Shën Stefanos i Verbëri i Serbisë
Me urdhër të sulltanit ai u verbua padrejtësisht në oborrin e Andrianoupolis së bashku me vëllain e tij Gregorin. Pavarësisht verbërisë së tij, ai më vonë u ngjit në fronin e Serbisë dhe u bë dhëndër i legjendarit Gjergji Skenderbeu të Shqipërisë. Shën Stefan Brankoviç jetoi në shekullin e pesëmbëdhjetë dhe ishte i biri i Despot Gjergjit dhe mbretëreshës Irene të Serbisë. Që në moshë të re ai u gjend së bashku me motrën e tij Marën në oborrin e Sulltan Muratit të Dytë, ku jetoi vite të vështira dhe të rrezikshme. Aty, për një akuzë që iu ngarkua pa faj, sulltani urdhëroi t'i nxirrnin sytë bashkë me vëllain e tij Gregorin. Stefani i ri ishte krejtësisht i pafajshëm dhe e përballoi këtë sprovë të tmerrshme me guxim dhe durim të rrallë. Ai kurrë nuk u ankua dhe nuk kërkoi hakmarrje, por ia dorëzoi të gjithë barrën e vuajtjes Zotit. Verbëria e tij nuk e shkatërroi atë mendërisht, përkundrazi e maturoi shpirtërisht dhe e përgatiti për atë që do të vinte. Zoti nuk e braktisi shërbëtorin e tij, por e mbrojti në aventurat e tij dhe i dha një dritë të brendshme, shumë më të lartë se ajo që e privuan armiqtë e tij. Në vitin 1458 ai mori hegjemoninë e Serbisë, por shumë shpejt rrethanat e detyruan të linte vendlindjen dhe të strehohej në Shqipëri. Atje ai u prit nga sundimtari Gjergji Skenderbeis, i cili jo vetëm e priti si të huaj, por e përqafoi si personin e tij dhe një anëtar të familjes së tij. Në këtë atmosferë të ngrohtë ai takoi Shën Anxhelinën, vajzën e Gjergjit, një vajzë plot devotshmëri dhe virtyt. Dy të rinjtë e kanë dashur shumë njëri-tjetrin dhe dashurinë e tyre e kanë bekuar prindërit e vajzës. Me gëzimin dhe pëlqimin e familjes, dasma e tyre u bë në kishë, sipas traditës orthodhokse. Pas disa vitesh Zoti i dha çiftit të bekuar dy djem, Gjergjin dhe Joaniin, të cilët u bënë ngushëllimi i babait të verbër. Shën Stefani, megjithëse nuk shihte me sytë e trupit, jetoi në paqen e një familjeje që nderonte Krishtin. Jeta e tij familjare në Shqipëri ka qenë një strehë e vërtetë paqeje, pas kaq shumë stuhive dhe kaq shumë traumave të jetës së tij të mëparshme. Kur fëmijët u rritën, qetësia e familjes u prish papritur nga pushtimi i ri turk i Shqipërisë. Turqit u vërsulën me egërsi dhe filluan të masakrojnë burra, gra dhe madje edhe fëmijë të pafajshëm nëpër qytete dhe fshatra. Shën Stefani u detyrua edhe një herë të bëhej refugjat dhe mori familjen e tij duke kërkuar një strehë të sigurt në Itali. Ai jetoi atje vitet e fundit të jetës së tij si i mërguar, larg atdheut të tij të dashur dhe ra në gjumë në Zotin në vitin 1468. Eshtrat e tij mortore u transportuan më vonë në Serbi dhe u varrosën në Manastirin e Krusendolit në malin Fruska Gora. Ky manastir u themelua nga vetë djali i tij Gjergji, i cili më vonë u bë murg me emrin Maksimos. Pas tetë vjetësh, ata hapën varrin e Shën Stefanit dhe panë një shenjë të mrekullueshme. Relikti i tij u gjet plotësisht i pakorruptueshëm dhe që lëshonte një aromë qiellore, e cila i mbushi besimtarët me rrëmbim. Në varrin e tij filluan të ndodhin