Ο Άγιος Νικόλαος Ντβάλι ο Μάρτυρας στην Ιερουσαλήμ

Το αποκεφαλισμένο κεφάλι του δόξασε επτά φορές τον Χριστό, ενώ στήλη φωτός έλαμπε για τρεις ημέρες πάνω από το σώμα του. Ο νεαρός Γεωργιανός μοναχός μαστιγώθηκε πεντακόσιες φορές στη Δαμασκό, μα οι πληγές του θεραπεύτηκαν θαυματουργικά μέσα στη φυλακή. Γεννήθηκε στο τέλος του δέκατου τρίτου αιώνα από θεοφοβούμενους γονείς, που κατεύθυναν τα βήματά του προς την πνευματική ζωή από μικρή ηλικία.

Στα δώδεκα χρόνια του ο Νικόλαος ταξίδεψε στην έρημο της Κλαρτζέτι, όπου έλαβε το μοναχικό σχήμα με βαθιά κατάνυξη. Από εκεί αναχώρησε ως προσκυνητής για την Ιερουσαλήμ και εγκαταστάθηκε στη Μονή του Τιμίου Σταυρού. Φλεγόμενος από τον πόθο της αποστολικής ζωής, ο μοναχός Νικόλαος αποφάσισε σταθερά πως θα αξιωθεί μαρτυρικού θανάτου.

Στην αγία πόλη μια ομάδα ασεβών συνέλαβε τον άγιο, επειδή ομολογούσε δημόσια και άφοβα την πίστη του Χριστού. Τον βασάνισαν σκληρά, όμως πιστοί χριστιανοί κατάφεραν να τον ελευθερώσουν από τη φυλακή με μεγάλο κίνδυνο. Ο ηγούμενός του τότε τον συμβούλεψε να μετακινηθεί σε γεωργιανό μοναστήρι της Κύπρου για την ασφάλειά του.

Εκεί ο ευλαβής μοναχός παρακαλούσε αδιάκοπα τον Κύριο να τον αξιώσει του στεφάνου του μαρτυρίου. Μια ημέρα, ενώ προσευχόταν μπροστά στην εικόνα του Τιμίου Προδρόμου, άκουσε φωνή ουράνια να τον καλεί. Του είπε να σηκωθεί και να πάει στην Ιερουσαλήμ, όπου θα έβρισκε έναν Γεωργιανό μοναχό.

Εκείνος θα τον δίδασκε την οδό της δικαιοσύνης και θα τον στήριζε στο δρόμο του μαρτυρίου. Ο άγιος υπάκουσε αμέσως, επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ και συνάντησε τον μοναχό που ο Θεός είχε ορίσει για οδηγό του. Του φανέρωσε όσα είχε ακούσει και ζήτησε ταπεινά την πνευματική του καθοδήγηση.

Ο πνευματικός πατέρας προσευχόταν με μεγάλη ένταση, ζητώντας από τον Θεό φώτιση για τη νέα του αποστολή. Τότε εμφανίστηκαν σε αυτόν η Υπεραγία Θεοτόκος και ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος. Του αποκάλυψαν πως ήταν θέλημα του Κυρίου ο Νικόλαος να ταξιδέψει μέχρι τη Δαμασκό.

Όταν έφτασε εκεί, ο άγιος μπήκε με τόλμη μέσα σε ένα τζαμί και ομολόγησε φανερά τον Χριστό ως μοναδικό Σωτήρα. Έλεγξε με παρρησία τους παρόντες για την πλάνη τους, χωρίς κανέναν φόβο μπροστά στον θάνατο. Οι οργισμένοι μουσουλμάνοι όρμησαν επάνω του, τον χτύπησαν βάναυσα και τον έριξαν στη φυλακή με βαριές αλυσίδες.

Ύστερα από αγώνες πολλούς, ο μητροπολίτης της πόλης μαζί με τους ντόπιους χριστιανούς κατάφεραν να τον ελευθερώσουν. Όμως ο άγιος επέστρεψε αμέσως στους μουσουλμάνους και άρχισε ξανά να ελέγχει την ασέβειά τους. Εκείνοι τον χτύπησαν ανελέητα και τον μαστίγωσαν πεντακόσιες φορές, με τρόπο σκληρό και απάνθρωπο.

Έπειτα τον έκλεισαν για δεύτερη φορά στη φυλακή, σχεδόν νεκρό από τα φοβερά βασανιστήρια του. Οι πληγές όμως του μάρτυρα θεραπεύτηκαν θαυματουργικά με την πρεσβεία του αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Μετά από δύο μήνες αφέθηκε ελεύθερος από την κρατή τους, εντελώς υγιής στο σώμα και την ψυχή.

