Η Χαριτίνη της Αμισού και το τάμα της αγάπης

Όταν την έριξαν στη θάλασσα με βαριά πέτρα δεμένη στον λαιμό, εκείνη περπάτησε πάνω στα κύματα σαν να πατούσε σε στέρεο βράχο. Όταν της έξυσαν την κεφαλή, ξεφύτρωσαν μέσα σε λίγο μαλλιά πιο πυκνά και πιο μακριά από πριν. Η Χαριτίνη καταγόταν από την Αμισό του Πόντου και έζησε στα δύσκολα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού.

Είχε χάσει τους γονείς της σε πολύ μικρή ηλικία και βρέθηκε στο σπίτι ενός ευγενούς Ρωμαίου, του Κλαυδίου. Εκείνος την ανέθρεψε με αγάπη, σαν δική του κόρη, και χάρηκε όταν την είδε να αφιερώνεται ολόψυχα στον Χριστό. Το κορίτσι μεγάλωσε όμορφο, πράο, ταπεινό, σιωπηλό και γεμάτο σύνεση, με καρδιά στραμμένη στον Νυμφίο της ψυχής της.

Μελετούσε νύχτα και μέρα τον νόμο του Θεού και έταξε στον εαυτό της να φυλάξει την παρθενία της ως νύφη Χριστού. Ο Κλαυδιανός της έχτισε ξεχωριστό σπίτι, για να ζει ήσυχα και να προσεύχεται. Εκεί μαζεύονταν πιστοί και άπιστοι, και η νεαρή τους μιλούσε για τον Χριστό με ζεστασιά.

Στα χρόνια εκείνα ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός σήκωσε μεγάλο διωγμό εναντίον των χριστιανών. Παντού οι άρχοντες αναζητούσαν όσους είχαν φήμη αρετής και διδασκαλίας, ώστε να τους σύρουν στα δικαστήρια. Έτσι έφθασε και στον ηγεμόνα Δομετιανό το όνομα της Χαριτίνης, με την κατηγορία ότι οδηγούσε πολλούς στην πίστη του Χριστού.

Ο άρχοντας έστειλε γράμμα στον Κλαυδιανό και ζήτησε να του παραδώσει αμέσως την κοπέλα για ανάκριση. Όταν εκείνος διάβασε την εντολή, κατάλαβε πως έχανε για πάντα το παιδί που είχε αναθρέψει με τόση τρυφερότητα. Φόρεσε τρίχινο σάκο, έκλαψε πικρά και θρήνησε με όλη του την ψυχή για την επερχόμενη απώλεια.

Η Χαριτίνη τότε στάθηκε δίπλα του και τον παρηγόρησε με λόγια γαλήνια και γεμάτα φως. Του είπε πως δεν πρέπει να λυπάται, αλλά να χαίρεται, γιατί προσφέρεται θυσία ευπρόσδεκτη στον Θεό. Ο Κλαυδιανός της απάντησε με δάκρυα να τον θυμηθεί όταν θα σταθεί ανάμεσα στους μάρτυρες μπροστά στον Βασιλιά των ουρανών.

Η νεαρή οδηγήθηκε δεμένη στο δικαστήριο και στάθηκε μπροστά στον κριτή με γαλήνιο πρόσωπο. Εκείνος τη ρώτησε αν αληθεύει ότι είναι χριστιανή και ότι παρασύρει και άλλους στην ίδια πίστη. Η Χαριτίνη απάντησε με θάρρος πως είναι χριστιανή, αλλά δεν παραπλανά κανέναν, παρά μόνο φέρνει τους ανθρώπους από την πλάνη στην αλήθεια.

Πρόσθεσε ότι η δική τους θρησκεία είναι γεμάτη ακαθαρσία, γιατί τιμούν δαίμονες αντί για τον αληθινό Θεό. Ο κριτής εξοργίστηκε με την παρρησία της και διέταξε να την μαστιγώσουν σκληρά μπροστά σε όλους. Έπειτα έβαλε σιδερένιο κλοιό στον λαιμό της και την παρέπεμψε σε άλλον δικαστή, ακόμη πιο σκληρό και άδικο.

Εκείνος της έδειξε όλα τα όργανα των βασανιστηρίων και της υποσχέθηκε ζωή και ομορφιά, αν αρνηθεί τον Χριστό. Η μάρτυς ύψωσε τα μάτια στον ουρανό, έκανε το σημείο του σταυρού και απάντησε με ηρεμία. Του είπε πως ούτε με δόλο ούτε με φόβο θα κάμψει την επιθυμία της να μαρτυρήσει για τον Νυμφίο της.

Τον κάλεσε μάλιστα να σκεφθεί τη δική του ψυχή και να μη χαθεί μαζί με τα είδωλα. Τότε ο δικαστής διέταξε να της ξυρίσουν την κεφαλή για να την ντροπιάσουν δημόσια. Η Χαριτίνη παρέμενε σιωπηλή σαν αμνός μπροστά στους κουρευτές της και συνομιλούσε στην καρδιά της με τον Χριστό.

Μόλις τέλειωσαν, ξεφύτρωσαν αμέσως καινούργια μαλλιά, πιο μακριά και πιο όμορφα από πριν. Ο κριτής φρένιασε από αυτό το θαύμα και πρόσταξε να χυθούν αναμμένα κάρβουνα πάνω στο κεφάλι της. Έπειτα διέταξε να ραντίσουν τα καμένα μέλη της με ξύδι ανακατεμένο με χολή, για να αυξηθεί ο πόνος.

