβάζει τις ευχές, χωρίς να πτοηθεί από τις φωνές του δαίμονα. Ζήτησε τότε από το πονηρό πνεύμα να αποκαλύψει ποιος θα μπορούσε να το διώξει οριστικά.

Παρά τη θέλησή του, ο δαίμονας μίλησε για έναν ερημίτη Γέροντα, που είχε μια ιερή εικόνα. Αποκάλεσε τον ασκητή με βρισιές και τον περιέγραψε σαν κακό μοναχό. Ο ιερέας ρώτησε τότε πού μπορούσε να τον συναντήσει, και ο δαίμονας, αναγκασμένος από τη δύναμη του Θεού, φανέρωσε το κρυφό μέρος του πατέρα Μαρτινιανού.

Το πρωί μετά το όραμα, ο Γέροντας άκουσε τον θόρυβο ενός πλήθους ανθρώπων μπροστά από τον βράχο του. Τον παρακαλούσαν να κατέβει και να βοηθήσει όσους υπέφεραν από πολλές δοκιμασίες. Είδε σε όλα αυτά το θέλημα του Θεού και υπάκουσε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Κατέβηκε λοιπόν και πήγε στα σπίτια των χωρικών, για να τους ανακουφίσει. Επισκέφθηκε πρώτα την Ελένη, τη δαιμονισμένη γυναίκα της περιοχής. Καθώς ο Γέροντας πλησίαζε στο σπίτι της, εκείνη έπεσε αναίσθητη και άρχισε να ουρλιάζει με τρόπο τρομακτικό.

Όταν ο πατέρας Μαρτινιανός μπήκε μέσα, τοποθέτησε την ιερή εικόνα και έπεσε μπροστά της σε προσευχή. Αμέσως το δαιμόνιο βγήκε από τη γυναίκα με μεγάλο και φοβερό βογκητό. Εκείνη συνήλθε και ευχαρίστησε με δάκρυα και βαθιά συγκίνηση τη Θεοτόκο για τη σωτηρία της.

Από εκείνη τη στιγμή ένιωσε εντελώς καλά στο σώμα και στην ψυχή της. Πολλοί άλλοι δαιμονισμένοι θεραπεύτηκαν επίσης μπροστά στη θαυματουργή εκείνη εικόνα. Εξαιτίας όλων αυτών των θαυμάτων, το σπίτι του Γέροντα ήταν πάντοτε γεμάτο από κόσμο.

Τελικά ο πατέρας Μαρτινιανός αποφάσισε να επιστρέψει στο μοναστήρι του στο Άγιον Όρος. Όταν οι άνθρωποι έμαθαν την αναχώρησή του, τον ακολούθησαν για αρκετή απόσταση και τον αποχαιρέτησαν με μεγάλη θλίψη και κραυγές. Το χίλια οκτακόσια ογδόντα τέσσερα, λίγο αφότου έφτασε στο Άγιον Όρος και μπήκε στη μονή του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Παντελεήμονα, ο πατέρας Μαρτινιανός εκοιμήθη ειρηνικά.

Η ιερή εικόνα της Θεοτόκου παρέμεινε ως πολύτιμη κληρονομιά μέσα στο μοναστήρι του. Φυλάχθηκε εκεί με μεγάλη ευλάβεια μέχρι τις είκοσι Ιουλίου του χίλια οκτακόσια ογδόντα εννέα. Τότε ο αρχιμανδρίτης Μακάριος, ηγούμενος της Μονής του Αγίου Παντελεήμονα, παρέδωσε την εικόνα της Λυτρώτριας σαν ευλογία στη νεόκτιστη Μονή του Αγίου Σίμωνος του Κανανίτη στον Καύκασο, που ήταν γνωστή ως Νέος Άθως.

Η ιερή εικόνα παραμένει εκεί από εκείνα τα χρόνια μέχρι και σήμερα. Ο πρώτος εορτασμός για τη μεταφορά της εικόνας στη Μονή του Νέου Άθω έγινε στις δεκαεπτά Οκτωβρίου του χίλια οκτακόσια ογδόντα εννέα. Γι' αυτόν τον λόγο καθιερώθηκε εκείνη την ημέρα η εορτή προς τιμή της θαυματουργής εικόνας.

Εκείνον περίπου τον καιρό μια θαλασσοταραχή έβγαλε στην ακτή του μοναστηριού πάνω από έναν τόνο ψάρια. Στην ιερή αυτή εικόνα η Παναγία κρατεί το Θείο Βρέφος στο δεξί της χέρι. Ο Κύριος με το δεξί του χέρι ευλογεί όλους τους πιστούς που τον προσκυνούν.

Η μνήμη της εικόνας της Παναγίας της Λυτρώτριας τιμάται στις δεκαεπτά Οκτωβρίου και στις τέσσερις Απριλίου κάθε χρόνο.