Όσιος Βασιανός του Ούγκλιτς

Στις όχθες του ποταμού Βόλγα, ένας νεαρός μοναχός βρήκε θαυματουργικά την ιερή εικόνα της Σκέπης της Παναγίας μέσα στα νερά. Καταγόταν από αρχοντική γενιά, απόγονος του ευσεβούς πρίγκιπα Θεοδώρου του Σμολένσκ, όμως άφησε τα πάντα για τον Χριστό. Ο Όσιος Βασιανός γεννήθηκε στο χωριό Ροζαλώφ, στην περιοχή Κέσοβ της πόλεως Μπεζέτσκι Βερχ της παλαιάς Ρωσίας.

Η οικογένειά του ανήκε στους πρίγκιπες Σεστιχίνσκι και είχε μακρά παράδοση πίστεως και ευλαβείας προς τον Θεό. Σε ηλικία τριάντα τριών ετών, ο νεαρός άρχοντας εγκατέλειψε την κοσμική του ζωή και εισήλθε στη Μονή της Σκέπης της Θεοτόκου. Εκεί συναντήθηκε με τον Άγιο Παΐσιο του Ούγκλιτς, ο οποίος τον δέχτηκε με αγάπη και τον έκειρε μοναχό.

Ο νέος υποτακτικός εκτελούσε όλα τα διακονήματα χωρίς γογγυσμό, με μεγάλη εγκράτεια και πνευματική προθυμία. Η ταπείνωσή του και η αδιάλειπτη προσευχή τον έκαναν παράδειγμα για όλους τους αδελφούς της μονής. Είκοσι ολόκληρα χρόνια έζησε δίπλα στον γέροντά του, μαθαίνοντας την τέχνη του νοερού πολέμου και της υπομονής.

Έτσι προετοιμαζόταν σιωπηλά για την υψηλότερη κλήση που του ετοίμαζε ο Κύριος στην έρημο. Ένα θαυμαστό περιστατικό σημάδεψε τα πρώτα χρόνια του ασκητικού του βίου μέσα στη μονή της μετανοίας του. Το έτος χίλια τετρακόσια ογδόντα δύο, καθώς βάδιζε στις όχθες του Βόλγα, ανακάλυψε την ιερή εικόνα της Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Το γεγονός αυτό θεωρήθηκε ουράνια ευλογία και σημείο της μελλοντικής πορείας του προς την ησυχαστική ζωή. Όταν συμπληρώθηκαν είκοσι χρόνια κοινοβιακής υποταγής, ζήτησε από τον γέροντά του την ευλογία για να αποσυρθεί στη σιωπή. Ο Άγιος Παΐσιος τον ευλόγησε με αυτά τα προφητικά λόγια.

Πήγαινε, παιδί ποθητό του Χριστού, με τον ελαφρύ ζυγό του Κυρίου, και ευαρέστησε τον Θεό. Σύντομα θα συγκροτήσεις δική σου μονή και θα συνάξεις ποίμνιο μοναχών για τη δόξα της Αγίας Τριάδος. Το έτος χίλια τετρακόσια ενενήντα δύο, ο Όσιος αναχώρησε από το μοναστήρι του γέροντά του.

Μετά από σύντομη παραμονή στη Μονή του Αγίου Νικολάου Ουλέιμα, προχώρησε νοτιότερα του Ούγκλιτς σε απόσταση τριάντα βερστίων. Εκεί, σε τόπο απρόσιτο και έρημο, ξεκίνησε μόνος του τον σκληρό αγώνα της ησυχίας και της αδιάλειπτης προσευχής προς τον Σωτήρα Χριστό. Η φήμη της αρετής του δεν άργησε να φτάσει στα γύρω χωριά και τις πόλεις της ευρύτερης περιοχής.

Πιστοί άρχισαν να ανακαλύπτουν την απομονωμένη κατοικία του και να σπεύδουν για συμβουλές, καθοδήγηση και πνευματική παρηγοριά. Μέσα στο ίδιο έτος, ο Όσιος ανήγειρε μικρό ξύλινο ναό αφιερωμένο στην Αγία Τριάδα, ως πρώτο πυρήνα της νέας αδελφότητος. Γύρω από τον ταπεινό αυτόν ναό συγκεντρώθηκαν όσοι ποθούσαν τη μοναχική κουρά και τη ζωή της μετανοίας.

Έτσι γεννήθηκε η Μονή της Αγίας Τριάδος, που έγινε φάρος πνευματικός για ολόκληρη την περιοχή. Παρά τις αυξανόμενες υποχρεώσεις του, ο Όσιος δεν διέκοψε ποτέ τη σχέση του με τον γέροντά του. Όταν εκείνος έφτασε στο τέλος της επίγειας ζωής του, ο Βασιανός βρισκόταν δίπλα του μαζί με άλλους πιστούς μαθητές.

Επί δεκαεπτά χρόνια καθοδήγησε με σοφία την αδελφότητα της Αγίας Τριάδος, διδάσκοντας με τον λόγο και το παράδειγμά του. Στις δώδεκα Φεβρουαρίου του έτους χίλια πεντακόσια εννέα, ο Όσιος Βασιανός κοιμήθηκε εν ειρήνη. Η ψυχή του ανέβηκε στον Κύριο που τόσο πολύ αγάπησε από τα νεανικά του χρόνια στη γη.

Τρία χρόνια μετά την κοίμησή του, ο τάφος του Οσίου άρχισε να αναβλύζει θαυμαστές ιάσεις και θεϊκές επεμβάσεις. Κάποιος Γεράσιμος ελευθερώθηκε από ακάθαρτο πνεύμα, ενώ ένας άνδρας με το όνομα Βαλεριανός θεραπεύτηκε από την παράλυσή του. Το έτος χίλια πεντακόσια σαράντα οκτώ, οι μοναχοί αποφάσισαν να αντικαταστήσουν τον παλαιό ξύλινο ναό με νέο πέτρινο.

Κατά τις εργασίες της οικοδομής, βρέθηκαν τα άφθαρτα και ευωδιάζοντα ιερά λείψανα του Οσίου Βασιανού. Πάνω από τον τάφο του κατασκευάστηκε λίθινο κιβώριο, ώστε οι πιστοί να προσέρχονται και να ευλαβούνται τη χάρη του. Η μονή της Αγίας Τριάδος γνώρισε περιόδους ακμής αλλά και δοκιμασιών μέσα στους επόμενους αιώνες.

Το έτος χίλια επτακόσια εξήντα τέσσερα, η μονή αναδιοργανώθηκε και ο ναός μετατράπηκε σε ενοριακό κέντρο για τους κατοίκους της περιοχής. Δυστυχώς, ο ναός δεν διασώθηκε μέχρι τις ημέρες μας και ο ακριβής τόπος ταφής του Οσίου χάθηκε στην πορεία του χρόνου. Όμως η μνήμη του παραμένει ζωντανή στους Συναξαριστές των Ρώσων Αγίων και στη Σύναξη των Αγίων του Ροστόβ και Γιαροσλάβλ.

Ο τόπος της ασκήσεώς του ευλογεί μέχρι σήμερα την ευρύτερη επαρχία του Γιαροσλάβλ της Ρωσικής γης.