Η Οσία Μαρία η μετονομασθείσα Μαρίνος και ο πατέρας της Ευγένιος

Μια νεαρή κοπέλα έκοψε τα μαλλιά της, φόρεσε ανδρικό ράσο και μπήκε σε ανδρικό μοναστήρι μαζί με τον χήρο πατέρα της. Εκεί κατηγορήθηκε άδικα ότι άφησε έγκυο την κόρη ενός πανδοχέα και ανέθρεψε το παιδί έξω από τη μονή για τρία ολόκληρα χρόνια. Η ιστορία αυτή ξεκινά στη Βιθυνία, σε μια ευσεβή οικογένεια, όπου ζούσε ένας θεοφοβούμενος άνδρας ονόματι Ευγένιος με τη σύζυγο και τη μοναχοκόρη τους Μαρία.

Όταν η μητέρα πέθανε, ο Ευγένιος ανέλαβε μόνος την ανατροφή του κοριτσιού στις εντολές του Κυρίου. Μεγαλώνοντας η κόρη, ο πατέρας της φανέρωσε την επιθυμία του να αφήσει τα υπάρχοντά του σε εκείνη και να αναχωρήσει για μοναστήρι. Η νεαρή Μαρία όμως αντέδρασε αμέσως, λέγοντας πως δεν δέχεται να σωθεί μόνος εκείνος και να αφήσει την ψυχή της απροστάτευτη.

Του θύμισε τον λόγο του Κυρίου για τον καλό ποιμένα που θυσιάζει τη ζωή του υπέρ των προβάτων. Ο Ευγένιος χάρηκε βαθιά με την ευσέβεια του παιδιού του, αλλά ταυτόχρονα ανησύχησε για το πώς θα ζούσε μια γυναίκα ανάμεσα σε άνδρες μοναχούς. Η Μαρία τότε αποκάλυψε μια τολμηρή απόφαση που σφράγισε όλη της τη ζωή.

Είπε στον πατέρα της πως θα κόψει τα μαλλιά της, θα φορέσει ανδρική στολή και θα εισέλθει μαζί του στη μονή, χωρίς να μάθει κανείς το φύλο της. Ο μακάριος Ευγένιος δέχθηκε με χαρά την απόφαση και μοίρασε όλη την περιουσία του σε φτωχούς, ορφανά και χήρες. Έπειτα κούρεψε ο ίδιος την κόρη του, της έδωσε ανδρικά ράσα και την ονόμασε Μαρίνο αντί για Μαρία.

Της σύστησε να φυλάει με προσοχή το μυστικό της και να διατηρήσει αλώβητη την παρθενία της ανάμεσα στους αδελφούς. Έτσι, ύστερα από προσευχή, πατέρας και κόρη εισήλθαν μαζί στο μοναστήρι κοντά στην Αλεξάνδρεια. Η νεαρή Μαρία επιδόθηκε σε σκληρή άσκηση, ξεχώριζε για την υπακοή και την ταπείνωση και συνεχώς αναζητούσε μεγαλύτερους πνευματικούς αγώνες.

Έτρωγε ελάχιστα και μάλιστα όχι κάθε μέρα, αλλά παρά μέρα. Οι μοναχοί την περνούσαν για ευνούχο, εξαιτίας της λεπτής φωνής και της απουσίας γενειάδας, ενώ άλλοι απέδιδαν την όψη στη μεγάλη της εγκράτεια. Ύστερα από μερικά χρόνια ο όσιος Ευγένιος εκοιμήθη ειρηνικά μέσα στο μοναχικό σχήμα και η Μαρία έμεινε ορφανή στο κελί της.

Από τότε εντατικοποίησε τους αγώνες της, νεκρώνοντας το σώμα με κόπους και νηστείες, ώσπου έλαβε από τον Θεό το χάρισμα να εκβάλλει δαιμόνια. Έφερναν κοντά της δαιμονισμένους, εκείνη ακουμπούσε τα χέρια της επάνω τους, προσευχόταν και αμέσως οι πάσχοντες έφευγαν τελείως υγιείς. Στη μονή ζούσαν σαράντα αδελφοί στολισμένοι με κάθε αρετή και πνευματική σύνεση.

