Η Αγία Σουσάνικ, Βασίλισσα της Γεωργίας

Μια βασίλισσα της Γεωργίας πέρασε έξι ολόκληρα χρόνια αλυσοδεμένη σε σκοτεινό κελί, επειδή αρνήθηκε να ακολουθήσει τον σύζυγό της στη λατρεία της φωτιάς. Ο ίδιος ο άντρας της, ο πρίγκιπας Βαρσκέν, την χτύπησε ανελέητα και την φυλάκισε, μόνο και μόνο επειδή έμεινε πιστή στον Χριστό. Η Αγία Σουσάνικ ήταν σύζυγος του πρίγκιπα Βαρσκέν, ηγεμόνα της Χερέτι, μιας επαρχίας στη νοτιοανατολική Γεωργία.

Η περιοχή τότε βρισκόταν κάτω από περσικό έλεγχο και ο σύζυγός της λειτουργούσε ουσιαστικά ως αντιβασιλέας των Περσών. Είχε ανατραφεί σε μια ευσεβή χριστιανική οικογένεια και η ψυχή της ήταν ποτισμένη με την αγάπη και τον φόβο του Θεού. Εκείνη την εποχή το Καρτλί δεχόταν βαριά πολιτική πίεση από την Περσία, και ο Βαρσκέν επισκέφθηκε τον Πέρση βασιλιά Περόζ, ελπίζοντας σε φιλικότερες σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.

Εκεί αρνήθηκε πρόθυμα την αληθινή πίστη, ασπάστηκε τη λατρεία της φωτιάς και υποσχέθηκε στον βασιλιά πως θα μεταστρέψει και τη γυναίκα του και τα παιδιά του μόλις γυρίσει πίσω στην πατρίδα του. Το ταξίδι αυτό άλλαξε για πάντα τη ζωή της οικογένειάς του. Καθώς πλησίαζε στα σύνορα της Χερέτι, ο Βαρσκέν έστειλε αγγελιαφόρους στην πόλη Τσουρτάβι, όπου είχε την έδρα του, για να φροντίσουν να τον υποδεχθούν οι υπήκοοί του με τις πρέπουσες τιμές.

Όταν η μακαρία Σουσάνικ έμαθε την προδοσία του συζύγου της, έπεσε στη γη και τον έκλαψε με πικρά δάκρυα. Έπειτα πήρε τα τέσσερα παιδιά της, εγκατέλειψε το παλάτι και κατέφυγε σε μια κοντινή εκκλησία, ζητώντας προστασία στα ιερά της θεμέλια. Το ίδιο εκείνο βράδυ την επισκέφθηκε ο πνευματικός της πατέρας, ο γέροντας Ιάκωβος, ο οποίος της προείπε με σοβαρότητα τα όσα θα ακολουθούσαν.

Της είπε πως η σκληρότητα και η ανελεημοσύνη του Βαρσκέν ήταν φανερές, και πως τρομερές δοκιμασίες την περίμεναν στον δρόμο της. Τη ρώτησε με αγωνία αν θα έμενε σταθερή και ακλόνητη στη θέση της, ό,τι κι αν συνέβαινε. Η Αγία απάντησε χωρίς δισταγμό πως προτιμούσε τον θάνατο, παρά να ενωθεί ξανά μαζί του και να καταστρέψει την ψυχή της για πάντα.

Η απόφασή της είχε ήδη παρθεί μέσα της οριστικά. Τρεις ημέρες αργότερα ο πρίγκιπας έφτασε στην Τσουρτάβι και προσπάθησε αμέσως να πείσει τη σύζυγό του να αλλαξοπιστήσει, όπως είχε υποσχεθεί. Η Αγία Σουσάνικ όμως του απάντησε με σταθερότητα πως, καθώς εκείνος απαρνήθηκε τον Δημιουργό του, έτσι κι εκείνη απαρνιόταν τον ίδιο για πάντα.

Του δήλωσε πως δεν θα μετείχε πια στις υποθέσεις του, ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλο μαρτύριο θα ήταν υποχρεωμένη να υποστεί. Την επόμενη φορά ο Βαρσκέν έστειλε τον μικρότερο αδελφό του, τον Τζοτζίκ, και τον επίσκοπο Απότς, για να την πείσουν να επιστρέψει στο παλάτι. Η Σουσάνικ αρνήθηκε για κάποιο διάστημα, στο τέλος όμως υποχώρησε στις παρακλήσεις τους και ξεκίνησε για το παλάτι.

