Οσία Μεθοδία της Κιμώλου

Έχασε τον άντρα της στη θάλασσα της Μικράς Ασίας, όταν εκείνος ναυάγησε σε ένα από τα μακρινά του ταξίδια. Λίγο αργότερα, μέσα στον ναό της Παναγίας της Οδηγήτριας στην Κίμωλο, η Ειρήνη Σάρδη γινόταν μοναχή με το όνομα Μεθοδία. Γεννήθηκε στο μικρό νησί της Κιμώλου, στις δέκα Νοεμβρίου του χίλια οκτακόσια εξήντα πέντε, από γονείς βαθιά ευσεβείς και αγαπημένους από όλη τη γειτονιά.

Ο πατέρας της λεγόταν Ιάκωβος Σάρδης και η μητέρα της Μαρία, και μεγάλωσαν μαζί τρεις γιους και πέντε κόρες. Η Ειρήνη ήταν η δεύτερη στη σειρά και ξεχώρισε από μικρή για την αγάπη της προς τον ναό. Όλη η παιδική της ηλικία ήταν δεμένη με τις ακολουθίες, τις γιορτές και τη μυρωδιά του θυμιάματος.

Όταν έφτασε σε κατάλληλη ηλικία, για να μη λυπήσει τους γονείς της, δέχτηκε να παντρευτεί έναν νέο ναυτικό από τον τόπο της. Παρότι μπήκε στις έγνοιες του γάμου και του σπιτικού, ο ζήλος της για την Εκκλησία έμεινε ολόκληρος και αμείωτος μέσα της. Στην ψυχή της ωρίμαζε ήδη μια άλλη, πιο βαθιά κλήση.

Το πλοίο του άντρα της χάθηκε κοντά στα παράλια της Μικράς Ασίας και εκείνος δεν ξαναγύρισε ποτέ στο νησί. Η Ειρήνη έμεινε μόνη, με την καρδιά της στραμμένη προς τον Χριστό και τη Θεοτόκο. Στον ναό της Παναγίας της Οδηγήτριας, ο τότε Αρχιεπίσκοπος Σύρου Μεθόδιος την έκειρε μοναχή και της έδωσε το όνομα Μεθοδία.

Η χαρά της ήταν τόση, ώστε αγκάλιασε με όλη της την ψυχή τις ευαγγελικές εντολές του Κυρίου. Οι ασκητικοί της αγώνες ήταν σκληροί και η ζωή της έγινε ζωντανό παράδειγμα για όσους τη γνώριζαν από κοντά. Γι’ αυτό και ο Χριστός, που αναπαύεται στις καθαρές καρδιές, ήρθε και κατοίκησε μέσα της, και η ταπεινή Μεθοδία αναδείχθηκε σκεύος εκλογής του.

Η φήμη της αρετής της ξεπέρασε γρήγορα τα όρια της Κιμώλου και έφτασε σε πολλά νησιά του Αιγαίου. Πλήθος γυναίκες έφταναν κοντά της και έμεναν δίπλα της, ζητώντας πνευματικό καταφύγιο και ένα ασφαλές λιμάνι από τις τρικυμίες της ζωής. Ο λόγος της στάθηκε δροσιά και ίαμα στις πληγωμένες ψυχές που αναζητούσαν παρηγοριά και αληθινό νόημα.

Μέσα από τη συντροφιά και την προσευχή τις οδηγούσε σιγά σιγά στον δρόμο της μετάνοιας και της εσωτερικής ειρήνης. Έβλεπαν στο πρόσωπό της μια μάνα πνευματική, που γνώριζε καλά τους πόνους και τις αδυναμίες του ανθρώπου. Έλεγε στην καθεμιά τον λόγο που της χρειαζόταν και την έπαιρνε από το χέρι στον αγώνα της μετανοίας.

Εκτός από τα άλλα χαρίσματα, ο Θεός της εμπιστεύτηκε και τη χάρη να επιτελεί θαύματα προς όφελος των πιστών. Άρρωστοι, θλιμμένοι και απελπισμένοι έβρισκαν κοντά της παρηγοριά και αληθινή θεραπεία ψυχής και σώματος. Η Οσία πέρασε όλη της τη ζωή με νηστεία, αδιάλειπτη προσευχή και βαθιά ταπείνωση μπροστά στον Θεό.

Δεν αναζήτησε ποτέ τιμές ούτε αναγνώριση, παρά μόνο την ένωσή της με τον αγαπημένο της Χριστό. Έτσι, αφού έζησε ολόκληρη τη ζωή της με αγιότητα και σιωπηλή προσφορά, εκοιμήθη ειρηνικά την Κυριακή πέντε Οκτωβρίου του χίλια εννιακόσια οκτώ, σε ηλικία σαράντα τριών ετών. Η μνήμη της παρέμεινε ζωντανή στην Κίμωλο και στα γύρω νησιά, μαζί με τα θαύματα που συνέχιζαν να γίνονται στον τάφο της.

Η Εκκλησία την κατέταξε επίσημα στις άγιες μορφές της στις πέντε Οκτωβρίου του χίλια εννιακόσια ενενήντα ένα.