Η Οσία Ποπλία και ο ψαλμός που τάραξε τον Ιουλιανό

Όταν ο αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Παραβάτης πέρασε έξω από το σπίτι της στην Αντιόχεια, η Οσία Ποπλία ύψωσε τη φωνή της και έψαλε δυνατά τον ψαλμό που στηλιτεύει τα είδωλα. Λίγο αργότερα, παρότι ήταν ηλικιωμένη διακόνισσα της εκκλησίας της πόλης, μαστιγώθηκε σκληρά από τους στρατιώτες του, χωρίς όμως να λυγίσει η ομολογία της. Η αγία γεννήθηκε και έζησε στην Αντιόχεια, στα χρόνια από τον μέγα Κωνσταντίνο μέχρι την εποχή του Ιουλιανού του Παραβάτη.

Παντρεύτηκε για λίγο διάστημα και απέκτησε έναν μονάκριβο γιο, τον Ιωάννη, τον οποίο ανέθρεψε με βαθιά ευσέβεια και χριστιανικό φρόνημα. Όταν χήρεψε νέα, αφιέρωσε όλη της τη δύναμη στην ανατροφή του παιδιού της και στη διακονία της Εκκλησίας. Ο γιος της αναδείχτηκε σεμνός και ταπεινός πρεσβύτερος, τόσο ενάρετος ώστε, όταν χήρεψε η επισκοπή Αντιοχείας, τον πίεσαν επίμονα να αναλάβει τον θρόνο.

Εκείνος όμως αρνήθηκε σταθερά και προτίμησε να παραμείνει απλός ιερέας, χωρίς αξιώματα και τιμές. Έτσι η Ποπλία απέκτησε την ευλογία να βλέπει τον γιο της να λειτουργεί ταπεινά μπροστά στο άγιο θυσιαστήριο. Μετά τη χειροτονία του Ιωάννη και τον θάνατο του συζύγου της, η Ποπλία άνοιξε το σπίτι της σε ευσεβείς ορφανές παρθένες που ήθελαν να αφιερωθούν στον Χριστό.

Συγκέντρωσε γύρω της μια συνοδεία γυναικών και οργάνωσε μέσα στο ίδιο της το σπίτι έναν τόπο προσευχής και ασκητικής ζωής. Τις φρόντιζε με μητρική στοργή και τους μετέδιδε τη θερμή πίστη της, μαθαίνοντάς τες να είναι αγνές και ανδρείες στις δοκιμασίες. Τις προετοίμαζε, αν χρειαστεί, να γίνουν ηρωίδες του σταυρού και μάρτυρες του Ευαγγελίου μπροστά στους διώκτες.

Μαζί με τις παρθένες έψαλλε καθημερινά τον όρθρο και δοξολογούσε τον Κύριο με ύμνους και πνευματικές ωδές. Η φήμη της ενάρετης ζωής της απλώθηκε γρήγορα στην Αντιόχεια και την ανέδειξε αξία να λάβει το διακόνημα της διακονίσσης. Έτσι η μικρή αδελφότητα του σπιτιού της έγινε φάρος πίστης μέσα σε μια πόλη που γνώριζε τότε σκληρούς διωγμούς.

Όταν ο Ιουλιανός ανέβηκε στον θρόνο, ξεκίνησε άγριο διωγμό κατά των χριστιανών και επιχείρησε να αναστήσει την ειδωλολατρία. Στη διάρκεια εκείνης της σκοτεινής περιόδου, η Ποπλία και οι παρθένες της στάθηκαν σταθερές στην ομολογία της αλήθειας. Κάποια ημέρα ο Ιουλιανός έφτασε στην Αντιόχεια, για να ενθαρρύνει τους ειδωλολάτρες και να εδραιώσει τη θρησκεία τους.

Καθώς περνούσε έξω από το σπίτι της Οσίας, εκείνη μαζί με τις παρθένες ύψωσαν δυνατά τις φωνές τους και έψαλλαν τον γνωστό ψαλμό. Έλεγαν πως τα είδωλα των εθνών είναι ασήμι και χρυσάφι, έργα ανθρώπινων χεριών, χωρίς πνοή και χωρίς δύναμη να σώσουν. Ο αυτοκράτορας οργίστηκε από την τόλμη της ψαλμωδίας και έστειλε ανθρώπους του να της κάνουν αυστηρή παρατήρηση.

Όταν όμως πέρασε ξανά από εκεί, η αγία ύψωσε πάλι τη φωνή της και έψαλε «Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού». Τότε ο Ιουλιανός έδωσε διαταγή να φέρουν μπροστά του την ηγουμένη του μικρού χορού. Πρόσταξε τους στρατιώτες του να τη χτυπούν στο πρόσωπο και να τη μαστιγώσουν σκληρά, για να την υποτάξουν.

Εκείνη όμως στάθηκε όρθια και ατάραχη, ελέγχοντας τον αυτοκράτορα για την αθεΐα και την αποστασία του από την αλήθεια. Δήλωσε πως τίποτε δεν θεωρεί ανώτερο από την αλήθεια του Θεού, ούτε καν την ίδια της τη ζωή. Επειδή ήταν ηλικιωμένη και εξαντλημένη από τα χτυπήματα, ο Ιουλιανός δεν τόλμησε τελικά να την οδηγήσει στον θάνατο.

Έτσι την άφησε να επιστρέψει στο σπίτι της, νομίζοντας πως είχε σπάσει το φρόνημά της με τα βασανιστήρια. Η αγία όμως γύρισε κοντά στις παρθένες της και συνέχισε με την ίδια θέρμη να ψάλλει και να δοξάζει τον Κύριο. Δεν φοβήθηκε τη βασιλική οργή, ούτε σταμάτησε ποτέ τις ομολογίες της αλήθειας μέσα στους κινδύνους εκείνης της εποχής.

Συνέχισε το αγαθοποιό έργο της με ακόμη μεγαλύτερο ζήλο, καθοδηγώντας τις παρθένες και στηρίζοντας τους πιστούς της Αντιόχειας. Κράτησε ζωντανή την προσευχή μέσα στο σπίτι της, σαν φωτεινό καταφύγιο μέσα στη γενική σύγχυση και τους διωγμούς. Λίγο καιρό μετά από εκείνη τη φοβερή σύγκρουση με τον παραβάτη αυτοκράτορα, η οσία αρρώστησε και ετοιμάστηκε για την αιώνια ζωή.

Παρέδωσε ειρηνικά την αγία της ψυχή στον στεφανοδότη Χριστό, που τόσο πιστά υπηρέτησε σε όλη τη διάρκεια του βίου της. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη της κάθε χρόνο, ψάλλοντας τους αγώνες της ομολογίας και την παρρησία της απέναντι στους ισχυρούς της γης.