Κάθε μήνα τέσσερις από αυτούς στέλνονταν στα κτήματα της μονής για τις γεωργικές εργασίες, καθώς τα χωράφια βρίσκονταν αρκετά μακριά από το μοναστήρι. Στον δρόμο υπήρχε ένα πανδοχείο, όπου οι μοναχοί σταματούσαν να ξαποστάσουν, και ο πανδοχέας τους φερόταν με αγάπη και τους είχε ξεχωρίσει ιδιαίτερο δωμάτιο. Ο εχθρός των ανθρώπων όμως δεν άντεξε την αρετή της κρυμμένης παρθένου και μηχανεύτηκε τρόπο να την ντροπιάσει.

Κάποτε ο ηγούμενος κάλεσε τον Μαρίνο και του ζήτησε να βγει κι εκείνος στις μοναστηριακές εργασίες, για να μη σκανδαλίζονται οι αδελφοί από τη συνεχή παραμονή του μέσα στη μονή. Ο Μαρίνος έπεσε στα πόδια του ηγουμένου και υποσχέθηκε υπακοή, και έτσι ξεκίνησε με άλλους τρεις μοναχούς για τα χωράφια. Στον δρόμο διανυκτέρευσαν στο γνωστό πανδοχείο, όπου ζούσε και η κόρη του οικοδεσπότη, ήδη ενήλικη.

Εκείνη είχε αμαρτήσει με κάποιον στρατιώτη που τη συνάντησε στο πανδοχείο και έμεινε έγκυος. Ο ίδιος στρατιώτης τη δίδαξε να ρίξει την ευθύνη στον νεαρό μοναχό, ώστε να σωθεί από την ντροπή. Όταν οι γονείς ρώτησαν την κόρη ποιος την παρέσυρε, εκείνη χωρίς δισταγμό κατονόμασε τον Μαρίνο.

Ο πανδοχέας πικραμένος έτρεξε στο μοναστήρι και άρχισε να φωνάζει με οργή εναντίον του δήθεν δόλιου χριστιανού. Ο ηγούμενος, ακούγοντας την κατηγορία, έμεινε άναυδος και υποσχέθηκε αυστηρή τιμωρία μόλις γυρίσει ο μοναχός από τα χωράφια. Όταν ο Μαρίνος επέστρεψε, ο ηγούμενος τον κάλεσε αμέσως και τον αντιμετώπισε ως ένοχο.

Η αγία δεν έβγαλε κουβέντα για να υπερασπιστεί τον εαυτό της, αλλά έπεσε στα πόδια του γέροντα και ζήτησε συγχώρηση, λέγοντας πως αμάρτησε σαν άνθρωπος. Ο οργισμένος ηγούμενος την έδιωξε ατιμωτικά έξω από τη μονή. Έξω από τις πύλες της μονής ο αθώος Μαρίνος έμεινε σχεδόν γυμνός, υπομένοντας τον καύσωνα του καλοκαιριού και το κρύο του χειμώνα.

Όσοι περνούσαν τον ρωτούσαν γιατί καθόταν εκεί έξω, και εκείνος απαντούσε πάντοτε ότι αμάρτησε και γι' αυτό αποβλήθηκε. Όταν η κόρη του πανδοχέα γέννησε ένα αγόρι, ο πατέρας της πήρε το βρέφος, ήρθε στη μονή και το παράτησε μπροστά στα πόδια του Μαρίνου. Η αγία σήκωσε το παιδί με δάκρυα και αναρωτήθηκε γιατί το αθώο βρέφος έπρεπε να υποφέρει εξαιτίας μιας ψεύτικης κατηγορίας.

Ζητούσε γάλα από τους βοσκούς της περιοχής και τάιζε το παιδί σαν να ήταν φυσικός του πατέρας. Επί τρία ολόκληρα χρόνια η οσία υπέμεινε ζέστη, πείνα, χλευασμό και κάθε στέρηση, ενώ φρόντιζε και το μικρό. Συχνά το βρέφος λέρωνε τα ρούχα της, αλλά εκείνη όλα τα δεχόταν αγόγγυστα, ευχαριστώντας τον Θεό.

