Ο Όσιος Πρόχορος ο Γεωργιανός και η Μονή του Τιμίου Σταυρού

Στον τόπο όπου κάποτε ο Λωτ φύτεψε τρία δέντρα που θαυματουργικά ενώθηκαν σε ένα, από το ξύλο του οποίου, κατά την παράδοση, κατασκευάστηκε ο Σταυρός του Κυρίου, ένας Γεωργιανός μοναχός ανέλαβε να αναστήσει την ερειπωμένη μονή. Ο Όσιος Πρόχορος, βλαστός της ευγενούς οικογένειας Σαβτέλι, αφιέρωσε τη ζωή του στην αποκατάσταση αυτού του ιερού τόπου κοντά στην Ιερουσαλήμ. Γεννήθηκε στα τέλη του δέκατου αιώνα και μεγάλωσε από μικρή ηλικία μέσα σε μοναστήρι, όπου διαμορφώθηκε η ψυχή του στην ευλάβεια και την άσκηση.

Όταν έφτασε σε ώριμη ηλικία, χειροτονήθηκε ιερομόναχος και ξεκίνησε τον αγώνα του στους Αγίους Τόπους. Για έναν ολόκληρο χρόνο ασκήτεψε στη φημισμένη Λαύρα του Αγίου Σάββα στην Ιερουσαλήμ, όπου διδάχθηκε τη μοναχική παράδοση και την τάξη της κοινοβιακής ζωής. Στη συνέχεια, με την ευλογία του πνευματικού του πατρός Εκβτιμέ Γκρτζέλι, ανέλαβε ένα έργο που θα σημάδευε ολόκληρη τη ζωή του.

Άρχισε δηλαδή την ανοικοδόμηση της γεωργιανής Μονής του Τιμίου Σταυρού, ενός τόπου με βαθιά πνευματική ιστορία και μοναδική παράδοση. Η παράδοση συνδέει αυτόν τον τόπο με τον Λωτ, τον ανιψιό του Αβραάμ, που φύτεψε εκεί τρία δέντρα, ένα κυπαρίσσι, ένα πεύκο και έναν κέδρο. Με τον καιρό, τα τρία αυτά δέντρα ενώθηκαν θαυματουργικά σε ένα μεγάλο, που έγινε σύμβολο μυστηρίου.

Όταν χτιζόταν ο Ναός του Σολομώντος, το δέντρο κόπηκε, όμως έμεινε χωρίς να χρησιμοποιηθεί στο ιερό οικοδόμημα. Σύμβολο και πραγματικότητα μαζί, λέγεται ότι από το ξύλο του φτιάχτηκε ο Σταυρός πάνω στον οποίο σταυρώθηκε ο Σωτήρας Χριστός. Τον τέταρτο αιώνα, ο τόπος όπου είχε φυτρώσει το θαυμαστό δέντρο δωρήθηκε στον άγιο βασιλιά Μιριάν, τον πρώτο χριστιανό βασιλιά της Γεωργίας.

Έπειτα, τον πέμπτο αιώνα, στα χρόνια του αγίου βασιλιά Βαχτάνγκ Γκοργκασάλι, ιδρύθηκε εκεί η Μονή του Τιμίου Σταυρού, που έγινε πνευματικό κέντρο. Δυστυχώς, ανάμεσα στον έβδομο και τον ένατο αιώνα, η μονή καταστράφηκε αρκετές φορές από επιδρομές και αντιξοότητες, μένοντας ερειπωμένη και εγκαταλελειμμένη. Έτσι η μνήμη του ιερού τόπου περίμενε καρτερικά κάποιον αφοσιωμένο εργάτη που θα τόλμαγε να σηκώσει ξανά τα τείχη και να ζωντανέψει την ασκητική ζωή της.

Τον ενδέκατο αιώνα, ο βασιλιάς Μπαγκράτ Κουροπαλάτης πρόσφερε μεγάλο μέρος του πλούτου του στον πατέρα Πρόχορο για την αποκατάσταση της μονής. Ο Όσιος ομόρφυνε τον ναό και τα κτίσματα, και έπειτα συγκέντρωσε ογδόντα μοναχούς, οργανώνοντας πνευματική αδελφότητα. Καθιέρωσε για την κοινότητα τυπικό σύμφωνα με εκείνο της Λαύρας του Αγίου Σάββα, ώστε η νέα αδελφότητα να ριζώσει στην αυθεντική παράδοση της ερήμου.

Αφού κοπίασε για πολλά χρόνια και έφτασε σε προχωρημένη ηλικία, διάλεξε τον μαθητή του Γεώργιο για επόμενο ηγούμενο της μονής. Στη συνέχεια αναχώρησε για την έρημο μαζί με δύο μαθητές του, αναζητώντας τη βαθύτερη ησυχία και την αδιάλειπτη προσευχή. Έπειτα από κάποιο διάστημα, ο δίκαιος μοναχός παρέδωσε με ειρήνη το πνεύμα του στον Θεό.

Σύμφωνα με Γεωργιανούς ερευνητές και μελετητές, γεννήθηκε πιθανότατα ανάμεσα στα έτη εννιακόσια ογδόντα πέντε και εννιακόσια ενενήντα. Έζησε στα Ιεροσόλυμα από το χίλια δέκα έως το χίλια δεκαπέντε, και ασκήτεψε στη Λαύρα του Αγίου Σάββα μέχρι το χίλια εικοσιπέντε. Κοιμήθηκε το έτος χίλια εξήντα έξι, σε ηλικία μεταξύ εβδομήντα έξι και ογδόντα ενός ετών.

**`02_12_Όσιος_Πρόχορος_Γεωργιανός_Ελληνικά_Καθαρά.