Ο Άγιος Στέφανος ο Τυφλός της Σερβίας

Με διαταγή του σουλτάνου τυφλώθηκε άδικα στην αυλή της Ανδριανούπολης μαζί με τον αδελφό του Γρηγόριο. Παρά την τύφλωσή του ανέβηκε αργότερα στον θρόνο της Σερβίας και έγινε γαμπρός του θρυλικού Γεωργίου Σκεντέρμπεη της Αλβανίας. Ο άγιος Στέφανος Μπράνκοβιτς έζησε τον δέκατο πέμπτο αιώνα και ήταν γιος του δεσπότη Γεωργίου και της βασίλισσας Ειρήνης της Σερβίας.

Από μικρός βρέθηκε μαζί με την αδελφή του Μάρα στην αυλή του σουλτάνου Μουράτ του Δευτέρου, όπου έζησε χρόνια δύσκολα και γεμάτα κινδύνους. Εκεί, για κάποια κατηγορία που του απέδωσαν χωρίς να φταίει, ο σουλτάνος διέταξε να του βγάλουν τα μάτια μαζί με τον αδελφό του Γρηγόριο. Ο νεαρός Στέφανος ήταν εντελώς αθώος και σήκωσε αυτή τη φοβερή δοκιμασία με σπάνια ανδρεία και υπομονή.

Δεν γόγγυσε ποτέ και δεν ζήτησε εκδίκηση, αλλά παρέδωσε όλο το βάρος του πόνου στον Θεό. Η τύφλωσή του δεν τον κατέστρεψε ψυχικά, αντίθετα τον ωρίμασε πνευματικά και τον προετοίμασε για όσα θα ακολουθούσαν. Ο Κύριος δεν εγκατέλειψε τον δούλο του, αλλά τον προστάτευσε μέσα στις περιπέτειες και του χάρισε φως εσωτερικό, πολύ ανώτερο από εκείνο που του στέρησαν οι εχθροί.

Το χίλια τετρακόσια πενήντα οκτώ ανέλαβε την ηγεμονία της Σερβίας, όμως πολύ γρήγορα οι συνθήκες τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει την πατρίδα του και να καταφύγει στην Αλβανία. Εκεί έγινε δεκτός από τον ηγεμόνα Γεώργιο Σκεντέρμπεη, που δεν τον φιλοξένησε απλώς ως ξένο, αλλά τον αγκάλιασε σαν δικό του άνθρωπο και μέλος της οικογένειάς του. Μέσα σε αυτή τη ζεστή ατμόσφαιρα γνώρισε την αγία Αγγελίνα, την κόρη του Γεωργίου, μια κοπέλα γεμάτη ευσέβεια και αρετή.

Οι δύο νέοι αγαπήθηκαν βαθιά και η αγάπη τους ευλογήθηκε από τους γονείς της κοπέλας. Με τη χαρά και τη σύμφωνη γνώμη της οικογένειας τελέστηκε ο γάμος τους στην εκκλησία, σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση. Έπειτα από λίγα χρόνια ο Θεός χάρισε στο ευλογημένο ζευγάρι δύο γιους, τον Γεώργιο και τον Ιωάννη, που έγιναν η παρηγοριά του τυφλού πατέρα.

Ο άγιος Στέφανος, αν και δεν έβλεπε με τα μάτια του σώματος, ζούσε μέσα στη γαλήνη μιας οικογένειας που τιμούσε τον Χριστό. Η οικογενειακή του ζωή στην Αλβανία υπήρξε λιμάνι αληθινής ειρήνης, μετά από τόσες θύελλες και τόσα τραύματα της προηγούμενης ζωής του. Όταν τα παιδιά μεγάλωσαν, η ησυχία της οικογένειας διαλύθηκε ξαφνικά από τη νέα τουρκική εισβολή στην Αλβανία.

Οι Τούρκοι όρμησαν με αγριότητα και άρχισαν να σφάζουν άνδρες, γυναίκες και ακόμη και αθώα παιδιά μέσα στις πόλεις και στα χωριά. Ο άγιος Στέφανος αναγκάστηκε για άλλη μια φορά να γίνει πρόσφυγας και πήρε την οικογένειά του μακριά, αναζητώντας ασφαλές καταφύγιο στην Ιταλία. Έζησε εκεί τα τελευταία χρόνια της ζωής του ως εξόριστος, μακριά από την αγαπημένη του πατρίδα, και κοιμήθηκε εν Κυρίω το χίλια τετρακόσια εξήντα οκτώ.

Το σεπτό λείψανό του μεταφέρθηκε αργότερα στη Σερβία και ενταφιάστηκε στη μονή του Κρουσέντολ, στο όρος Φρούσκα Γκόρα. Τη μονή αυτή ίδρυσε ο ίδιος ο γιος του Γεώργιος, ο οποίος αργότερα έγινε μοναχός με το όνομα Μάξιμος. Έπειτα από οκτώ ολόκληρα χρόνια άνοιξαν τον τάφο του αγίου Στεφάνου και αντίκρισαν ένα θαυμαστό σημάδι.

Το λείψανό του βρέθηκε εντελώς άφθαρτο και ανέδιδε ουράνια ευωδία, που γέμιζε τους πιστούς με κατάνυξη. Στον τάφο του άρχισαν να συμβαίνουν πολλά και μεγάλα θαύματα, που στερέωναν την πίστη του ορθόδοξου λαού. Η μνήμη του αγίου Στεφάνου τιμάται ξανά στις δέκα Δεκεμβρίου μαζί με τη σύζυγό του αγία Αγγελίνα και τον γιο τους άγιο Ιωάννη.

Ο Ιωάννης νυμφεύθηκε, αλλά δεν απέκτησε γιους και έφυγε από τη ζωή σε νεαρή ηλικία, το χίλια πεντακόσια τρία. Μπροστά στο ιερό λείψανό του ο Κύριος φανέρωσε πολλά θαύματα, που μαρτυρούσαν την αγιότητά του και τη χάρη που τον επισκίαζε. Η αγία Αγγελίνα έμεινε πίσω και έζησε το βαρύ μαρτύριο της μάνας που χάνει τόσο τον σύζυγο όσο και τα παιδιά της.

Μέσα στον πόνο της δεν λύγισε, αλλά στράφηκε ολόψυχα προς τον Θεό, σκεπτόμενη πάνω από όλα τη σωτηρία της ψυχής της. Έτσι αποφάσισε να εγκαταλείψει τον κόσμο και να μπει σε γυναικείο μοναστήρι, όπου αφιερώθηκε στην προσευχή και την άσκηση. Εκεί κοιμήθηκε εν ειρήνη και το τίμιο σώμα της ενταφιάστηκε στον ίδιο τάφο με τα παιδιά της, μέσα στη μονή του Κρουσέντολ.

Έτσι ολόκληρη η οικογένεια του αγίου Στεφάνου ενώθηκε ξανά μέσα στη δόξα της Βασιλείας του Θεού, αναπαυόμενη κοντά στον πατέρα και σύζυγο.