Οι Μάρτυρες της Πισιδίας και το θαύμα στο ειδωλείο της Αρτέμιδος

Ένα άγριο θηρίο, καταδιωγμένο από στρατιώτες, ξάπλωσε ήρεμο στα πόδια ενός γέροντα βοσκού και άρχισε να του γλείφει τα πέλματα. Λίγο αργότερα, όταν το κομμένο κεφάλι του ίδιου βοσκού μπήκε στο ειδωλείο της Αρτέμιδος, όλα τα είδωλα γκρεμίστηκαν συντρίμμια στο έδαφος. Ο γέροντας αυτός λεγόταν Μάρκος και έβοσκε τα πρόβατά του στα βουνά της Πισιδίας.

Η ιστορία του τοποθετείται στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, όταν ηγεμόνας της περιοχής ήταν ο σκληρός Μάγνος. Οι στρατιώτες ανέβηκαν στο βουνό κυνηγώντας το θηρίο και αντίκρισαν τον ταπεινό ποιμένα να στέκει ατάραχος ανάμεσα στα πρόβατά του. Όταν ο Μάγνος έμαθε το παράδοξο, έστειλε τριάντα στρατιώτες να του φέρουν τον Μάρκο δεμένο μπροστά του.

Ο γέροντας όμως μίλησε στους στρατιώτες με τόση δύναμη και απλότητα, ώστε όλοι μαζί πίστεψαν στον Χριστό και άφησαν τα όπλα τους. Ο ηγεμόνας οργίστηκε φοβερά με τη νέα ομολογία και διέταξε να αποκεφαλιστούν οι στρατιώτες στη Νίκαια. Ο Μάρκος όμως κρατήθηκε στη φυλακή για να υποστεί ακόμη πιο σκληρά βασανιστήρια.

Στην Κλαυδιούπολη, όπου μεταφέρθηκε ο γέροντας ποιμένας, οι δήμιοι αναζητούσαν σιδηρουργούς για να κατασκευάσουν τα όργανα του μαρτυρίου του. Τότε κάλεσαν τρία αδέλφια από ένα κοντινό χωριό που ονομαζόταν Κατάλυτο ή Καλυθέα. Λέγονταν Αλέξανδρος, Αλφειός και Ζώσιμος, και ήταν γνωστοί τεχνίτες του σιδήρου σε ολόκληρη την περιοχή.

Όταν όμως άρχισαν να επεξεργάζονται το μέταλλο για τα δεσμά του Μάρκου, το σίδερο δεν έλιωνε και τα χέρια τους πάγωσαν και παρέλυσαν. Την ίδια στιγμή άκουσαν μέσα τους μια φωνή που τους καλούσε να μαρτυρήσουν μαζί με τον άγιο βοσκό. Τα τρία αδέλφια έμειναν σιωπηλά μπροστά στο θαύμα και ομολόγησαν ανοιχτά την πίστη τους στον Χριστό.

Οι ειδωλολάτρες τους βασάνισαν με ανείπωτη σκληρότητα, χωρίς όμως να καμφθεί η γενναία απόφασή τους. Στο τέλος έχυσαν στο στόμα τους λιωμένο μολύβι και τους κάρφωσαν επάνω σε μεγάλη πέτρα. Έτσι παρέδωσαν τις ψυχές τους στον Κύριο, ενώ μαζί τους συνέχιζε να μαρτυρεί και ο Μάρκος, χωρίς να λυγίσει η γενναία ψυχή του γέροντα.

Μετά από πολλά και σκληρά βασανιστήρια, ο γέροντας Μάρκος οδηγήθηκε τελικά στον τόπο της εκτελέσεως. Οι δήμιοι τον αποκεφάλισαν με το ξίφος, και ο ηγεμόνας Μάγνος θέλησε να εξευτελίσει την πίστη των χριστιανών με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Διέταξε λοιπόν να μεταφερθεί το τίμιο κεφάλι του μάρτυρα στο ειδωλείο της θεάς του, της Αρτέμιδος.

Μόλις το άγιο λείψανο πέρασε το κατώφλι του ναού, όλα τα είδωλα της Αρτέμιδος έπεσαν και έγιναν συντρίμμια μπροστά στα μάτια των ειδωλολατρών. Το θαύμα αυτό συγκλόνισε όσους βρέθηκαν εκεί και άλλαξε αμέσως τη ζωή πολλών νέων ανθρώπων. Τρεις νεαροί που λέγονταν Νίκων, Νέων και Ηλιόδωρος πίστεψαν αμέσως στον αληθινό Θεό.

Μαζί τους ομολόγησαν τον Χριστό και πολλές παρθένες κοπέλες και μικρά παιδιά της περιοχής. Ο Μάγνος όμως δεν συγκινήθηκε από το ουράνιο σημείο και διέταξε νέες συλλήψεις. Όλοι οι νεοφώτιστοι μάρτυρες οδηγήθηκαν σε έναν τόπο που λεγόταν Μωρομίλιο.

Εκεί αποκεφαλίστηκαν με γενναιότητα και κέρδισαν τον αμάραντο στέφανο της αιώνιας βασιλείας του Κυρίου.