Πήρε μαζί της το Ιερό Ευαγγέλιο και τους Βίους των αγίων μαρτύρων, και μόλις έφτασε κλειδώθηκε μέσα σε ένα άθλιο κελί. Δύο ημέρες αργότερα ο Βαρσκέν προσκάλεσε τη σύζυγό του, τον αδελφό του και τη νύφη του σε κοινό δείπνο στο παλάτι. Η βασίλισσα όμως δεν άντεξε να μοιραστεί τραπέζι με κάποιον που είχε προδώσει τον ίδιο τον Χριστό.

Με μια απότομη κίνηση έσπρωξε μακριά της το ποτήρι που της πρόσφερε η σύζυγος του Τζοτζίκ, εξοργίζοντας ακόμη περισσότερο τον σύζυγό της. Ο μανιασμένος Βαρσκέν χτύπησε τη γυναίκα του με ανελέητη σκληρότητα, την έδεσε με βαριά σιδερένια δεσμά, την έκλεισε σε φυλακή και απαγόρευσε στους φρουρούς να επιτρέπουν σε οποιονδήποτε να την επισκεφθεί. Η Αγία Σουσάνικ έμεινε αιχμάλωτη μέσα σε εκείνο το κελί για έξι ολόκληρα χρόνια ταπείνωσης και πόνου.

Κατά τη διάρκεια του μαρτυρικού της εγκλεισμού δεν έπαψε να βοηθάει τους φτωχούς που έβρισκαν τρόπο να φτάσουν κοντά της. Με τις προσευχές της θεραπεύονταν οι άρρωστοι, και άτεκνες γυναίκες αποκτούσαν επιτέλους τα παιδιά που λαχταρούσαν για χρόνια. Λίγο πριν την κοίμησή της, ευλόγησε όσους βρίσκονταν γύρω της και ζήτησε να ταφεί στο σημείο εκείνο από όπου την είχε σύρει βίαια ο άπιστος σύζυγός της.

Το μαρτυρικό αυτό τέλος συνέβη τον χρόνο τετρακόσια εβδομήντα πέντε μετά τη Γέννηση του Χριστού. Ο κλήρος και ο λαός θρήνησαν πικρά για την τραγική της μοίρα και την αγνή της ομολογία. Τα ιερά της λείψανα ενταφιάστηκαν σύμφωνα με την επιθυμία που η ίδια είχε εκφράσει πριν παραδώσει την ψυχή της στον Κύριο.

Πολλά χρόνια αργότερα, τον χρόνο πεντακόσια εβδομήντα οκτώ, με την ευλογία του Καθολικού Κιρίωνα του Πρώτου, τα τίμια λείψανα της Αγίας μεταφέρθηκαν με τιμές στην πρωτεύουσα Τιφλίδα της Γεωργίας. Εκεί βρίσκονται μέχρι και σήμερα, φυλασσόμενα ευλαβικά μέσα στον περίφημο ναό Μετέχι, που είναι αφιερωμένος στην Υπεραγία Θεοτόκο. Η Αγία Σουσάνα της Γεωργίας τιμάται και την εικοστή ογδόη ημέρα του μηνός Αυγούστου, σε δεύτερη εορταστική μνήμη της Εκκλησίας.

Η ζωή της παραμένει ένα φωτεινό παράδειγμα πίστης για κάθε γενιά Ορθοδόξων Χριστιανών ανά την οικουμένη. Μια βασίλισσα που δεν λύγισε ούτε μπροστά στα δεσμά, ούτε μπροστά στις απειλές, ούτε μπροστά στο μίσος του ίδιου της του ανδρός. Προτίμησε το σκοτεινό κελί από τη χλιδή του παλατιού, και τα σιδερένια δεσμά από την προδοσία του Νυμφίου της Χριστού.

Η ομολογία της στάθηκε αδιάσειστος βράχος, και το μαρτύριό της έγινε στολίδι αγιότητας για ολόκληρο τον γεωργιανό λαό.