Η μάρτυς υπέμεινε όλα με προσευχή και ζητούσε από τον Κύριο να σταθεί κοντά της, όπως στάθηκε στους τρεις παίδες μέσα στο καμίνι. Στη συνέχεια πύρωσαν σιδερένιες βελόνες και τρύπησαν τα στήθη της, ενώ με αναμμένες λαμπάδες έκαιγαν τα πλευρά της. Εκείνη όμως δεν αισθανόταν τη φωτιά, γιατί φλεγόταν από τον θείο έρωτα μέσα της.

Με τα χείλη της δεν σταματούσε να ομολογεί το όνομα του Ιησού Χριστού. Βλέποντας τόση δύναμη, ο δικαστής διέταξε να την πνίξουν στη θάλασσα και ησύχασε την ίδια στιγμή. Οι στρατιώτες την οδήγησαν στην ακτή και έδεσαν στον λαιμό της μια βαριά πέτρα.

Στον δρόμο εκείνη ευχαριστούσε τον Θεό που, μετά τη φωτιά, την αξίωνε να περάσει και μέσα από το νερό. Την έριξαν στα βάθη, αλλά η πέτρα λύθηκε μόνη της και χάθηκε στον βυθό, ενώ η μάρτυς στάθηκε όρθια πάνω στα κύματα. Περπάτησε σαν να πατούσε σε στεριά και βγήκε σώα στην ακτή, μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων.

Επέστρεψε στον δικαστή και του είπε να δει τη δύναμη του Χριστού της και να πιστέψει σε Αυτόν. Εκείνος σχεδόν λιποθύμησε από τον φόβο και άρχισε να την κατηγορεί ως μάγισσα που σώθηκε με μαγγανείες. Διέταξε λοιπόν να την δέσουν γυμνή σε έναν τροχό, γεμάτο από μαχαίρια και κάρβουνα από κάτω.

Όμως άγγελος Κυρίου σταμάτησε τον τροχό και τα κάρβουνα έσβησαν, ενώ τα χέρια των δημίων παρέλυσαν. Η αγία βγήκε και πάλι ανέπαφη και η ταραχή του κριτή έγινε ακόμη μεγαλύτερη. Διέταξε τότε να της βγάλουν τα νύχια και να σπάσουν τα δόντια της.

Η Χαριτίνη υπέμεινε και αυτά τα φρικτά βασανιστήρια με γενναιότητα. Ο άνομος κριτής, αφού απέτυχε με τα βασανιστήρια, σχεδίασε να ατιμάσει την παρθενία της. Έδωσε εντολή να συγκεντρωθούν διεφθαρμένοι άνδρες και να την παραδώσουν σε εκείνους για εξευτελισμό.

Η μάρτυς, μόλις άκουσε την ασεβή απόφαση, ύψωσε τα χέρια και προσευχήθηκε με όλη της την ψυχή στον Νυμφίο της. Παρακαλούσε τον Χριστό να την παραλάβει κοντά Του πριν την αγγίξει χέρι μιαρό. Είπε με σιγουριά πως ο Κύριός της θα διαλύσει κάθε πονηρό σχέδιο και θα την πάρει αμόλυντη στη Βασιλεία Του.

Καθώς οι ακόλαστοι άνθρωποι την πλησίαζαν, εκείνη παρέδωσε την αγνή και αμίαντη ψυχή της στα χέρια του Θεού. Το παρθενικό σώμα της έμεινε νεκρό ανάμεσα σε ανθρώπους γεμάτους ακάθαρτη επιθυμία. Ο δικαστής, βλέποντας πως πέθανε, διέταξε να βάλουν το σώμα της σε σάκο γεμάτο με άμμο και πέτρες και να το ρίξουν στη θάλασσα.

Έτσι βυθίστηκε νεκρή εκείνη που λίγο πριν είχε περπατήσει ζωντανή πάνω στα νερά. Ύστερα από τρεις ημέρες όμως τα κύματα έβγαλαν το σώμα της σώο στην ακτή, χωρίς καμία φθορά. Ο Κλαυδιανός, που την είχε αναθρέψει σαν θυγατέρα του, έφτασε στην ακρογιαλιά μόλις άκουσε το νέο.

Πήρε στα χέρια του το τίμιο και πολύπαθο σώμα της και ξέσπασε σε δάκρυα ανακατεμένα με χαρά για τη νίκη της. Την κήδεψε με σεβασμό και φιλόθεη ευλάβεια, όπως αρμόζει σε νύφη του Χριστού και αληθινή μάρτυρα. Δοξολογούσε τον Σωτήρα Χριστό, που γεννήθηκε από την αγνή Παρθένο και χαρίζει στους πιστούς Του δύναμη πάνω από τη φύση.

Η μνήμη της αγίας Χαριτίνης τιμάται στις πέντε Οκτωβρίου και η μορφή της ακτινοβολεί μέσα στη χορεία των παρθενομαρτύρων της Εκκλησίας. Τμήματα των αγίων λειψάνων της φυλάσσονται με ευλάβεια στην Ιερά Μονή Κύκκου της Κύπρου και στη Μονή Ιερουσαλήμ Βοιωτίας. Το όνομά της παραμένει σύμβολο νεανικής τόλμης, αγνότητας και ολοκληρωτικής αφοσίωσης στον Χριστό.

Η ζωή της δείχνει πως η ευγνωμοσύνη γεννά αγάπη, και η αγάπη γεννά μαρτυρία αληθινή. Από μικρό ορφανό κορίτσι η Χαριτίνη έγινε διδάσκαλος της πίστης για πολλούς ανθρώπους. Έδωσε με χαρά τη ζωή της για τον Νυμφίο που είχε ποθήσει από παιδί.

Η ευχή της ας σκεπάζει όλους τους πιστούς που την επικαλούνται με αγάπη.