Η ανακομιδή του λειψάνου του Αγίου Λαζάρου

Τέσσερις ημέρες έμεινε στον τάφο ο φίλος του Χριστού, ώσπου η φωνή του Κυρίου τον κάλεσε ξανά στη ζωή μέσα στη Βηθανία. Τριάντα ολόκληρα χρόνια έζησε ύστερα από την ανάστασή του, ως επίσκοπος Κιτίου στην Κύπρο, διδάσκοντας με ζήλο τον λόγο του Θεού. Ο δίκαιος Λάζαρος ήταν αδελφός της Μάρθας και της Μαρίας, και έμενε μαζί τους στη Βηθανία, ένα μικρό χωριό κοντά στα Ιεροσόλυμα.

Ο Κύριος αγαπούσε ιδιαίτερα αυτή την οικογένεια και επισκεπτόταν συχνά το σπιτικό τους, βρίσκοντας εκεί ανάπαυση και φιλοξενία. Στα ιερά Ευαγγέλια ο ίδιος ο Χριστός τον ονομάζει φίλο του, δείχνοντας τη βαθιά αγάπη που τους συνέδεε. Όταν ο Λάζαρος αρρώστησε βαριά και πέθανε, οι αδελφές του έστειλαν μήνυμα στον Διδάσκαλο με πόνο και ελπίδα.

Ο Κύριος έφτασε στη Βηθανία την τέταρτη ημέρα από την ταφή και στάθηκε μπροστά στο μνήμα του φίλου του. Με δάκρυα και με δυνατή φωνή τον κάλεσε να βγει από τον τάφο, και ο νεκρός σηκώθηκε ζωντανός. Το θαύμα αυτό συγκλόνισε όλη την Ιουδαία και έγινε αφορμή να πιστέψουν πολλοί στον Χριστό.

Έξι ημέρες πριν από το Πάσχα ο Κύριος ξαναβρέθηκε στη Βηθανία, και ο αναστημένος Λάζαρος καθόταν μαζί του στο τραπέζι ως μάρτυρας του θαύματος. Πλήθος Ιουδαίων έσπευσε τότε να τον δει, και πολλοί πίστεψαν στον Ιησού βλέποντας τον άνθρωπο που είχε γυρίσει από τους νεκρούς. Οι αρχιερείς όμως, αντί να αναγνωρίσουν την αλήθεια, αποφάσισαν να σκοτώσουν και τον Λάζαρο μαζί με τον Διδάσκαλο.

Έτσι ο δίκαιος αναγκάστηκε αργότερα να φύγει από την Παλαιστίνη και να περάσει στο νησί της Κύπρου, αναζητώντας τόπο ησυχίας και μαρτυρίας. Εκεί τον συνάντησαν οι άγιοι Απόστολοι και τον χειροτόνησαν επίσκοπο της πόλεως Κιτίου, εμπιστευόμενοι σε αυτόν την ποίμανση των πιστών. Ποίμανε το λογικό ποίμνιο με σύνεση, με προσευχή και με αγάπη, διδάσκοντας τον λόγο του Ευαγγελίου σε όσους τον άκουγαν.

Επιτέλεσε πολλά θαύματα και στερέωσε την πίστη στην Κύπρο, σπέρνοντας τον σπόρο της Εκκλησίας με τη μαρτυρία της ζωής του. Όταν συμπληρώθηκαν τα χρόνια του δεύτερου βίου του, εκοιμήθη ειρηνικά και ενταφιάστηκε στην ίδια πόλη του Κιτίου με τιμή. Πολλούς αιώνες αργότερα, στα χρόνια του Βυζαντινού αυτοκράτορα Λέοντος του Σοφού, βρέθηκε στο Κίτιο το ιερό λείψανο του δικαίου.

Οι πιστοί ξεσκέπασαν μέσα στη γη μια μαρμάρινη λάρνακα, και πάνω της διάβασαν την επιγραφή «Λάζαρος ο τετραήμερος, ο φίλος του Χριστού». Με δέος και χαρά παρέλαβαν τον πολύτιμο θησαυρό και τον τοποθέτησαν σε αργυρή θήκη, για να τιμηθεί όπως του άρμοζε. Ο ευσεβής αυτοκράτορας Λέων, μόλις πληροφορήθηκε το γεγονός, έδωσε εντολή να μεταφερθεί το λείψανο στην Κωνσταντινούπολη, την Πόλη που λαχταρούσε τέτοιες ευλογίες.

Είχε ήδη ανεγείρει μεγαλόπρεπο ναό και μοναστήρι στο όνομα του Αγίου, συνεχίζοντας το έργο που είχε αρχίσει ο Βασίλειος ο Μακεδών, ο πατέρας του. Μέσα σε αυτόν τον ναό κατατέθηκε με κάθε τιμή το ιερό λείψανο του φίλου του Χριστού, και έγινε πηγή ιαμάτων για τους προσκυνητές. Η ανακομιδή αυτή πραγματοποιήθηκε κατά τον ένατο αιώνα μετά Χριστόν και συνδέθηκε με μεγάλη πανήγυρη στη Βασιλεύουσα.

Έκτοτε η Εκκλησία γιορτάζει τη μνήμη της ανακομιδής, δοξάζοντας τον Θεό που χάρισε στους πιστούς τέτοιον προστάτη και πρεσβευτή. Με τις πρεσβείες του δικαίου Λαζάρου, ας λυτρωνόμαστε από κάθε κίνδυνο και βλάβη της ψυχής.