Μετά την τριετία οι αδελφοί λυπήθηκαν τον Μαρίνο και παρακάλεσαν τον ηγούμενο να τον δεχθεί πάλι μέσα. Δήλωσαν μάλιστα πως θα έφευγαν όλοι μαζί, αν δεν δινόταν στον αδελφό τους η ευκαιρία να επιστρέψει στη μοναχική κοινότητα. Ο ηγούμενος υποχώρησε ύστερα από πολλές ικεσίες, αλλά παραχώρησε στον Μαρίνο την τελευταία θέση μεταξύ των αδελφών και τις πιο σκληρές εργασίες.

Η αγία δέχθηκε με χαρά ακόμη και αυτή την ταπείνωση, λέγοντας πως της αρκεί η άδεια να υπηρετεί όλη την αδελφότητα. Μαζί της έμπαινε πάντοτε και το αγόρι που ανέθρεψε, το οποίο την αποκαλούσε πατέρα και ζητούσε από εκείνη τροφή και προστασία. Η οσία φρόντισε με πολλή στοργή την πνευματική ανατροφή του παιδιού, ώστε αργότερα να γίνει και εκείνο μοναχός με αρετή και ταπείνωση.

Μετά από καιρό η αγία παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή της στον Κύριο μέσα στο κελί της, χωρίς κανείς να καταλάβει την αναχώρησή της. Ο ηγούμενος, βλέποντας πως ο Μαρίνος έλειπε τρεις μέρες από την εκκλησία και τα διακονήματα, έστειλε αδελφούς να δουν μήπως αρρώστησε. Οι μοναχοί τον βρήκαν νεκρό και δίπλα του το αγόρι να κλαίει σπαρακτικά.

Όταν ξεκίνησαν να ετοιμάσουν το σώμα για ταφή, αντίκρισαν το μεγάλο μυστικό και αναφώνησαν όλοι μαζί το «Κύριε ελέησον», γιατί κατάλαβαν ότι ο αδελφός τους Μαρίνος ήταν γυναίκα. Ο ηγούμενος έτρεξε κοντά στο τίμιο σκήνωμα και έπεσε στα πόδια της οσίας, ζητώντας με δάκρυα συγχώρηση από τον Χριστό για όσα είχε προξενήσει στην αγνή νύμφη Του. Έκλαιγε γοερά και δήλωνε πως δεν θα σηκωθεί από εκεί αν δεν λάβει σημάδι αφέσεως για την άδικη καταδίκη που είχε επιβάλει.

Τότε ακούστηκε φωνή από τον ουρανό που τον πληροφορούσε ότι αμάρτησε εν αγνοία και γι' αυτό συγχωρείται. Ο ηγούμενος σηκώθηκε και κάλεσε αμέσως τον πανδοχέα στη μονή. Όταν εκείνος έφτασε, του ανακοίνωσε τον θάνατο του Μαρίνου και του φανέρωσε την αλήθεια για το φύλο της.

Ο πανδοχέας έμεινε άφωνος από κατάπληξη, και ο ηγούμενος τον οδήγησε κοντά στο σώμα της αγίας. Συγκλονισμένος μπροστά στο θαύμα, ο άνθρωπος μετάνιωσε πικρά για τη συκοφαντία και έκλαιγε ασταμάτητα. Οι αδελφοί ενταφίασαν με τιμή το αγνό σώμα της οσίας σε ξεχωριστό μνήμα μέσα στη μονή, ψάλλοντας τα επιτάφια τροπάρια.

Έφτασε εκεί και η κόρη του πανδοχέα, η οποία βασανιζόταν από ακάθαρτο πνεύμα. Ομολόγησε φανερά την αλήθεια ενώπιον όλων και αμέσως ελευθερώθηκε από τον δαίμονα μόλις πλησίασε τον τάφο της αγίας.