Ιάκωβος ο Απόστολος, το θείο σπέρμα του Ευαγγελίου

Οι ειδωλολάτρες τον αποκαλούσαν «θείο σπέρμα», γιατί έσπερνε τον λόγο του Θεού μέσα στις καρδιές των ανθρώπων με δύναμη ασυγκράτητη. Χωρίς τον παραμικρό φόβο μήπως τον συλλάβουν, γκρέμιζε τους ναούς των ειδώλων και σταυρώθηκε τελικά στην αιγυπτιακή Οστρακίνη. Ο Ιάκωβος ήταν γιος του Αλφαίου και αδελφός του ευαγγελιστή Ματθαίου, ο οποίος πριν τη γνωριμία του με τον Χριστό υπηρετούσε ως τελώνης.

Όταν ο Κύριος επέλεξε απλούς και ευσεβείς ανθρώπους για να τους στείλει κήρυκες του Ευαγγελίου στην οικουμένη, κάλεσε κοντά του και τον Ιάκωβο. Έτσι συγκαταλέχθηκε στους δώδεκα αποστόλους, έγινε αυτόπτης μάρτυρας των θαυμάτων του Κυρίου και πιστός διάκονος του μυστηρίου της σωτηρίας. Μαζί με τους άλλους μαθητές δέχθηκε το Άγιο Πνεύμα την ημέρα της Πεντηκοστής, όταν κατέβηκε επάνω τους με τη μορφή πύρινων γλωσσών.

Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε η αποστολική του πορεία, γεμάτη ζήλο, κόπους και αδιάκοπη μαρτυρία της αλήθειας. Ο πόθος του να φέρει τα έθνη στον Χριστό τον οδήγησε σε μακρινούς δρόμους και άγνωστους τόπους. Η καρδιά του φλεγόταν από τη θεία αγάπη, και η ζωή του έγινε ολοκληρωτική προσφορά στο θέλημα του Διδασκάλου του.

Η φλόγα του θείου ζήλου τον ώθησε να βαδίσει σε πολλές χώρες και να κηρύξει με παρρησία τον λόγο της σωτηρίας. Ξεκίνησε από την Ιερουσαλήμ, όπου αγωνίστηκε για την αλήθεια του Χριστού, και έπειτα διέσχισε την Ιουδαία, την Έδεσσα, τη Γάζα και την Ελευθερούπολη. Μαζί με τον απόστολο Ανδρέα τον Πρωτόκλητο πραγματοποίησε ιεραποστολικά ταξίδια, μεταφέροντας παντού το μήνυμα της λύτρωσης.

Όπου περνούσε, οι βωμοί των ειδώλων κατέρρεαν και οι ναοί τους ερημώνονταν, καθώς ο λόγος του άγγιζε βαθιά τις ψυχές των ακροατών. Με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος θεράπευε κάθε λογής αρρώστια και έδιωχνε τα ακάθαρτα πνεύματα από τους βασανισμένους ανθρώπους. Πλήθος ειδωλολατρών εγκατέλειπαν τις παλιές τους πλάνες και ακολουθούσαν με χαρά τον δρόμο της αληθινής πίστης.

Οι κίνδυνοι ήταν αμέτρητοι και ο θάνατος τον πλησίαζε συνεχώς, αλλά εκείνος δεν λύγιζε ποτέ. Στη σκέψη του ηχούσαν πάντοτε τα λόγια του Κυρίου, ότι όποιος θέλει να τον ακολουθήσει οφείλει να σηκώσει τον δικό του σταυρό. Έτσι ο Ιάκωβος προχωρούσε σταθερά, μιμούμενος το παράδειγμα του Διδασκάλου του και μη φοβούμενος καμία απειλή των διωκτών του.

Στο τέλος της αποστολικής του πορείας έφτασε στην Αίγυπτο, και συγκεκριμένα στην πόλη Οστρακίνη, όπου έμελλε να ολοκληρώσει το έργο του. Εκεί τον συνέλαβαν οι αντίπαλοι του Ευαγγελίου, οι οποίοι δεν άντεχαν τη δύναμη του κηρύγματός του και την κατάρρευση των ειδώλων τους. Του έδωσαν όμως, χωρίς να το γνωρίζουν, τη μεγαλύτερη δωρεά, καθώς του χάρισαν τον μαρτυρικό θάνατο που τόσο επιθυμούσε.

Τον ύψωσαν επάνω σε σταυρό, ώστε να μιμηθεί τέλεια το πάθος του ίδιου του Κυρίου του. Έτσι παρέδωσε με ειρήνη το πνεύμα του στον Θεό, σφραγίζοντας με το αίμα του την πίστη που είχε κηρύξει. Ο μακάριος απόστολος συγκέντρωσε πλούσιους καρπούς από τον σπόρο που είχε σκορπίσει, και τους κατέθεσε στην ουράνια αποθήκη του Κυρίου.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις εννέα Οκτωβρίου κάθε χρόνου, με βαθιά ευγνωμοσύνη και σεβασμό. Στέκεται πλέον ενώπιον του θρόνου της δόξας, μαζί με όλους τους αγγέλους, και πρεσβεύει αδιάκοπα για τη σωτηρία όλων μας. Η αγία ζωή του παραμένει φωτεινό παράδειγμα γνήσιας αποστολικής αυταπάρνησης και ολόψυχης αγάπης προς τον Χριστό.