Καθώς ετοιμαζόταν να επιστρέψει στην Ιερουσαλήμ, ο εμίρης της πόλης τον αντίκρισε εντελώς τυχαία στο δρόμο. Τον αναγνώρισε αμέσως και τον έστειλε στον Ντενγκίζ, που ήταν ο εμίρης των εμίρηδων. Ο Ντενγκίζ προσπάθησε με κολακείες και υποσχέσεις να τον πείσει ότι έπρεπε να προσχωρήσει στο ισλάμ.

Ο άγιος όμως υπερασπίστηκε γενναία την πίστη του στον Χριστό, χωρίς να υποχωρήσει ούτε στο ελάχιστο. Ο Ντενγκίζ θύμωσε από αυτή την ομολογία και αμέσως διέταξε την εκτέλεσή του με τη σπάθη. Την ώρα που είχε οριστεί από τον Ντενγκίζ, ο μακάριος μάρτυρας στράφηκε με χαρά προς την ανατολή.

Έσκυψε με γενναιότητα τον τράχηλό του στο σπαθί του δημίου και προσευχήθηκε με βαθιά κατάνυξη. Είπε δοξολογώντας: «Δόξα σε εσένα, Χριστέ Θεέ μου, που με αξίωσες να πεθάνω για το όνομά σου». Το σπαθί διαπέρασε τον λαιμό του, όμως το αποκομμένο κεφάλι δόξασε επτά φορές τον αληθινό Θεό.

Φώναζε με δυνατή φωνή: «Δόξα σε σένα, Χριστέ Θεέ ημών», προς έκπληξη όλων των παρευρισκομένων. Οι Πέρσες έκαψαν το ιερό λείψανο του αγίου, για να εξαφανίσουν κάθε ίχνος της παρουσίας του. Όμως για τρεις ημέρες μια φωτεινή στήλη έλαμπε από τον ουρανό πάνω στον τόπο του μαρτυρίου.

Ο πνευματικός πατέρας του αγίου, όταν έμαθε για τον μαρτυρικό του θάνατο, παρακάλεσε θερμά τον Θεό. Ζητούσε να του αποκαλυφθεί αν ο Νικόλαος είχε καταταχθεί ανάμεσα στους αγίους της Εκκλησίας. Μια ημέρα, καθώς διάβαζε, είδε όραμα ενός πλήθους αγίων που στέκονταν στην κορυφή ενός φωτεινού όρους.

Ήταν λουσμένοι στο θείο φως και περιστοιχισμένοι από μια ευωδιαστή νεφέλη θυμιάματος. Ανάμεσα σε όλους τους αγίους έλαμπε ιδιαίτερα ο Μεγαλομάρτυς Γεώργιος, με τη μορφή του να ακτινοβολεί ουράνια δόξα. Εκείνος κάλεσε δίπλα του τον άγιο Νικόλαο και του είπε με στοργή να πλησιάσει τον πνευματικό του πατέρα.

Του εξήγησε ότι ο γέροντας μοναχός είχε χύσει πολλά δάκρυα για χάρη του αγαπημένου του τέκνου. Ο Νικόλαος χαιρέτησε με αγάπη τον πνευματικό του πατέρα και τον παρηγόρησε με γλυκύτατα λόγια. Του είπε: «Δες εμένα και τον τόπο όπου βρίσκομαι, και από σήμερα σταμάτα τη θλίψη σου για εμένα».

Έτσι ο γέροντας πληροφορήθηκε από τον ίδιο τον Θεό τη δόξα του πνευματικού του παιδιού στους ουρανούς. Ο άγιος Νικόλαος Ντβάλι μαρτύρησε με φρικτά βασανιστήρια ημέρα Τρίτη, στις δεκαεννέα Οκτωβρίου. Αυτό συνέβη το έτος χίλια τριακόσια δεκατέσσερα, όταν η Γεωργία στέναζε κάτω από την περσική και μουσουλμανική κυριαρχία.

Η Γεωργιανή Εκκλησία τιμά μέχρι σήμερα τη μνήμη του την ίδια εκείνη ημερομηνία του φθινοπώρου. Η ζωή και το μαρτύριό του παραμένουν φωτεινό παράδειγμα παρρησίας και ομολογίας μέσα στα δύσκολα χρόνια. Η πίστη του αγίου νίκησε τον φόβο, τις απειλές και τα πιο σκληρά βασανιστήρια των διωκτών του.

Ο τρόπος της τελειώσεώς του φανερώνει τη δύναμη του Χριστού μέσα στους γνήσιους ομολογητές του ονόματός του.