shumë mrekulli të mëdha, të cilat forcuan besimin e popullit ortodoks. Kujtimi i Shën Stefanit përkujtohet sërish më dhjetë dhjetor së bashku me gruan e tij Shën Anxhelinën dhe djalin e tyre Shën Joaniin. Joanii u martua, por nuk pati djem dhe vdiq në moshë të re, në një mijë e pesëqind e tre vjet. Përpara relikes së tij të shenjtë, Zoti zbuloi shumë mrekulli, të cilat dëshmonin për shenjtërinë e tij dhe hirin që e mbuloi atë. Shën Anxhelina mbeti pas dhe përjetoi mundimin e rëndë të një nëne që humbet si burrin ashtu edhe fëmijët. Në dhimbjen e saj ajo nuk u përkul, por iu drejtua me gjithë zemër Zotit, duke menduar mbi të gjitha për shpëtimin e shpirtit të saj. Kështu ajo vendosi të linte botën dhe të hynte në një manastir, ku iu përkushtua lutjes dhe ushtrimeve. Atje ajo fjeti në paqe dhe trupi i saj i ndershëm u varros në të njëjtin varr me fëmijët e saj, brenda manastirit të Krusendolit. Kështu e gjithë familja e Shën Stefanit u ribashkua në lavdinë e Mbretërisë së Zotit, duke u prehur pranë babait dhe burrit.
E njëjta ditë
Shenjtorë të tjerë të 09 Tetor
Lexoni edhe jetët e tjera të kësaj dite pa u kthyer pas.
Abrahami dhe Loti, të Drejtë
Abrahami lindi rreth shekullit XII para Jisu Krishtit në Ur, në vendin e Kaldenjve. Rridhte nga fisi i Semit. Ishte martuar me Sarën dhe nuk kishin fëmijë. Perëndia e zgjodhi Abrahamin që ta bënte…
Lexo jetën
Apostull Jakovi, biri i Alfeut
Shën Jakovi, biri i Alfeut, ishte vëllai i ungjillorit Matthe tagrambledhësit. Bënte pjesë në grupin e të dymbëdhjetë apostujve dhe u shpalli Lajmin e mirë paganëve. Zelli i tij për Perëndinë ishte kaq i…
Lexo jetënShën Tihoni Patriarku i Moskës dhe Iluminator i Amerikës
Gati një milion besimtarë u dyndën në Moskë për t'i dhënë lamtumirën Patriarkut dhe kisha e madhe e Manastirit Donskoy nuk mundi të mbante turmën që u derdh në rrugët përreth. Pak para se…
Lexo jetënOshënar Pjetri i ushtarëve
Nga një numër i shkëlqyer në oborrin e ikonoklastit Theophilos, i riu Leo la papritur armët dhe nderimet e tij për hir të Krishtit. Ai udhëtoi si pelegrin për në Jeruzalem dhe u përball…
Lexo jetënAbrahami dhe Loti, Patriarkët e Drejtë
Një plak u përgatit të sakrifikonte djalin e tij të vetëm në një mal, sepse ai besonte në mënyrë të palëkundur në zërin e Zotit. Nipi i tij i shpëtoi zjarrit dhe squfurit që…
Lexo jetënAndroniku dhe Athanasia, një dashuri që u bë parajsë
Në Antioki të Sirisë, një huadhënës i pasur e ndau fitimin e tij në tri pjesë të barabarta, duke ua dhënë njërën të varfërve dhe tjetrën Kishës. Gruaja e tij, emri i së cilës…
Lexo jetënOshënare Poplia dhe psalmi që preku Julianin
Kur perandori Julian shkelësi kaloi pranë shtëpisë së saj në Antioki, Oshënare Poplia ngriti zërin dhe këndoi me zë të lartë psalmin që zbukuron idhujt. Pak më vonë, megjithëse ishte një dhjak i moshuar…
Lexo jetënJakobi Apostulli, fara hyjnore e Ungjillit
Paganët e quajtën atë "farë hyjnore", sepse ai mbolli fjalën e Perëndisë në zemrat e njerëzve me fuqi të shfrenuar. Pa më të voglin frikë se do të arrestohej, ai shembi tempujt e idhujve…
Lexo jetën